Het graf van Christus... Vervolg

  • Gepost op woensdag 31 mei 2006 om 14:56
  • door Vincent Van den Storme
  • in Japan

Ik wil even terugkomen op het hilarische verhaal van Kristof dat Jezus in Japan zou gewoond hebben, getrouwd zou zijn geweest met een zekere Miyuko, drie kinderen zou hebben grootgebracht en overleden zijn op de gezegende leeftijd van 106 jaar.

Zoals Kristof meldde, stond dit verhaal enkele dagen geleden in The Times te lezen. De wereldpers is altijd rap om rare verhalen over Japan te vertellen. Het is enigszins te begrijpelijk: dingen genoeg om van de ene verwondering in de andere te vallen in Japan. Maar The Times heeft natuurlijk alleen de anekdote aangehaald, niet wat achter het verhaal steekt.

Historici hebben de zaak al lang onderzocht. Het is juist dat er in noordelijk Honshu een piepklein dorp is met een grafsite van iemand die duidelijk een 'nobelman' moet geweest zijn.  Shingo, zo heet het dorp, is de enige plaats in heel Japan waar volgens het volksgebruik kinderen bij de geboorte gezegend worden met een kruis en waar moeders hun zieke kinderen pogen te genezen door drie kruisjes op het voorhoofd te schilderen. Vreemd is ook dat het dorp een eeuwenoud volkslied heeft waarvan niemand een woord verstaat, maar dat volgens linguïsten sterk op het Hebreeuws gelijkt. Bizar dus, maar er is een verklaring.

In de 16de-17de eeuw werden de christenen door het shogunaat meedogenloos vervolgd. Ook christelijke buitenlanders werden gruwelijk ter dood gebracht als ze niet rap genoeg het land uit waren. Waarschijnlijk is in die periode, volgens de historici, een buitenlander naar het noorden van het land gevlucht waar het shogun-regime minder sterk aanwezig was. De man moet daar in een dorp ondergedoken zijn en zich geliefd hebben gemaakt bij de plaatselijke bevolking door het verzorgen van zieken en andere daden van christelijke barmhartigheid.

Alles dat met het christendom te maken had, was strikt taboe tijdens het Edo-tijdperk. Christelijke verhalen, belevenissen, gebruiken, konden enkel in het grootste geheim overgeleverd worden. Geen wonder dus dat in die zweem van geheimzinnigheid het verhaal van de goede man uit Shingo over de generaties heen aangedikt werd. Op de duur was in de orale overlevering de fictie van de werkelijkheid niet meer te scheiden. Het verhaal van de Japanse Jezus is een eigen leven gaan leiden.

Trouwens, in Japan zijn er nog hier en daar nog echte 'verborgen christenen'. Al meer dan 130 jaar is godsdienstvrijheid gegarandeerd, maar hier en daar zijn er nog christelijke gemeenschappen (niet erkend door Rome) die er zeer rare gebruiken op nahouden: ze aanbidden mysterieuze beeldjes en prentjes, zingen onverstaanbare soutra's die voortvloeien uit Gregoriaanse gezangen, houden geheime missen. Een van de beste Japan-correspondenten (Philippe Pons van Le Monde) heeft in 2005 een artikel geschreven over de laatste 'geheime christenen': te lezen hier.

Een ding is zeker: Jezus heeft nooit in Shingo gewoond, maar een bijzonder man ligt er zeker wel begraven.


 

Reacties

Bart B. Van Bockstaele zei op 31 mei 2006 om 16:15

Inderdaad, Vincent. Het laat zien hoe gekleurd het allemaal is. Japanners zijn 'rare' mensen, Amerikanen zijn agressieve domoren...

flupke zei op 31 mei 2006 om 21:40

En ijverige gelovigen hebben opgedroogde relekwieen van Jesus' bloed verzamelt tot een hoeveelheid die neerkomt op meer dan honderd liter vers. Waarom is dat mirakel nergens beschreven?
Als men alle authentieke splinters van het Kruis samen weegt komt men tot over 1 ton. Waarom is dat mirakel nergens beschreven? Een dusdanig gewicht enkele honderden meters bergop slepen is an sich toch al een mirakel!
Misschien is het Vaticaan ietwat ouderwets en heeft men daar behoefte aan een nieuwe PR manager die de zieltjesmarketing in nieuwe banen kan leiden en het volk de afschuwelijke gruweldaden die onder de naam van De Heilige Stoel begaan zijn kan doen vergeten. Onder het motto 'Nie wieder Krieg, wir werden niemals vergessen." kan het toch niet zo moeilijk zijn voor een Hitlerjugendpabst.
Hij kan gaan biechten bij de Dalai Lama en er zelfs iets van opsteken.
Als ik Kristen was zou ik het ook niet erg vinden om door Rome niet erkend te worden, integendeel.
Vergeet niet dat er tegenwoordig tientallen kristelijke kerken zijn. Als er geld te verzamelen is zijn relifreaks er als de kippen bij om de meeste graantjes op te pikken. In 1976 waren er in de staat New York meer dan 800 geregistreerde Kerken. Kerken betalen geen belastingen. Sommige (oa. duitse) leven zelfs van inkomstenbelasting die door de staat (geen umlaut) geind worden. Luxus pur.
Moet er nog zand zijn?

Kristof  zei op 1 juni 2006 om 09:05

Beste Vincent,
ik ben het natuurlijk eens met jou. Ik zou het echter nog wat breder maken en stellen dat de pers het heeft voor de meest absurde verhalen voor alle landen.
Ik vond het gewoon een heel leuk verhaal (een nieuwe apocrief of iets dergelijks) waar ik mij eens goed mee kan amuseren.
Dank ook voor de link naar Le Monde - ik ga het artikel eens op mijn gemak lezen.

Kristof

Bart V. Van Bockstaele zei op 5 juni 2006 om 05:50

Tja, Flupke, België kent dan wel officieel geen Kirchensteuer, maar het betaalt ook voor de gebouwen en de bedienaren van bepaalde religieuze sektes. Met belastinggeld.

En bij de Duitse Kirchensteuer heb je tenminste nog de (zeer theoretische) optie om er niet aan mee te doen.


In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be


Zoeken op deze blog