Japan verbruikt jaarlijks 25 miljard wegwerpbare eetstokjes uit hout (waribashi). Per hoofd van de bevolking gaan er per jaar tweehonderd paar stokjes doorheen. 90% van de productie komt uit China. Vanaf de jaren 70 en 80 heeft China de Japanse producenten bijna volledig weggeveegd met onklopbare prijzen. Een tiental jaar geleden waren er nog zeventig Japanse bedrijven met tweeduizend werknemers actief in de waribashi-sector. Vandaag schieten er niet meer dan acht kleine Japanse bedrijfjes met amper een veertigtal werknemers over.
Bijna alle Japanse restaurants, pubs en lunchboxbedrijven gebruiken de goedkope wegwerpstokjes uit China. Maar er is er een probleem opgedoken. De Chinese overheid heeft beslist de export van de eetstokjes aan banden te leggen om overdreven ontbossing in China tegen te gaan. De restaurantsector zit met de handen in het haar. Het ziet ernaar uit dat de klant meer zal moeten betalen om eetstokjes naast zijn bord te krijgen. Marche Co, uitbater van 760 Japanse pubs en restaurants, heeft alvast een origineel idee gevonden: de keten geeft prijsvermindering aan de klanten die hun eigen stokjes meebrengen.
Archief
Categorieën
Recente berichten
In samenwerking met
Schrijf mee
Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.beBlogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Wie is wie?
Categorieën
Reacties
Roosje zei op 12 mei 2006 om 15:47
Ja, daarover stond (eer?)gisteren ook een uitgebreid artikel in Het Belang van Limburg.
Bart B. Van Bockstaele zei op 12 mei 2006 om 19:28
Ik denk dat het effect erg beperkt gaat blijven. Bosbouw is voor een groot deel gewoon landbouw waarbij in plaats van sla, worteltjes of sojabonen bomen worden gekweekt. Eigenlijk is de waribashi-industrie een toonbeeld van mileuvriendelijkheid. Alle materialen zijn biologisch afbreekbaar, en snel vervangbaar door nieuwe kweek. Omdat ze niet worden gelakt en ook niet uit hard plastic zijn gemaakt zoals de afwasbare, zijn waribashi eigenlijk veel milieuvriendelijker en verkieslijker.
Tegelijk gaat het toch over nogal wat geld. Het lijkt me voor de hand te liggen dat China heraanplantingsplannen zal invoeren en dat de export daardoor vrolijk zal kunnen doorgaan.
Maar goed, ik ben natuurlijk zelf een fervent gebruiker van waribashi. Mijn huidige voorraad kan nog enkele maanden mee, ik zal wel zien hoe duur ze geworden zijn. Nu zijn ze alvast ook in Toronto nog altijd zo goedkoop dat de keuze voor waribashi niet echt moeilijk te maken is.
flupke zei op 13 mei 2006 om 11:37
Ik was al mijn bestek inklusief bamboe eetstokjes gewoon af.
Mag dat nog?
Of moet je tegenwoordig alles na eenmalig gebruik meteen "gewoon" wegsmijten?
Bart B. Van Bockstaele zei op 13 mei 2006 om 17:53
Het ging hier wel niet over bamboe-eetstokjes, maar wel over waribashi, eetstokjes die speciaal zjn gemaakt om te worden weggegooid na gebruik.
Je kunt die natuurlijk afwassen, maar het zou erg onhygiënisch zijn, en bovendien helemaal niet lekker. Je zou immers zeep in je bek krijgen, want met uitzondering van duurdere versies zijn die stokjes zijn heel poreus.
Afwassen in plaats van wegwerpen, is vooral propaganda. Het vervelende is dat het lang niet is bewezen dat afwassen milieuvriendelijker is dan wegwerpen. In het geval van waribashi ligt dat voor de hand. In het geval van plastic wegwerpmateriaal zal het wellicht wel andersom zijn.
rony coekaerts zei op 15 mei 2006 om 20:58
omdat ik noch nooit in japan ben geweest, kan ik het probleem van de eetstokjes alleen vanuit china bekijken.
thuis eet je met hardhouten stokjes, deels geschilderd, of anders versierd, of anders in olie gekookt, waardoor ze niet poreus meer zijn.
na het afwassen, met weinig of geen zeep, gaat alles, dus ook de kommen enz. in een soort oven. die steriliseert de boel met warmte en ultraviolet.
in een goed restaurant hetzelfde, toch voor de stokjes. mindere gooien ook die houten op je tafel, maar de klanten vragen steeds meer de wegwerpexemplaren.
waar zit nu het probleem? waar de chinesen reeds eeuwen een traditie hebben van aan kraampjes te eten, is, met de stijgende welvaart, dit nog toegenomen. ik zie hier moeders met hun kinderen reeds, voor schooltijd, op straat ontbijten. en door het feit dat dat ontbijt uit rijst of noedels bestaat....'middags, 'savonds hetzelfde. vlaanderen had vroeger om de drie huizen een cafe, hier om de twee "garageboxen" een eetkraam. men gooit alles op straat, dus...wegwerpstokjes. in de laatste jaren is die omzet met miljarden per maand gestegen.
niet vergeten dat ze hier met 1.3 miljard zijn.
men maakt ze de laatste jaren meer en meer uit bambou, snelgroeiend maar poreus, maar vooral met soms nogal scherpe kanten. daarom gaat men ze eerst stevig over mekaar wrijven. krijgt men geen sneetjes in de lippen. men verkiest evenwel nog steeds de houten stokjes, met de enorme boskap tot gevolg. ondanks wat men in het buitenland mag denken, is er de laatste jaren een steeds groter besef voor natuurbehoud in china. de oppervlakte aan reservaten stijgt met meer dan 10% per jaar.
uitbreiding van bedrijven in landbouwstreken verboden, en fabrieken die door corruptie er toch gekomen zijn afgebroken.
doe zoals ik: ik heb altijd mijn inox, holle, eetstokjes bij, mooi in een foedraal. niks wegwerp, niks hout en gaan al jaren mee, en vooral, ik kan er ook de meest glibberige dingen mee in de mond krijgen. zijn van oorsprong japans, maar nu hier zelf in de suppermarkt te verkrijgen. mooi praten, maar mijn vrouw overtuigen..... chinezen en tradities....