Rood

Ik had altijd gedacht dat de Sahara geel was. Ik ben er zelf nooit geweest (wel in de Atacama woestijn en de Wadi Rum), dus ik heb het beeld vooral moeten vormen aan de hand van documentaires en films.
Maar blijkt nu dat de Sahara rood is! Hoe weet ik dat? Wel, de voorbije week hebben stevige zuidenwinden tot 2 maal toe een zandwolk vanuit Libie hier naartoe geblazen. Het leek wel alsof er een dikke mist hing, maar de erwtensoep bleek voornamelijk uit zand te bestaan. Hele fijne korreltjes, die zich in je ogen en oren nestelen. Als het dan ook nog eens begint te regenen, krijgen we een verschijnsel dat men hier "laspovrochi" (λασπόβροχη) noemt. De auto's krijgen allemaal een rode (inderdaad) zandlaag en je kunt je kleren maar beter niet buiten te drogen hangen, want ze kunnen gelijk weer de wasmachine in.
Eerst sneeuw van Siberie (met lage temperaturen), nu zand van Libie (met heel zachte temperaturen), maar het zal fijn zijn om weer de Griekse zon in al zijn glorie te kunnen zien.


 

De maffia ontmaskerd

Dat de maffia zijn oorspong vindt in legitieme bodem is velen onder u, beste lezer, wellicht bekend. Dat ze daarna ontspoord is, is voor nog veel meer onder u ook bekend. Sommigen hebben wellicht al persoonlijk ondervonden dat er niet te lachen valt en waarschijnlijk iedereen heeft de nefaste gevolgen van het machtsontplooi van diezelfde maffia op de televisie gezien.

Voor allen die geïnteresseerd zijn in dit onderwerp heb ik een interessante thesis ontwikkeld. De oorzaak van de ontsporing van de maffia is de "broer", zoals ik hem noem.


 

Bučas un dod rokas (kussen en handen geven)

Ik heb het gevoel eindelijk binnengedrongen te zijn in de harten van de ietwat gesloten Letten. Ik moet toegeven dat het me toch wat moeite gekost heeft. Op het orientatiekamp van AFS was een van de eerste dingen die ik hoorde; "in Letland zul je wel ontdekken wat valse vriendschap is". Ik trok me daar toen niet veel van aan. Misschien schuilt er wel een stukje waarheid achter. Maar ik denk dat als Belgen al een menig glas wodka achter de rug hebben, ook zij wel eens overdreven vriendelijk zijn tegen mensen die ze niet echt goed kennen of niet graag hebben en zich daar de volgende dag niks meer van herinneren. En dus kan het me niet zo heel veel schelen.

Belgen zijn zeker ook soms moeilijk bereikbaar en zoveel hangt af van waar je terechtkomt. De ene Let knuffelt je na een eerste ontmoeting, de ander geeft je een afstandelijk hand. Gekust wordt er nooit. Dat heb ik aan den lijve moeten ondervinden (en ondervind ik nog steeds). Onder mannen is er de stevige handdruk of een stoere vuist tegen de schouder. Zelfs als er een hele schooldag voorbij is en sommigen mekaar die dag nog niet gezien hebben, geven ze elkaar een hand. In het begin vond ik dat echt grappig, maar nu ben ik eraan gewoon geraakt. Geknuffeld wordt er wel bij een verjaardag of een naamdag. En als de drank rijkelijk vloeit natuurlijk.

De vrienden die ik nu heb zijn vrienden voor het leven. Overlaatst zei een vriendin mij nog dat onze klas misschien nu wel closer is door de komst van mijn Amerikaans klasmaatje en ik. Dat vond ik wel een fijne gedachte.

Voor al wie van plan is om naar Letland te komen zou ik zeggen; laat je niet afschrikken door de soms wat afstandelijke en op het eerste zicht misschien onvriendelijke Let. (Vooal de bediening in cafes en restaurants laat soms echt te wensen over. De kelners hebben duidelijk niet veel reden om te lachen of om het woordje "alstublieft" te gebruiken.) Na een tijdje leer je de mensen beter kennen. En eens je goed bevriend bent met een Let zal die je zelden een mes in de rug steken.


 

Carnavalsfeest

Gisteravond liepen er heel wat verklede mensen in de straten; allemaal op weg naar een of andere carnavalsfuif. Zo ook ondergetekende met vrouwlief. De meeste kostuums op het feest waren vrij klassiek: Napoleon, Cleopatra, een heks, tijger, olifant, elfje of de meer gestileerde kostuums van het Venetiaanse carnaval. Wij beiden hielden het op buitenaardse wezens.
1 koppel leek me totaal niet verkleed, of misschien toch wel: ze droegen de kleren waarmee je hier toeristen ziet rondlopen: sandalen met witte sokken, een bermuda, een hoedje, zowel voor man als vrouw. De Grieken vinden het namelijk vrij geestig om te zien hoe toeristen er bij lopen, vooral als dat in de stad is. Het lijkt een beetje op een "klassieke stijl" voor hen, en totaal verschillend van wat zij zelf ooit zouden dragen. Maar dat het ooit een carnavalskostuum zou zijn, dat had ik niet verwacht. Origineel was het in ieder geval wel...


 

Naampjes

Nu ons derde kindje een Pooltje wordt en al over twee maanden geboren wordt, zijn we al een hele tijd op zoek naar een gepaste naam. Als Belgisch-Iers gezin hebben we al een zoon met een Nederlandse naam (Bram), en een dochter met een Ierse naam (Aoife). En aangezien nummertje drie in Polen geboren wordt, leek het ons wel wat om een Poolse naam te overwegen…


 

Polen is terug

Zeven maanden verder zijn we intussen, en dat geldt zo voor een aantal zaken. Zo bleek dat ik na onze zomervakantie in Oost-Polen zwanger was! - en dus tijd moest zien te maken om me toch wel een aantal maanden heel misselijk te voelen. Het ritje naar de kerktoren om beter te kunnen internetten werd al snel van het lijstje geschrapt.


 

Utila

Eind januari kwamen we met alle Belgen van afs die zich in honduras bevinden samen, om vanuit de citymall in Ceiba met de boot te vertrekken richting Utila, waar we de volgende tien dagen onze vakantieperiode zouden doorbrengen. De stemming zat er in, en al lachend en grappend staken we op de Utila Princess de oceaan over tot op het eiland dat het dichtst bij de kust van Honduras ligt.


 

Japans chauvinisme krijgt een knauw

De Japanners herademen. Na twee weken Olympische Spelen in Turijn, heeft de 24-jarige Shizuka Arakawa donderdag het olympisch goud bij het kunstrijden veroverd. Eindelijk een medaille voor Japan!

Met nog minder dan 3 dagen te gaan in dit 17-dagen durende olympisch evenement, hadden velen in Japan de hoop al opgegeven. De algemene verwachting was dat Japan kon rekenen op 5 tot 10 medailles, maar dat is duidelijk een overschatting gebleken. 

Eerlijk gezegd, ik ga niet rouwen om de ondermaatse prestaties van de Japanse atleten in Turijn. De media-aandacht voor de Olympische Spelen is steeds weer overdonderend in Japan… Maar de media heeft wel enkel aandacht voor Japanse atleten. Als Japan wint, gaat het chauvinistisch gehalte van de Japanner stijlrecht de hoogte in. We zien, horen of lezen dan enkel nog chauvinistisch gejubel en grenzeloze zelfglorificatie. Wat de andere landen er van terechtbrengen, is enkel een voetnoot of het vermelden nauwelijks waard. Op dat vlak waren de laatste zomerspelen in Athene met 37 Japanse medailles hopeloos irriterend.

Bij gebrek aan presterende Japanners in Turijn, is de mediagekte en commerciële uitbuiting tot nu toe binnen de perken gebleven. Ik hoop stilletjes dat het zo blijft. De Spelen eindigen op 26 februari. Nog slechts enkele dagen te gaan.


 

Tsiknopempti

Carnaval is al anderhalve week aan de gang hier in Griekenland, alleen heet het hier απόκριες (apokries - wat zo veel betekent als onthouding van vlees - από το κρέας). Net zoals in Belgie (als het daar tenminste nog is toegestaan) verkleedt men zich hier en gaan er stoeten uit, waarin de draak wordt gestoken met politiek. Hier klopt men elkaar wel op het hoofd met plastic hamers en knuppels. Waarom, weet ik niet.
De carnavalsfestiviteiten barsten eigenlijk pas vanavond los: het is namelijk tsiknopempti, min of meer de Griekse variant van mardi gras. Letterlijk betekent het "vette donderdag", en vandaag begint de "vleesweek". Volgende week volgt er nog een "kaasweek" en dan is het 40 dagen vasten. Tsikna is het Griekse woord voor de geur die het vet van gegrild vlees heeft. Er zal dus vanavond flink wat worden ge-barbecued en geschranst. Vistaverne's zullen vandaag weinig klanten hebben: iedereen gaat naar taverne's om daar worsten, lamsribbetjes, koteletten en steaks te verorberen. Uiteraard overgoten met flink wat wijn. Ook dans en muziek hoort er bij.
Morgen zullen zich velen met een kater naar het werk slepen.


 

Gestrand

Wat gebeurt er in een land dat zo veel eilanden heeft, als de ferriediensten staken? Sinds zaterdag blijven namelijk alle Griekse veerboten aan de kade: de federatie vraagt hogere lonen, en een 35-urenweek. Voor de regering zijn de eisen te hoog, en dus wordt er gegrepen naar het gekende wapen: staking. En dat heeft ernstige (vaak economische) gevolgen:

  • in Italie staan massa's vrachtwagens te wachten om de oversteek naar Patras of Igoumenitsa te maken.
  • op Kreta staan vrachtwagens met meer dan 5000 ton aan verse landbouwproducten te verrotten. De Kretenzische boeren zijn woedend en hebben al voor incidenten gezorgd in de haven van Heraklion (never mess with a Cretan!)
  • op de kleinere eilanden zijn er tekorten aan basisproducten: de rekken in de supermarkten worden niet meer aangevuld
  • ook op de eilanden is er een tekort aan medicijnen
  • vrachtwagens met veetransport (vooral schapen en geiten) kunnen niet weg.
  • kinderen die op schoolreis waren in Chios, moesten terug naar huis worden gebracht met een C-130 van het leger.

Vandaag blijven de schepen zeker nog een dag aan de ketting. Je mag stellen dat een dergelijke staking een hele economie gegijzeld houdt.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog