De Standaard Online

weekendje Copan

Na twee weken uitstel omwille van het slechte weer, vertrokken we dan toch op weekend naar Copan. Een weekend waar iedereen dag na dag , bijna uur na uur naar had uitgekeken. Een weekend waar we iedereen van AFS zouden weerzien.

Een verschrikkelijke busrit door de bergen, die twee volle uren duurde, bracht ons eindelijk in het dorpje dat de naam Copan draagt en dat tot  mijn grote verbazing, geplaveid was met kasseien : er was in de verste verte geen zandweggetje te bekennen!  Logisch als je denkt dat het DE toeristische trekpleister van het Hondurese binnenland is. Want op een steenworp van dit prachtige dorpje bevinden zich de Maya ruïnes, die ik met enkele woorden kan beschrijven: Groots, groen en buitengewoon prachtig.

De groep van intercambio´s ( de buitenlandse AFS- studenten) werd door de leiding zo verdeeld dat niemand van hetzelfde land en niemand uit dezelfde Hondurese stad samen op één kamer lag : socialiseren was dus de boodschap. Dit werd echter alleen gedaan wanneer we op de kamer zaten, want anders waren het vooral mensen van dezelfde taal die je bij elkaar zag staan. Het was een fantastisch gevoel om  het Nederlands zo vlotjes met elkaar te kunnen spreken,zonder overbodige gebaren of extra geluiden om je duidelijk te maken. Gewoon zeggen wat je dacht of voelde,… heerlijk.

De Belgen en de Italianen waren echter wel de enige groepen die elkaar in hun eigen taal toespraken, de rest was druk bezig met het communiceren in hun nieuwe taal, het Spaans. Het kwam wel vreemd over, aangezien geen haar op mijn hoofd eraan dacht om Spaans te spreken met de rest van de Belgen. Ik moet echter wel toegeven dat mijn Spaans een sprongetje achteruit heeft gemaakt, na een weekend Vlaams !

Na groepsgesprekken over de nieuwe familie, vrienden en problemen, kwam ik tot de conclusie dat ik me enorm gelukkig mag prijzen met mijn gezin en situatie. Velen waren al van familie veranderd en anderen waren het nog van plan.

Gelukkig kwamen, na deze deprimerende klaagsessies, de vrije namiddag, het paardrijden in de bergen, feestjes, en tenslotte …de busrit terug.

Toen Zana,het Belgische meisje dat in Santa Rosa de Copan ( een dorpje nabij Copan), als eerste Belg de groep moest verlaten, drong het tot ons door... Dit was het einde.

De sfeer sloeg ineens om : van het vele lachen, praten, zingen en grappen was er geen spoor meer te bekennen... In de plaats kwamen droevige blikken, troostende woorden en knuffels.  Ook ditmaal niet alleen de Belgen, maar de hele groep werd het einde gewaar. Een bus vol gedeprimeerden.

Het toppunt was San Pedro de Sula, eindhalte , en iedereen moest zijn eigen richting uitgaan… Traantjes, traantjes en nog een traantjes...

Het weekend was langs de ene kant goed geweest voor ons gevoel van samenhorigheid, geluk en positieve energie, maar langs de andere kant, vielen we wel in een zwart gat nadat iedereen vertrokken was... Een positieve en negatieve ervaring dus!

irisclaeys op 7 november 2005 om 20:00 | Link

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://www.typepad.com/t/trackback/168885/3594535 Hieronder vindt u links naar weblogs die verwijzen naar weekendje Copan:

Reacties

Hallo Iris,
Als ex-AFS-er herken ik me volledig in je verhaal: de verhalen van mede-uitwisselingsstudenten, het gevoel van "mijn familie valt goed mee", die bruuske overgang van grappen en plezier naar tranen en afscheid nemen... Ik heb het ook allemaal meegemaakt! En geloof me "if it doesn't kill you, it will make you stronger" en je houdt er een pak fantastische herinneringen aan over!

Katleen
AFS YP1993-94 naar Canada

 Katleen op 10 november 2005 om 17:57

Hey Katleen,
"It will make you stronger",dat hebben ze me al een paar keren verteld, maar op dat moment ben je er niets mee natuurlijk!Maar inderdaad, je houdt er mooie herinneringen aan over! Bedankt voor je reactie!

Iris op 18 november 2005 om 00:32

Ja, da's natuurlijk ook waar ;-)

Maar geloof me, ik heb me soms ook afgevraagd "wat ben ik hier in godsnaam komen zoeken??" Ik kan het nog altijd niet onder woorden brengen wat het juist was, maar ik heb het wel gevonden.

Na mijn terugkeer naar België ben ik 2 keer teruggekomen naar Canada op vakantie, en hier heb ik mijn vriend leren kennen. Na een jaar over en weer bellen (internet stond in 1998 nog in zijn kinderschoenen) heb ik de grote stap gezet en sinds 1999 woon ik nu op een klein uur van Montreal! (is niet dezelfde streek van mijn AFS-jaar)

Dus dat van die mooie herinneringen is echt wel waar, net zoals de invloed van zo'n jaar op de rest van je leven!

Hou je goed, en vooral, geniet ervan!

Sneeuwgroeten uit Montreal!

Katleen

 Katleen op 21 november 2005 om 16:27

Ja, da's natuurlijk ook waar ;-)

Maar geloof me, ik heb me soms ook afgevraagd "wat ben ik hier in godsnaam komen zoeken??" Ik kan het nog altijd niet onder woorden brengen wat het juist was, maar ik heb het wel gevonden.

Na mijn terugkeer naar België ben ik 2 keer teruggekomen naar Canada op vakantie, en hier heb ik mijn vriend leren kennen. Na een jaar over en weer bellen (internet stond in 1998 nog in zijn kinderschoenen) heb ik de grote stap gezet en sinds 1999 woon ik nu op een klein uur van Montreal! (is niet dezelfde streek van mijn AFS-jaar)

Dus dat van die mooie herinneringen is echt wel waar, net zoals de invloed van zo'n jaar op de rest van je leven!

Hou je goed, en vooral, geniet ervan!

Sneeuwgroeten uit Montreal!

Katleen

 Katleen op 21 november 2005 om 16:28

Laat een reactie achter

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: