Schuttingtaal

De Grieken kunnen een aardig potje vloeken. Om eerlijk te zijn: ik had dat niet verwacht toen ik hier een kleine 6 jaar geleden aankwam. Ik had misschien een vertekend beeld, door het feit dat ik Oud-grieks had gestudeerd en dan stel je je de Grieken tenminste voor als voorname oratoren. Mijn schok was niet zo groot als die van de romantici, toen die hier in de 18de eeuw kwamen zoeken naar de oorsprong van de westerse beschaving, en alleen maar vloekende messentrekkende boeren, herders en vooral dieven (kleften) aantroffen, in plaats van in toga gehulde filosofen.
Hoe dan ook: ik hoor mijn collega's en vrienden de godganse dag vloeken en de meest schuine woorden gebruiken. Meer dan in eender welke andere taal die ik ken. En zeker ook vaker dan de Vlaming. Een kleine greep uit het uitgebreide vocabularium vindt u hier (opgelet, geen al te kosjere banners!). Het is eigenlijk ongelofelijk grappig om bezig te horen en men is er ook hoegenaamd niet beschaamd om. Maar ik zie het mezelf nog niet zo gauw doen, hoe goed mijn Grieks ook mag zijn. Misschien speelt mijn Vlaamse achtergrond nog te veel mee?


 

Sneeuw

Dscn1018Misschien lopen er wel naïevelingen rond die denken dat aangezien het in Noorwegen elke winter sneeuwt, de eerste sneeuwval geen problemen oplevert. Mispoes dus. En elk jaar is het trouwens precies hetzelfde liedje.

Verleden zondag kreeg Oslo en omgeving een eerste waarschuwing in de vorm van smeltende sneeuw. Je zou dan misschien verwachten dat iedereen als de bliksem de zomerbanden inwisselt voor winterbanden, maar toen dan dinsdag de eerste échte sneeuw kwam, stond het verkeer natuurlijk compleet stil. Een collega vertelde dat hij op zondag wel overwogen had om toch maar de winterbanden boven te halen, maar zijn vriendin zei dat er best nog wat gewacht kon worden, want het ging toch niet sneeuwen. Terwijl het op datzelfde ogenblik dus wel degelijk buiten aan het sneeuwen was! Een andere collega had «geen tijd» gehad op zondag, en moest op dinsdagmorgen dus maar tijd maken. Nog een andere collega vond dat het op de hoofdwegen nog wel ging met zomerbanden, maar dat duurde niet langer dan tot na de middag, en ze heeft dus mooi de bus naar huis mogen nemen.


 

Nog eens tante

Zo klein, zo fijn, zo welkom, maar zo ver weg… lieve Jasper…vandaag geboren, in het voor ons te verre Duitsland…proficiat aan de trotse ouders en de kleine zus. Ik ben nu met mijn gedachten heel dicht bij jullie.


 

Winteruur

Met een plotse daling van de temperatuur met 10 graden is het wellicht tijd om het zomeruur achter ons te laten. Net zoals in België draaien we hier vannacht de klok ook een uur terug. Dat gebeurt om 4u plaatselijke tijd. Vanaf nu zal het licht zijn om 7u 's ochtends en valt de duisternis in om 18u (dat is zo voor de rest van de winter). De wintertijd is het enige wat Griekenland gemeen heeft met België dezer dagen. Het concept van herfstvakantie is hier namelijk onbekend. Volgende week gaat iedereen dus gewoon werken hier. Men kent hier ook geen Halloween of Allerheiligen; want in wezen zijn dat Keltische feesten die niets met het christendom te maken hebben.


 

Elk land is een ander land

Donderdagavond, op weg naar huis in de wagen, komt Marlies, net 7 jaar, met haar beschouwingen aanzetten, nadat we eerst nog een verkiezing gehouden hadden wie nu eigenlijk de beste tennisspeelster is – Kim of Justine ( Marlies nam het zeer overtuigend op voor Justine, die ze 2 jaar geleden aan het werk zag in Dubai )

  • Moeke…
  • ja Marlies…
  • Elk land is een ander land he…
  • Eu, ja wat bedoel je precies ?
  • Wel, ik ken alleen maar in Dubai een ‘Al Warqa’a ‘ ( de wijk waar wij wonen). Ik heb dat nog nooit ergens anders gezien of gehoord.

Of hier hebben de mensen allemaal ander kleren aan, en die zien er allemaal anders uit dan ergens anders.

  • Inderdaad
  • Of hier in Dubai, kijk, ik zie hier overal maar hoge torens. Dat heb ik nog nooit of nooit gezien in Belgie. Allez ja, buiten de kerktoren dan

En even later merken we ook nog eens, hoe anders het hier soms is. Het laatste tankstation op de snelweg voor we thuis passeren, laat ik de tank nog eens voldoen…. Wanneer ik de wagen terug wil starten, hoor ik jammer genoeg alleen maar getik… batterij wil niet meewerken… ik zet airco, lichten, radio etc af, en probeer het nog eens… niets. Nog voor ik mijn telefoon heb boven kunnen halen om versterking van husbie te krijgen, staan er 5 enthousiaste indiërs die in het tankstation werken aan mijn auto te duwen.

Als het niet meteen lukt, stelt een pakistaanse truckchaffeur voor om even het stuur over te nemen en ik zie hoe mijn auto aan de praat gebracht wordt. Dank u wel, voor jullie hulp. No problem, you’re welcome madam. See you again. Zeker weten.


 

Nationale feestdag nummer 2

De vlaggen worden weer bovengehaald, want vandaag is het weer nationale feestdag. Nee, niet de herdenking van de onafhankelijkheid; dat wordt gevierd op 25 maart. Vandaag is het όχι-dag: de dag waarop de Grieken herdenken dat ze aan het begin van de 2de Wereldoorlog vrije toegang ontzegden aan de Italianen. Mussolini stelde een ultimatum aan de Griekse dictator Ioannis Metaxas, waarop die laatste niet "nee" zei, zoals de overlevering wilde, maar wel "Alors, c'est la guerre". In de daarop volgende maanden diende het Griekse leger de Italianen een verpletterende nederlaag toe in de ruwe bergen van Zuid-Albanië. Griekenland zou dat later duur bekopen, toen de Duitsers het heft van de incompetente Italianen hier overnamen.
Zoals dat bij elke nationale feestdag het geval is, is er vandaag een militaire optocht waarbij ook schoolkinderen in uniform paraderen. Toch zijn er een heel aantal van die schoolkinderen die niet eens weten wat er vandaag precies wordt herdacht. Misschien zijn 2 nationale feestdagen te verwarrend, want sommigen zeggen dat we vandaag onafhankelijkheid van Turkije herdenken. Anderen weten dan wel de klok hangen, maar niet de klepel: Griekenland zou "nee" hebben gezegd tegen Turkije. Waartegen precies, is dan weer moeilijk uit te leggen.


 

Oranje baby’s

Oekraine maakt zich op voor een mini baby-boom. De gevolgen van de Oranje Revolutie hebben dus ook effect gehad op de viriliteit van de modale Oekraiener. En dit is hard nodig.

Daar denkt men twee oorzaken voor gevonden te hebben. Het ‘feel good’ effect van de nadagen kort na de revolutie heeft blijkbaar ook voor de nodige inspiratie gezorgd om iets uitdrukkelijk intiemer met elkaar om te gaan. En anderzijds geeft  één van de populistische maatregelen van de eerste oranje regering,  koppels een forse kraamvergoeding. Die bedraagt algauw meer dan 6 maanden tot een jaar ‘officieel’ salaris van de gemiddelde Oekraiener.

Men zal meer van de revoluties nodig hebben om de bevolking op peil te houden. Want fikse denataliteit, korte levensverwachting voor mannen en immigratie, zorgen dat Oekraine binnen dit en enkele decenia dreigt leeg te lopen ! Kort na de onafhankelijkheid in 1991 waren ze nog met meer dan 50 miljoen, vandaag is dat al gedaald tot iets meer dan 47 miljoen. Extrapolaties hebben al berekend dat aan de trent van de voorbije jaren, Oekraine in 2050 minder dan 25 miljoen inwoners zal tellen.

Er is dus nog werk aan de winkel...


 

Weer een jaartje er bij

Gisteren was ik jarig (bloemen noch kransen graag, waarvoor dank) en gezien het hier nog altijd goed weer is, hoorde daar een etentje bij in een taverne aan de waterkant. Fijn is dat, want ik herinner me dat het rond 26 oktober in Belgie voornamelijk regent en dat het ook knap mistig kan zijn. Hier dus niet: met een temperatuur boven de 20 graden deden we ons -in hemdsmouwen- te goed aan verse krab, garnalen en een visje. We kenden de kelner, Dimitris (die overigens gisteren zijn naamdag vierde), goed en hij trakteerde ons op de wijn.
Iets verderop trok een bende joelende Britse schoolkinderen (ik schat hen rond de 15 jaar) voorbij. Wellicht zijn ze hier op schoolreis. Een heel aantal van hen had t-shirts gekocht met de beeltenis van Osama Bin Laden er op (dat is het soort humor dat je op die leeftijd kunt verwachten). Waarschijnlijk kunnen ze dat soort kledij in Groot-Brittannie niet vinden. Ik vermoed trouwens dat ze er op de luchthaven in Albion ook niet om zullen kunnen lachen. Gelukkig kan dat hier nog wel...


 

Dakpret

Roetsj Het is bekend dat Tokio op stedenbouwkundig vlak een chaotische wirwar is, maar dit slaagt toch alles: een populaire discountketen heeft beslist om op het dak van een van hun winkels, midden in het centrum van het overbevolkte Tokio, een rollercoaster te bouwen. Een deel van de structuur, een 52 meter lange u-vormige baan, staat er al. 

Omwonenden kunnen er niet mee lachen. Ze vrezen ongelukken en vooral het gekrijs van het rollende publiek. Een bezorgdheid die gemakkelijk te begrijpen is vermits de winkel heel de nacht tot 7 uur s’morgens openblijft.

Hoe gek het ook lijkt, de structuur beantwoordt aan de stedenbouwkundige voorschriften. Er is dus geen probleem, zeggen de stadsautoriteiten.


 

"De Poolse loodgieter"

Griekenland heeft zo wat het hoogste percentage werklozen in de Europese Unie. Toch worden hier tegelijkertijd een massa buitenlandse krachten aan het werk gezet. Vaak gaat het om illegale inwijkelingen die bereid zijn om tegen een erg laag loon het werk te doen dat Grieken niet meer willen. De werkgevers zijn maar al te blij om Albanezen, Pakistani's, Roemenen, Russen, Bulgaren, Koerden enz. te werk te stellen in de bouwsector, op het platteland en in de fruitteelt, in de toeristische sector en in gevaarlijke en ongezonde omstandigheden (zoals het ophalen en verwerken van vuilnis). Soms worden de lonen in het zwart uitbetaald en spaart de werkgever op die manier veel geld uit. Dat is echter niet altijd het geval en zo brengen zelfs illegalen geld in het laatje bij de sociale zekerheid. Tegelijkertijd zoeken Grieken vooral naar werkzekerheid en proberen ze zo veel mogelijk in de openbare sector terecht te komen: een sector die hier in Griekenland bol staat van corruptie en politieke benoemingen. Als je daar een job kunt te pakken krijgen, ben je er bijna zeker van dat je niet te hard hoeft te werken en je kunt bovendien ook niet ontslagen worden, hoewel het loon nu ook weer niet zo denderend is. Grieken zijn niet gewend om van job te veranderen (door de stroeve arbeidswetgeving is dat ook niet eenvoudig). "Jobhopping" is hier zo goed als onbestaande en uitzendkantoren kunnen zich maar met moeite staande houden.
Toch worden de buitenlanders hier beschuldigd van het feit dat er geen jobs zijn. Het zijn hier dan wel geen Poolse loodgieters, maar Albanese schilders of Fillipijnse poetsvrouwen.


 

In samenwerking met





Zoeken op deze blog