Rekeningen

Verdorie, wat een dag! Alle rekeningen komen tegelijk binnen vandaag. Om die betalen dien ik iets meer rond te lopen dan in België het geval zou zijn.
Er is ten eerste de verzekering voor de auto. Die moet je gaan betalen in de post (gelukkig open tot 8u 's avonds) en een paar weken later krijg je dan een vignet in de bus dat je in je auto moet bewaren, als bewijs dat je verzekerd bent.
Ten tweede de telefoonrekening van OTE. Die kan ik rechtstreeks gaan betalen in een van de OTE-winkels, die hier vlak bij is. Open tot 7.30u 's avonds.
Ten derde de elektriciteitsrekening van DEI. Daarvoor moet ik wat verder. Gelukkig kan ik de elektriciteitsrekeningen (net zoals telefoon en water) betalen in de vele gokkantoortjes van Opap (over die gokkantoortjes zal ik later nog eens schrijven). Eén van de voordelen van het feit dat alles nog in overheidshanden is.


 

Brushfires

0929_bedroomDeze ochtend 7am bij het ontwaken vanuit mijn slaapkamerraam.
Toen was het griezelig windstil, goed als je weet dat het minste zuchtje wind de hele boel weer zal opwakkeren en het vuur zich snel zal uitbreiden. Vorige nacht en vandaag zijn heel wat buurten geevacueerd, heel wat schooldisticten zijn gesloten, de onze "Conejo Valley Unified School District" nog niet. Voor ons is er momenteel geen direct gevaar. De kinderen zijn allen naar school maar we worden continu op de hoogte gehouden via geautomatiseerde telefonische boodschappen die systhematisch alle ouders opbellen.


 

Brief aan koningin Paola.

Majesteit,

Ik leef in Rome, Italië en gisteravond stond de televisie aan op Rai 2. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik hoorde wat ik hoorde. Maar laten we niet op de feiten vooruitlopen.

Ik ben opgevoed in de goede traditionele Belgische stijl in het verre West-Vlaanderen. Beschermd door mijn ouders heb ik een goede Rooms Katholieke opvoeding genoten in klaslokalen waar, na het overlijden van koning Baudewijn, uw foto, naast die van uw echtgenoot en koning van België, mij iedere ochtend vriendelijk een goede morgen wenste. Ik geef eerlijk toe dat ik zelden de twee foto’s teruggegroet heb. Na een half uur door de pletsende regen op mijn fietsje, en dit dan nog op een onmogelijk vroeg uur, naar de school trappen bracht mij zelden in een goedgemutst humeur zodat ik uw groet niet beantwoord heb.


 

"Firestorm"

0928_firestorm1 We voelden het onmiddelijk bij het ontwaken, heet en droog, de eerste "Santa Ana" wind. Geen koele zeebries maar de luchtstroom komt uit de tegenovergestelde richting, vanuit het binnenland, vanuit de woestijn tussen de bergketens door, richting oceaan. Krachtige en kurkdroge windstoten, temperaturen rond de 36 graden.
De eerste "Santa Ana" wind van het "fire season" en het is al meteen raak, de uiterst droge lucht heeft vandaag 8 brush fires aangewakkerd in Southern California. Net na de middag en de meest hevige in Moorpark en Chatsworth, allebei op een 20 km ten noorden van onze woonplaats.
(Deze foto hebben we genomen door de voorruit van de wagen om 3pm op weg naar Thousand Oaks.)

 

Verblijfsvergunning voor baby (deel 2)

Dit is deel twee (nog steeds niet voor gevoelige lezers) van de verblijfsvergunningensaga. Het helpt wel als je eerst deel één leest.

Als herinnering: poging 1 om de aanvraag in te dienen mislukt wegens ongecertificeerde papieren, maar ik kan wel alvast gaan betalen voor het toekomstige hopelijke in-aanvraag-nemen, en eens informeren naar de procedure voor het verlengen van onze eigen vergunningen...


 

Zelfmoord

Vanochtend rond 11u kwam het verkeer op de spoorlijn van ISAP (de zogenaamde lijn 3 van de metro in Athene) tot stilstand. Oorzaak: een man had zich voor de trein gegooid in het station Petralona. In de bijna 6 jaar dat ik hier woon, is dit bij mijn weten de tweede keer dat dit zich voordoet. Terwijl België zich stevig aan de kop nestelt van de zelfmoordstatistieken in Europa, zit Griekenland helemaal achteraan. Ik ben geen socioloog of psycholoog, dus ik weet niet waarom meer Belgen dan Grieken zich van het leven beroven. Toch ben ik bereid een gok te wagen. Als een Griek zelfmoord pleegt, heeft dat bijna uitsluitend te maken met het feit dat er financiële problemen zijn waaruit hij geen uitweg ziet. Een enkele keer is er sprake van een emotioneel (lees: liefdes-) probleem. Belgen lijken me meer problemen te hebben met maatschappelijke druk. Ook denk ik dat eenzaamheid soms een grote rol speelt. Hier (zelfs in de hoofdstad) praten mensen nog veel meer met elkaar, en luisteren ze soms ook. Geen zelfmoordpreventie natuurlijk, maar geef toe: het doet toch wel eens deugd als je met iemand kunt praten. In België hebben we daarvoor speciale diensten: we moeten naar de telefoon grijpen, zodat we onze problemen met een vreemde kunnen bespreken. Hier praat men veel makkelijker over zijn problemen, en het blijkt dan ook gauw dat er wel meer mensen dezelfde problemen hebben. En gedeelde smart is halve smart. Ik kan me natuurlijk wel vergissen.


 

Exodus

Labvakar!
Weer iets nieuws opgemerkt. Het is niet echt iets nieuws; enkel iets vreemds.
Behalve de veertig uitwisselingsstudenten en de vrachten toeristen in de zomer, vinden weinig jonge mensen dit land de moeite waard om er lange tijd te blijven. Zowat een kwart van mijn klas (7 van de 25) wil na het middelbaar in een andere land studeren. Sommigen willen naar Engeland, anderen naar Frankrijk of Spanje.
De lage lonen en de slechte arbeidsmarkt zitten er zeker voor iets tussen, maar ik hebt het gevoel dat er meer achter zit. Jonge Letten zien meer mogelijkheden in een studie in het buitenland. Ze willen reizen en nieuwe eravringen opdoen.

Wat me ook opvalt is dat velen al veel hebben gereisd. Weliswaar naar minder toeristische plaatsen, maar toch. Denemarken, Tsjechie, Polen, Estland, Litouwen en soms Frankrijk, Ierland of Turkije.
De goedkope manier van reizen is hier liften. Niet in eigen land, want dat is te gevaarlijk, maar eens over de landgrenzen heen is liften de manier om ergens te geraken.
Ik voel, er toch niet veel voor om zomaar met een vreemde in de auto te zitten. Maar deze jongeren maken daar geen probleem van en wijzen me op het verrijkende aspect: nieuwe mensen en culturen leren kennen. En dat is de idee die me hiernaartoe heeft gedreven. En dus kan ik alleen maar instemmend knikken...


 

Hooo!

De inventiviteit van de 5 grote commerciële tv-zenders in Japan is onuitputtelijk als het gaat over het maken van platvloerse programma's. De zappende kijker valt van de ene verbazing in de andere. Zolang het maar kijkcijfers opbrengt, is alles OK. Hier een typisch voorbeeld (QuickTime 1.522kb).

Af en toe duiken in het Japanse tv-landschap de meest zotte en bizarre personages op. Die tv-figuren zijn meestal zo verbazend of walgelijk dat de gapende kijker vergeet verder te zappen. Het laatste nieuwe knettergekke personage dat de tv-schermen teistert, is Razor Ramon Hard Gay.


 

Voor de treinliefhebbers

Gisteren zijn de eerste testritten gehouden op het nieuwe treintraject Athene-Korinthe. Binnenkort kun je rechtstreeks van de luchthaven (70 minuten) of van Station Larissa in Athene (55 minuten) naar Korinthe sporen. Prijs van een kaartje: 7 euro. De elektriciteitslijnen zijn echter nog niet klaar, dus voorlopig worden diesellocomotieven gebruikt. Er zijn 4 stations tussen Korinthe en Athene, met uitgebreide parkings. Waarom zeg ik dat? Het ziet er naar uit dat de "proastiakos" (voorstadstrein) heel wat pendelaars zal gaan vervoeren. Die kunnen dan hun auto tenminste achter laten op de parkings van de stations. Het is best mogelijk dat op deze manier iemand uit Korinthe die in Athene werkt, sneller op zijn werk zal zijn dan een inwoner van Athene die zijn auto gebruikt om naar kantoor te rijden.


 

Jane en Howard

Toen dit koppel in de overwegend 'zwarte' bar bij ons kwam zitten aan de tafel, wist ik weer dat er wel wat gekke mensen in Harare bijeen zitten.

Sommige blanke Zimbabwanen, zoals Jane en Howard, geraken volkomen geisoleerd van hun omgeving. Ze hebben al zoveel vrienden zien vertrekken naar het buitenland. Ze hebben vaak geen inkomen meer na het gedwongen verlaten van hun 'farm' of een piepklein pensioentje waar je zelfs geen twee broden per maand meer mee kan kopen.

De jonge vrouw van het koppel was doodblij dat ze iemand zag om mee te praten, en hield niet op met dat te zeggen. Of je het wilde of niet, je kreeg het levensverhaal te horen.

De dag voordien had ik in de populaire 'Italian Bakery' een blanke man met baard en kniekousen (gemiddeld ziet een blanke Zimbabwaan er zo uit) tegen een zwarte zien uitvaren. Die had het gedurfd vuur te vragen aan zijn dochter en nog geen 'danku' gezegd.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog