De vakantie is voorbij lang leve de vakantie

Gepost op zondag 18 september 2005 om 15:53
door Kristof Vanhoutte

Na een lange afwezigheid voor persoonlijke redenen, vakantie, verhuis en het plaatsen van een keuken, zijn we opnieuw aanwezig op deze blog.

Er is echter veel gebeurd in deze periode en er zijn vele momenten geweest dat ik meer dan geneigd was mijn pc wat ‘elektriek’ te geven om commentaar te geven. Zo heeft kardinaal Simonis op een tamelijk ondoordachte wijze de kerk aangevallen. Ik was op dat moment in Nederland en kon makkelijk het gebeuren volgen. De man is niet van de jongste meer en dat maken zijn ongelukkige verklaringen wat verstaanbaarder, hij wil waarschijnlijk herinnerd worden.

Hier in Italië begint men zijn eerste verkiezingspeilen af te schieten met het zicht op de verkiezingen van volgend jaar, voor één keer zijn ze er als de kippen bij. Berlusconi, il cavaliere, heeft voor een keer eerlijk de resultaten van zijn regering besproken. De verbazing was zo groot dat Prodi, il professore, onmiddellijk in de tegenaanval is getrokken en wat bizars heeft gezegd over het homoseksuele huwelijk zodanig dat er niet zo veel aandacht besteed werd aan wat zijn opponent had verkondigd – net nu hij eens eerlijk was wordt dit onmiddellijk in de doofpot gestoken. Een eerlijke politicus blijkt een contradictie in terminis te zijn. Of je bent politicus of je bent eerlijk, de twee gaan niet goed samen.

Na enkele maanden is er ook wat schot in de zaak gekomen betreffende wat mij die nacht is overkomen in deze stad (cf. zwart – wit). Men heeft mijn portefeuille teruggevonden, ze is per post aangekomen op de Belgische ambassade. Mijn aanklagers wisten van niets – kwestie dat de interne communicatie niet echt tip top in orde is bij de ordediensten (haha, orde - diensten), want opgestuurd door een andere afdeling. Wat hen echter het meest dwars lag was het feit dat ze mijn portefeuille hebben teruggevonden dicht bij waar ik steeds beweerde mijn laatste herinnering te hebben gehad. Ik pas niet in het duivelse beeld dat ze gevormd hadden van mij. Net nu ze dachten een nieuw monster met zijn rug tegen de muur te hebben geplaatst schieten ze weer naast de roos. Het moet vreselijk zijn te leven in een wereld waar je steeds op zoek bent naar monsters.

Kristof