De Standaard Online

afscheid

Toen ik deze ochtend mijn ogen open deed ,wist ik het meteen : het zou een bijzonder sombere en moeilijke dag worden. Alles wat ik deed ging moeizaam en traag. De douche leek kouder dan normaal, mijn toastjes waren droog, de melk was op, mijn lenzen zaten niet goed, mijn krullen bleven niet in mijn staart...

Op weg naar Eva´s huis probeerde ik me op te peppen met de gedachte dat ik vandaag ten minste niet, zoals al de anderen, naar school moest. Het lukte even, maar toen ik Eva's koffers gereed zag staan voor de deur van haar huis, zonk de moed me weer in de schoenen.

Binnen liep iedereen rond als een kip zonder kop."Dit nog..." en " eet nog iets..." en "vergeet je paspoort niet...".Ik stond er maar te staan, moedeloos en verloren. ´Ik sta op de rand van een ravijn te gillen, en er is niemand die me hoort of tegenhoudt´ zoiets voelde ik toen. In de verlamming van mijn hersenen bleef er maar één zin overeind: " ze vertrekt weer naar België, ze vertrekt weer naar België" Die woorden had ik de voorbije weken uit mijn gedachten proberen bannen. Angst om verlaten te worden in een land dat ik langs geen kanten ken. Angst die mijn maag deed samenknijpen en mijn ogen deed branden. Waarom zo snel?

De ochtend werd alsmaar moeilijker . Het sleuren met de koffers, het nemen van de taxi en het aankomen op de luchthaven. DE LUCHTHAVEN. Van alle plaatsen in Honduras stond ik nu op de enige plek die een poort naar huis was. Ik kan je verzekeren, het was een raar gevoel. Eerst was er het onweerstaanbare verlangen om een ticket richting Europa te kopen. Dan was er het gevoel van brandende nieuwsgierigheid naar de rest van het jaar in dit centraal -amerikaanse landje. Deze twee wisselden elkaar voortdurend af, maar naarmate Eva´s vertrek dichter kwam , nam het verlangen om op dezelfde vlucht te zitten, toe.

Dan brak het uur van de genadeslag aan:11.25 pm. Alle passagiers voor het vliegtuig richting Miami moesten inchecken .Langzaam kwam ik in beweging, niet wetend waar mijn voeten me heen brachten. Tot ik de koorden zag die mij en Eva zouden scheiden. een laatste knuffel, de tranen waren er weer, het vreselijke besef dat ik haar niet meer ging weerzien in Honduras, alles kwam neer op dit punt. Het punt van het afscheid.

Langzaam maar zeker zag ik haar verdwijnen achter het matte glas waar de passagiers werden gecontroleerd. Dit was het dan. Het einde van Eva in Honduras. Het einde van een Belgische zus. Het einde van Belgische hulp. Weer en stukje geschiedenis dat in me stierf. Weer een stukje Iris weg. Het voelde vreselijk. Wat is het begin van het leven als AFS- student toch vreselijk!

irisclaeys op 25 september 2005 om 17:25 | Link

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://www.typepad.com/t/trackback/168885/3247615 Hieronder vindt u links naar weblogs die verwijzen naar afscheid:

Reacties

Als je het een troost mag wezen: het is weer pokkeveel aan het regenen in Belgie. De dagen worden weer grijs en vochtig.... En, ik wou vroeger AFS-studente worden en ik kon/mocht niet ;-)
Kijk eens rondom je, Honduras lijkt me een zeeeeer mooi land! (vanuit google images gezien ;-) )
Sterkte!

wy op 27 september 2005 om 15:13

Hey Iris,

Ik ken je gevoel van 'een beetje sterven bij afscheid' maar al te goed. Ik woon -met mijn Belgische echtgenoot dan nog zelfs- in de VS, en telkens als er Belgisch bezoek vertrekt, doet mijn hart zeer. Geef het een beetje tijd, de nieuwe indrukken zullen je al gauw weer in beslag nemen. En hopelijk vallen je gastfamilie en je medeleerlingen wat mee ?

Veel sterkte, en vooral: veel plezier, this is a "once in a lifetime" !

Katrien op 27 september 2005 om 23:09

Laat een reactie achter

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: