Ons eerste jaartje Polen (deel I)

  • Gepost op maandag 8 augustus 2005 om 21:38
  • door Christine De Galan
  • in Polen

Vandaag wonen we exact 1 jaar in Polen.
Zullen we dat vieren, of nemen we de gelegenheid om het aftellen te beginnen?

Toen we onze overkomst aan het plannen waren, zei mijn man nog: “het is heel belangrijk dat we ons zo goed mogelijk integreren, ons niet gaan afsluiten in een expat-bubble, maar vooral Polen leren kennen, anders missen we de essentie“. Makkelijk gezegd natuurlijk, als je vanuit je bed een multinational binnenstapt waar je elke morgen verwacht wordt en waar iedereen Engels spreekt. Als je daarentegen in een Poolse buurt woont, tussen mensen die het vertikken met je te praten omdat je maar een paar woorden Pools kent, met twee treurende kinderen die hun vriendjes missen, en een man die laat thuiskomt, “omdat het nu toch wel zeeeer druk is met die nieuwe job”, dan zakt de integratie-moed je al vlug in de schoenen.

Alle voorbereidingen werden nochtans getroffen om het integratieplan naar behoren uit te voeren. Met onze socialisatie op het oog, hadden we er voor ons vertrek al een halve cd-rom cursus Pools opzitten. Winkelen, een kort babbeltje met de buren, het introduceren van de kinderen, het zou allemaal geen probleem zijn. Wat waren we goed voorbereid!

Al snel bleek dat er in onze Poolse buurt niemand zat te wachten op een “vreemd” gezin. Polen zijn van nature nogal afstandelijk. Daar hadden we eigenlijk niet op gerekend. Maar waarschijnlijk was ik nog het meest ontgoocheld in mezelf en in mijn partner: wat initieel gepositioneerd werd als een onderneming voor het gezin, bleek al snel een eenmanszaak te worden. Beslissingen die je denkt zelf te kunnen nemen, moeten ineens worden overgelaten aan het bedrijf van je man… je eigen projekten worden in het beste geval op de lange baan geschoven en in het slechtste geval zelfs helemaal van tafel geveegd.

De eerste negen maanden van het voorbije jaar waren heel moeilijk. Ontgoocheling. Frustratie. De Grote Crisis. Maar het verzet is wakker.  Het is voor mij de eerste keer dat ik als expat vrouw in het buitenland verblijf. Ik hou niet zo van het gezinsmodel waarbij alle gezinsleden als een satelliet rond de centrale man draaien. Ik word binnenkort mijn eigen zon.

Het aftellen laten we dus nog even achterwege. Er staat nog teveel te gebeuren.


 

Reacties

 Patrick Soetens zei op 9 augustus 2005 om 15:13

Hallo Christine,

Ik ken het probleem. Wij wonen sinds twee jaar in Cyprus en daarvoor vijf jaar in Ierland. Wij vertrokken oorspronkelijk naar Ierland ook met het idee om niet (alleen) onder de expats te zitten. Wij zijn daar ondertussen al een stuk minder naief in geworden. Het heeft ook niet noodzakelijk met taalproblemen te maken hoor; als buitenlander ben je wel iets exotisch maar uiteindelijk hebben de meeste lokale mensen hun vriendenkring al en daar geraak je moeilijk tussen. Niemand zit er op je te wachten, zoals je schrijft. De expats daarentegen zoeken allemaal echter naar nieuwe sociale contacten. Of je het nu wilt of niet, je hebt nu eenmaal meer gemeenschappelijk met andere buitenlanders 'in den vreemde' of met andere Vlamingen ter plaatse dan met de 'locals'. We maken ons er allang niet meer druk om dat we vooral met andere buitenlanders of met gemengde koppels optrekken; het is zelfs heel interessant om telkens zo andere nationaliteiten te leren kennen. Groetjes. Patrick

Tom zei op 9 augustus 2005 om 15:49

Anderzijds, ik ben op mijn eentje naar Zuid-Afrika gekomen destijds, om te studeren. Heb hier de vrouw leren kennen waarmee ik dan later ben getrouwd. Maar als je zonder de 'bagage' van een gezin ergens naar toe trekt lijkt het mij veel gemakkelijker. En als je afhankelijk bent van de job van je partner lijkt het me zelfs nog minder aantrekkelijk om naar het buitenland te verhuizen.
Het is waar, de mensen zitten niet op je te wachten , maar dat is denk ik overal zo, Belgen zijn ook niet gekend voor hun warme persoonlijkheid. Zelf had ik er ook een punt van gemaakt van niet in het expat clubje terecht te komen, want er wordt meestal alleen maar over Belgie gepraat, en dan vraag ik me af wat die mensen hier in godsnaam komen zoeken.
En het is me vrij goed gelukt om te integreren moet ik zeggen, het helpt natuurlijk dat men op het eerste zicht niet kan zien of ik een buitenlander ben of niet, en dat iedereen hier wel engels of Afrikaans spreekt.
Maar dat je altijd een buitenlander zal blijven, daar kan je niet omheen. Maar je moet dat als een pluspunt beschouwen, want het geeft je een andere levensvisie dan de locale mensen, en je kan daar op een positieve manier gebruik van maken.
Leven in het buitenland is soms een beetje eenzamer want je voelt je nergens zo thuis als in de cultuur waarin je bent opgegroeid, maar het is ook rijker op verschillende gebieden en je moet zelf de balans opmaken.


 frederik haentjens zei op 9 augustus 2005 om 16:06

Dag Christine,

Ieder zijn manier van integreren uiteraard. Ik heb al wat expat jaren achter de rug en wat ik daaruit heb geleerd... laat je niet opslurpen in de expat-luchtbel.

Toen ik in Bahrain aangekomen ben heb ik het heel simpel gehouden. 1 weekend locals en 1 weekend expat feestjes. Half jaar later hou ik op 10 vrienden, 8 expats aan over en 2 locals.

Het is niet eenvoudig... maar het feit dat je het leuk vind een Poolse avond te plannen (poolse restaurant) is al een vooruitgang :-) En Polen is nog Europa!

Beeld je in dat je naar centraal-afrika moet of in de woestijn van Saudi gaat wonen ;-) Dat is ook een uitdaging hoor! Vraag m'n vrouw en dochter maar want die wonen hier nu ook :-)

Alleszins... de beste manier van integreren: zoek lokaal een job! De ergste expatlevens zijn diegene waar vrouw en kinderen "house managers" worden en alles draait rond de EXPAT man.

Frederik

 Nancy Cauwenbergh zei op 10 augustus 2005 om 10:55

Hey Christine,

Heb als kind ook her en der verbleven, dit was niet altijd makkelijk maar is nu wel een bagage voor het leven!!!
Volhouden, het ergste is nu achter de rug! Het eerste jaar is altijd het moeilijkste!

Nancy

 Katleen zei op 10 augustus 2005 om 18:37

Ik kan me volledig aansluiten bij het verhaal van Tom. In 1993 kwam ik als exchange-student naar Canada. Enkele jaren later kwam ik op vakantie bij mijn gastfamilie en heb zo mijn vriend leren kennen. De beslissing was snel genomen dat ik naar hier zou verhuizen: de Canadese overheid moedigt immigratie sterk aan.
Ja, er zijn soms moeilijke momenten, maar thuis is nu hier, en België is een vakantiestemming. Natuurlijk had ik het geluk om hier al wat mensen te kennen. Ik zoek ook niet bewust andere expats op (al komen we wel in contact via mijn werk), gewoon om al die vergelijkingen met België te vermijden. Inderdaad, Tom, wat komen die mensen dan aan de andere kant van de wereld zoeken als ze België zo idealiseren?

Patrick Soetens zei op 10 augustus 2005 om 20:34

Hallo,

Natuurlijk is het niet de bedoeling alleen met expats of andere Belgen op te trekken maar het valt me op dat de Belgen in het buitenland dikwijls die houding aannemen van bewust niet met andere expats of landgenoten te willen optrekken. Een beetje jammer vind ik, dat soort overdreven individualisme. Ik ken geen enkel ander land waar dat zo is. Ik zie hier in Cyprus dat zowat alle andere buitenlanders (Duitsers, Nederlanders, Ieren, Engelsen, Russen, enz)een opvangnet hebben van eigen landgenoten en clubs (bv voor sinterklaas, paasklokken,etc,)en daar absoluut geen problemen over maken. De Vlamingen/Belgen echter krijg je maar moeilijk samen. Ik bedoel, we moeten elkaar toch een beetje meer helpen, zeker in het begin. Groetjes!

 pe zei op 11 augustus 2005 om 10:31

hallo Christine en co,

waar je hart is, ben je thuis...

heb gaan expat-ervaring..ben eerder een moderne nomaad in ons eigen Belgenlandje..al 5 keer verhuisd in 11 jaar tijd..in ieder stekkie had ik telkens opnieuw een thuisgevoel..
waar ook ter wereld ( denk ik )...als je je hart geeft aan het land waar je verblijft, krijg je je thuisgevoel....
positieve opkikker....

ann zei op 12 augustus 2005 om 22:05

Wij hebben ook net onze eerste 6 maanden achter de rug aan de andere kant van de aardbol, ik als vastgeroeste Belg die nooit verder was geweest dan een weekje skien in Oostenrijk of Frankrijk of een korte vakantie in Zuid-Frankrijk en die best tevreden was met haar stekje in een typisch oud Belgisch dorpje, als koppel leefden we reeds 2 jaar apart met de dagelijkse telefoontjes, e-mail en om de paar maanden een lange 'commute' voor mijn echtgenoot richting 'thuis' als enige echtelijke contacten. Nu zijn we als gezin weer samen, maar de nieuwe omgeving en gewoontes waren als een shock, de kinderen hadden daar minder problemen mee. Nu hebben we ons deels aangepast, het is niet makkelijk, vooral het missen van al je andere familie en vrienden die in die laatste jaren voor mij extra belangrijk waren geworden. Het maken van nieuwe vrienden is niet makkelijk en je mist vooral je gezamelijke "geschiedenis", een stukje waarde waardoor je elkaar kunt vertrouwen en waardoor je je 'goed' voelt bij elkaar. Dat kan je zomaar niet plots 'toveren', je blijft een vreemdeling en dat moet groeien met de tijd.

Het is wel fijn om te weten dat er andere Belgen zijn om als vangnet te dienen, met kinderen is het inderdaad heel leuk om toch nog "Sinterklaas" te kunnen verwelkomen met zijn boot in 1 of andere haven. Zo af en toe eens samenkomen heeft zijn voordelen dat je ontdekt dat iedereen zo zijn eigen reden heeft voor zijn verblijf en ook wel dezelfde problemen hebben gehad/hebben. Te weten dat je daar niet alleen bent, is goed. Die bijeenkomsten mogen inderdaad niet dienen om Belgie te idealiseren, gewoon even samen "Belg" zijn voor een namiddag is wel eens fijn.

Polen is Amerika niet, de taal is niet zo makkelijk als engels, het zal er zeker niet eenvoudig zijn. Christine, je hebt dit eerste jaar overleeft, probeer er nog een tweede bij te doen, je zult veel dingen nu anders zien, je hebt ondertussen veel geleerd en weet al beter hoe de dingen in elkaar zitten. Daarna zie je wel weer.

 Christine zei op 14 september 2005 om 12:24

Hoi,

Heel erg bedankt voor jullie inzichten en aanmoedigingen – interessant en hartverwarmend! Ik heb nu pas opnieuw internet, maar toch nog even een reactie, ook al is het alweer lang geleden. Ik kan alleen maar zeggen: jullie hebben allemaal gelijk. Wat ik er vooral van onthou, is dat het eerste jaar inderdaad het moeilijkste is. Dat weet ik nu, als ik terugblik en vergelijk hoe makkelijk bepaalde zaken nu lopen.

Het rare aan de hele zaak was ook dat ik me in vorige situaties altijd heel goed had kunnen aanpassen, en dat ik niet verstond waarom het nu net in Polen niet lukte. Ik heb ook in Ierland gewoond en heb daar mijn man leren kennen. Ik heb er nooit echt bij stilgestaan dat je aanpassing helemaal anders verloopt als je je partner leert kennen in een ander land; je bent verliefd, je wordt opgenomen in een vrienden- en familiekring, je voelt onmiddellijk een soort verbondenheid. Terwijl hier in Polen eigenlijk alles tabula rasa was. En het leek ook zo moeilijk om het allemaal ingevuld te krijgen, echt hard werk!

Een lokale job zoeken is inderdaad een goede manier om mensen te leren kennen. Wel, dat is er niet van gekomen. Ik vond in eerste instantie dat de kinderen me nog heel hard nodig hadden, en dat terwijl een lokale job me omgeveer 500 Euro in de maand zou opbrengen. Dat leek me echt de moeite niet. Als alternatief werk ik nu als zelfstandige voor een aantal klanten in Belgie en London, part-time dan wel, en 99% van het werk kan gewoon van thuis uit.

Natuurlijk slaat de eenzaamheid soms toe, maar zo is dat nu eenmaal als je zoveel hebt achtergelaten. Maar het wordt beter nu, ik voel het gewoon. Nogmaals bedankt voor alle reacties.

Groetjes,

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.


In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog