De Standaard Online

Japanners de hardste werkers?

Volgens een rapport van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) hebben de Japanse werknemers de langste werkweek ter wereld. In Japan werkt 28,1 procent minstens 50 uur per week. In West-Europa is dit minder dan 10 procent. Dit stond te lezen in een DS-artikel vandaag.

Dat de Japanners de langste werkuren presteren,  kan ik volmondig beamen. Toch is het niet onbelangrijk om de cijfers in een breder perspectief te plaatsen. Als je de werkuren op jaarbasis bekijkt, zijn het de Amerikanen die de meeste uren presteren. De reden is dat Japan meer wettelijke feestdagen heeft dan de Verenigde Staten.

Veel opvallender nog is dat Japan zeer onproductieve werkkrachten heeft in vergelijking met andere geïndustrialiseerde landen. Volgens cijfers van een Japanse socio-economische NGO  zijn de Japanse werknemers 40 procent minder efficiënt dan de Amerikanen, 20 procent minder efficiënt dan de Fransen en zelfs minder efficiënt - hier gaan de clichés – dan de Italiaanse en Spaanse werknemers.

Time Asia heeft een tijdje geleden al een leuk artikel gewijd aan onproductieve Japanse werkkrachten: Going Nowhere Fast

Vincent Van den Storme op 16 juni 2005 om 16:10 | Link

TrackBack

TrackBack URL van dit bericht:
http://www.typepad.com/t/trackback/2659812 Hieronder vindt u links naar weblogs die verwijzen naar Japanners de hardste werkers?:

Reacties

Hoezo niet productief?

Een normale dag in een Japan kantoor:

9h00: met zijn alle op kantoor; niet dat we meteen beginnen te werken, want eerst zingen we uit volle borst het bedrijfslied; gevolgd door een 10 minuten durende spraakbeurt (ja, zo schools is het...) waarin elke werknemer om beurt zijn/haar hart kan luchten over de belangrijkere zaken des levens: de nieuwste kleertjes van zijn/haar kat of hond, wat hij/zij gisteren op TV gezien heeft, ...etc.

9h15: aan de slag......

12h00: plots gaan alle lichten uit en het hele kantoor is duister (er zijn immers geen ramen...); m.a.w., shaft! Je kan ook wat op je bureau gaan liggen slapen natuurlijk... toegegeven, met amper 30 minuten is de lunch kort.

15h00: Uit de luidsprekers galmt een muziekje dat niet zou misstaan in een soft-porno film uit de jaren 70 (en is minstens zo oud); een zachtaardige vrouwestem moedigt iedereen kordaat aan om terstond en terplekke met de armen te gaan slingeren. Inderdaad, aerobics time! Jammer genoeg maar 15 minuten....

17h30: Het "otsukaresamedesu"-lied....; het klinkt als een flinke Duitse mars - amper 70 jaar oud - en eigenlijk de officieele aflsuiter van een dag vol hard werk. Allen zingen mee, waarna de hoogste in gezag zich omdraait naar de werkbijen, en allen van harte dankt voor hun inzet en harde werk. Dan gaat iedereen weer zitten, zakt onder zijn of haar bureau, en komt pas rond 20h00 weer boven water, om dan, de een na de andere, naar huis te druppelen (kan ook wel iets vroeger zijn, wanneer de baas er niet is, onder het motto "als de kat van huis is...")

Wat gebeurt er dan eigenlijk tussen al dat zingen en dansen door? Vergaderen, vergaderen en nog eens vergaderen. Gelukkig is het absoluut OK om tijdens die vergadering te slapen, want vergaderen is dan ook zo vermoeiend...

En voor al diegenen die nu denken dat ik bij een of andere overheidsinstelling (met alle respect en excuses) in Japan werk....FOUT! Dit is een dag uit het leven bij een van de meest successvolle Japanse ondernemingen in de electronica industrie - die waar Japan dus zo efficient in zou moeten zijn....

 Dimitri Livadas op 20 juni 2005 om 04:14

Laat een reactie achter

Naam:

E-mail adres:

URL:

Persoonlijke gegevens onthouden?

Reacties: