Vreugdevuur

Vorige week was het hier in Aruba 'Dera Gai'-feest, op de feestdag van Sint-Jan de Doper of San Juan. Naar aloude traditie (vreemd hoe ze ook in de Nieuwe Wereld zo een nood hebben aan folklore en tradities) worden dan onder meer overal vreugdevuren ontstoken om een goede oogst te bespoedigen. Het is allemaal gebaseerd op een indianenritueel dat in de christelijke traditie is ingepast.

Voor buitenstaanders is het een beetje grappig, vind ik. Veel landbouw heb je niet op dit met rotsblokken en cactussen bezaaide eiland, en in deze moderne tijden maken vele locals blijkbaar van de gelegenheid gebruik om op die dag gelegaliseerd hun huis- en tuinafval te verbranden. Het gevolg laat zich dan ook raden: de brandweer heeft de handen vol met uit de hand lopende brandjes, en het hele eiland stinkt een dag lang naar verbrand afval. Geef mij maar iets minder belastende folkloristische feesten...


 

Heet

Ik schreef een paar dagen geleden dat de zomer nu echt wel begonnen was. En hij gaat meteen in een hoge versnelling! Overdag zitten we al rond de 38 graden. De choco hier in huis is zo vloeibaar als chocolademelk; als je van onder de douche komt, droog je je af en een minuut later sta je al weer in het zweet. In een geparkeerde auto stappen voelt aan alsof je in een oven bent beland. Maar er zijn ook voordelen, uiteraard. De was droogt op 2 uur tijd.
Toch is dit geen weer om buiten rond te lopen. De overheid raadt de mensen aan om niet in de zon te komen, veel vocht te drinken (alcohol is niet zo'n goed idee) en om eventueel aan het strand te gaan zitten (in de schaduw, dat spreekt).
De beste dorstlesser dezer dagen, is de karpouzi of watermeloen. Onze koelkast bulkt er van. Water helpt uiteraard ook, maar je dreigt het al wel eens te snel te drinken, en dan zweet je het er gelijk weer uit. Maar we klagen niet! Als ik lees dat het in België weer eens flink gestormd heeft, met grote schade tot gevolg, dan verkies ik toch de warmte. De airconditioning zal ons wel door de grootste hitte helpen.


 

Tijdsverdrijf

Er zijn verschillende manieren om je dag door te brengen in Zimbabwe. Een ervan is wachten. Er zijn verschillende manieren om te wachten. Je kan in een benzine ‘queue’ gaan staan en nachten in je auto doorbrengen voor je aan de beurt bent. Als je uiteindelijk benzine krijgt, want je tankt nooit zelf in Zimbabwe, al is het maar 25 l, dan heb je niet voor niets gewacht. Het is minder fijn als je naar huis gestuurd wordt tijdens het wachten, omdat de benzinevoorraad niet zover ‘strekt’.

Blanken hebben over het algemeen minder geduld tijdens het urenlange wachten. De wachtende auto’s cirkelen verschillende malen rond het benzinestation en nemen een volgorde aan die je alleen maar begrijpt als je deel uitmaakt van de rij. Een recent fenomeen is dat van auto’s die willen inschuiven in het midden van een rij. Dit zorgt voor heel wat commotie bij Zimbabwanen, die overwegend geordend ‘queue-en’ of aanschuiven. Zo blijven zoveel mensen zoveel uren weg van hun professionele activiteiten en wordt dat als het perfecte excuus aanvaard.

Je kan beslissen die dag in een andere rij te gaan staan, zoals de brood- of melkrij. Dit laatste geldt alleen niet als excuus om voor van je werk weg te blijven.

Je kan tenslotte beslissen niet te wachten die dag en hopen dat er licht is op het einde van de rij de volgende dag.


 

Ribedebie

Mijn stilte van de voorbije week kent een goed excuus; voorbereidingen treffen voor de vakantie. Op het eerste zicht kan je je afvragen wat er dan zoveel bij komt kijken, maar wanneer je je hebben en houden voor 7 weken achterlaat, dan valt er nog wel wat te regelen. Zwembad, planten, tuin, het huis an sich, je laat het achter en je hoopt het weer in een fijne staat terug te vinden bij terugkomst.


 

Uitlaat

Vanochtend reed ik met mijn wagen op Pireos street richting Athene. Ik vermoed dat dit de oude weg is die van het antieke Piraeus naar Athene liep, want je ziet de hele tijd de Akropolis majestatisch voor je uit torenen. Mijn lyrische overpeinzingen werden verstoord door een agent die me aan de kant van de weg riep. Naast hem stond een onopvallende bestelwagen van het ministerie van Milieu en Openbare Werken. Blijkt dat die controles uitvoeren op uitlaatgassen. Een strenge autocontrole zoals in Belgie bestaat hier niet, dus worden er controles uitgevoerd, net zoals je alcoholcontroles zou houden.

De agent vraagt mijn papieren, terwijl de controleur een soort van sonde in de uitlaat plaatst. Gedurende 2 minuten wordt ik weet wat gemeten. Het is niet de eerste keer dat me dit overkomt (alcoholcontroles heb ik nog nooit gezien hier). De eerste keer was 2 jaar geleden, toen mijn auto nog gloednieuw was. Net zoals toen, was ook dit keer alles in orde. De schadelijke stoffen die mijn auto uitspuwt, zitten dus gelukkig flink onder de toegestane norm.


 

verdiende loon

Na een weekje plagerijen laat China me toch weer toe de weblogs van De Standaard te lezen. De voorbije dagen moest ik afrekenen met een voedselvergiftiging, ik zal er verder niks over zeggen behalve dat mijn ribben nog steeds voelen alsof enkele beschonken olifanten ze verwarden met een dansvloer. Misschien ook daarom dat ik bezaaid sta met blauwe plekken.

Deze morgen mondelinge examens gegeven. De eerste studente geeft me aan het einde van haar tijd een worst. ‘Ik eet geen vlees,’ zeg ik.
‘Dat geeft niet,’ antwoordt ze, ‘het is echt heel lekker.’

De meeste van mijn studenten hebben amper twee-drie examens, ik snap eigenlijk nog altijd niet goed hoe die school hier werkt. En ook: wat doen die studenten godganse dagen? ‘Eat some food’, antwoorden ze dan.

Binnen minder dan vier weken sta ik terug in België, en dit keer niet voor een weekje. Ik had verwacht daarover op dit moment al wat zenuwachtiger te zijn, een beetje zoals een bokser die de ring instapt, maar dat valt best mee: ik heb het te druk met nog zoveel mogelijk in China te zijn. Nog eens naar het strand. Rijstnoedels. Biljarten met een student (de keu is kromgetrokken en de ballen zijn niet echt rond, maar er vallen geen gewonden). Wang Lan Ying. Genieten van het wachten op mijn loon.


 

Eindelijk zomer

De zomer is in volle glorie uitgebarsten! Geen wolken meer, geen gedruppel meer en temperaturen tussen de 30 en 35 graden! Het begint dus al aardig warm te worden, maar we zetten de airco nog niet aan. Het is nog draaglijk en 's nachts is er een fris windje. We zetten de vensters tegen elkaar open om het te laten tochten en dan kun je het wel volhouden met enkel een laken om je te bedekken.
Overdag is het moeilijker, maar je kunt altijd naar een of ander strandje hier in de buurt. De zee biedt altijd verkoeling, en vele Atheners kiezen voor een frisse duik dezer dagen: de stranden zitten bijna elke dag helemaal vol. En welke Europese hoofdstad heeft die luxe?


 

EuroPride 2005

Dscn0927Oslo was deze week gastheer voor EuroPride 2005, met op het programma nogal wat culturele en andere activiteiten. Gisteren was er dan de traditionele parade door het centrum van Oslo, die nogal wat volk trok (zie Aftenposten voor een reeks foto's).

EuroPride heeft geluk gehad met het weer, want al heel de week hebben we hier temperaturen van rond de 20 graden met een lekker zonnetje. Volgens de organizator het bewijs dat God lesbisch is...


 

File op de middenberm…

Auto_in_herstelling_2 Oude auto’s worden hier niet afgedankt. Ze worden gerepareerd tot ze letterlijk nog met haken en ogen aan elkaar hangen. Meestal worden die auto’s in de winter ergens veilig weggeparkeerd, omdat ze toch niet starten, maar eenmaal de temperaturen het vriespunt de rug toekeren, groeit de populatie Moskvitch, Zaparozjets en Zjigoelies (bij ons beter bekend als een ‘vierkante lada’) in die mate dat de Soviet infrastructuur de aantallen niet kan slikken. Oh ja, autokeuring bestaat hier wel, maar een ander fenomeen die sterk is ingeburgerd – corruptie – zorgt ervoor dat dit een lachertje is die je enkele euro’s kost.


 

Drooglegging

De nationale banken (het zijn er 3) zijn nu al een tijdje aan het staken. Gevolg: ze vullen hun geldautomaten niet bij. En aangezien Griekenland nog altijd een cash-economie is, begint dat voor flink wat problemen te zorgen. Rijen mensen staan nu aan te schuiven voor geldautomaten die nog geld hebben, maar dat worden er minder en minder. Men heeft dus geen geld meer op zak en noodgedwongen moet men dan met kredietkaarten (debetkaarten ware een beter naam geweest) betalen (met gewone bankkaarten, zoals in België kun je hier niet betalen. Ik weet niet hoe lang de situatie zal blijven duren, maar het is duidelijk dat dit in de loop van de week voor grote problemen zal zorgen (er zijn weer stakingen aangekondigd in de banksector).


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog