Je draai vinden.

Na een e-weekend, weer school, bijna iedereen is weer blijgezind vertrokken, Benjamin vond dat hij diegene was die vandaag ziek was en dus niet kon gaan, ben dan maar meegegaan tot aan het klasje en dan was weer alles in orde. Alexander die had weeral geen school, maar vanaf morgen wordt het voor hem pas echt serieus, dan begint hier de 2de term (semester), met een nieuw lessenpakket.

Ge kent dat wel "uwen draai nog niet gevonden hebben", zo voel ik me, ik die zo een gewoontemens ben, alles netjes georganiseerd, alles goed getimed, moet me nu in een nieuw schema inleven. Je weg kwijt zijn in je kasten, in je huis en op straat, te voet kan ik me hier niet ver mislopen maar o-wee als ik alleen met de auto de baan op moet. Kan ik me troosten met het feit dat het typisch vrouwelijk is?


 

Een vrolijke zondag.

Iedereen geniet ervan om weer een beetje bereikbaar te zijn, de grootsten hebben uitgebreid ge-chat, de kleinsten hun e-mails zijn (voor)gelezen en nieuwe geschreven en ik kon eindelijk een paar foto's posten. Ieder zijn beurt voor het bemachtigen van de laptop met in de ochtenduren pieken van drie-tegelijk-toestanden. Na een heerlijke door papa bereide lunch was het hoog tijd om uit te waaien, nee niet aan zee deze keer, maar in de "Santa Monica Mountains", hier vlakbij.


 

Back to the World

Wat ben ik blij nu we weer vrije toegang hebben tot het internet, zo blij zelfs dat ik er deze nacht voor ben opgestaan, om voor de ochtendrukte de vele mails te lezen. Kan het natuurlijk niet nalaten een "postje in de blogs" te doen terwijl ik in het halfduister en zoals een echte huisvrouw het betaamd, in de keuken, met sokken en warme pull over de pyama, een beetje geniepig zit te mailen. Voel me zelfs extra verbonden met Belgie als ik bedenk dat daar nu iedereen wakker is en ik ook! 'k Ga nu toch maar snel weer slapen ... slaapwel en tot morgen.


 

Anders

Nog steeds geen internet, de modem staat er, de connectie met de computers is in orde, maar bij Verizon(de provider) kunnen ze het nog niet aanzetten, Amerika op zijn traagst! Je krijgt er zo een geisoleerd gevoel van, je wil bloggen en je kan niet. Ook heb ik nog geen auto waardoor ik nog gekluisterd ben aan huis en aan een op loopafstand omgeving. Maar omdat het hier Amerika is en we in een woonwijk wonen, is de eerste schop op 30min. wandelen. Wil je dan ook nog boodschappen doen, ben je snel uitgewinkeld als je weet dat je ze bergop zult moeten meesleuren. Neem er het frissere weer bij en de regen vandaag, slechts de bagage van op het vliegtuig (wat met 16 grote valiezen toch al een pak was), dan heb ik nu zo het gevoel dat ik hier niet veel kan aanrichten. Gelukkig doen de kinderen het heel goed op school. Vooral de twee kleinsten lijken zich van de nieuwe omgeving niet veel aan te trekken. Eveline heeft reeds haar 'down'dag gehad, had wat buikproblemen en had de moed niet om naar school te vertrekken, ze mocht dan ook een dagje thuisblijven om even te bekomen. We hebben samen wat kaartjes en briefpapier uitgezocht voor het thuisfront zodat ze haar gevoelens via brieven aan haar vriendinnen kwijt kan. Het heeft haar deugd gedaan want zij is wel diegene met het meeste heimwee. Catherine heeft zo ook reeds haar eerste probleempjes getoond, zij raakte deze week in paniek dat ze er niets van verstaat en zo haar huiswerk niet kan maken zoals ze wil, zij die altijd de beste wil zijn, voor haar een harde dobber om dat nu niet te zijn. We hebben samen besloten om ons nu niet de druk te maken, en onszelf te tijd te gunnen om te wennen. Met een kleine nota aan de leerkracht lijkt dat probleem nu opgelost, ze krijgt nu aangepaste lesjes op school en aangepast huiswerk. De druk is nu minder groot en ze voelt zich daar beter bij. Nu nog haar gitaar, want die lijkt ze aan de kant te hebben gezet. Hoop snel voor haar (en voor de anderen ook) muzieklesjes te kunnen organiseren.

Na turbulente emotionele weken, nadat ik enkele dagen voor het vertrek bij mezelf de knop heb omgedraaid naar "go", na de volgende drukke dagen van inpakken en alles georganiseerd krijgen, ben ik vanaf het opstijgen in Schiphol op zondag beginnen slapen. De hele vlucht ben ik slechts wakker geworden om te eten. Bij aankomst ben ik weer als een blok in slaap gevallen op mijn luchtmatras. De eerste week ben ik samen met de kleinsten gaan slapen, nu nog ben ik 's avonds doodmoe, het lijkt alsof ik slaap van een heel jaar aan het inhalen ben. De kringen onder mijn ogen beginnen te verdwijnen en mijn huid krijgt een gezonder kleurtje. Ik heb dat gepieker achter me gelaten, maar in mijn diepste voel ik de twijfels. Alles is hier nu anders, ons in Belgie drukke leventjes van school, muziekschool, scouts, basket en zwemmen, de organisatie van een gezin, huis en tuin is nu plots weg. Alleen de school is er nu, de kinderen tot daar wandelen en om 2.30 zijn ze alweer thuis. Geen buitenschoolse activiteiten, geen boezemvriendjes om mee te spelen, nog geen televisie, nog geen lego en duplo en fietsen en ander speelgoed. Ze hebben zich gelukkig het lot aangetrokken van de vele huisjeslakken die bij het regenachtige weer van de laatste twee dagen overal op de wegjes platgetrapt worden, ze proberen ze hopeloos te redden en brengen ze in massa's mee naar huis om bij ons tussen de planten een veilig onderkomen te krijgen. Op school proberen ze de andere kinderen te leren "Niet" bang te zijn van Beitjes, iets waar ze hier blijkbaar histerisch op reageren. Het maakt me gelukkig als ik zie dat mijn kinderen hun natuurliefde hebben meegenomen in deze materialistische omgeving. Hoop voor hen dat ze ook hier snel "echte" vriendjes zullen maken, zoals ze die in Doorslaar hebben, echte vriendjes voor het leven. Dat ze ook snel hun hobby's weer zullen oppikken, iets wat van henzelf is waarin ze hun gevoelens kwijt kunnen. Ik zie dat iedereen zijn heimweezakdoek van Ruth heeft klaarliggen, misschien zullen de vier hoekjes wel snel natworden...


 

California Calling

Eindelijk een eerste berichtje van de andere kant van de wereld. Het is nu zaterdagochtend 11u., een week na onze afscheidsdrink, een week van 101 nieuwe dingen, van kamperen in ons huis met beperkte huisraad maar met een stralende hemel met temperaturen rond de 25 graden. De aanvraag voor telefoon en internet zijn binnen, nu nog een telefoontoestel halen en wachten op de modem die wordt opgestuurd, nog een kleine week en dan zijn we altijd bereikbaar. Nu zijn we met zijn allen naar Bert's werk getrokken om even iets van ons te laten horen via de computers van Sony. Voor hem was het ook een helse week, de eerste dagen met ons rondrijden om de eerste noodzakelijke dingen in huis te halen, naar de scholen gaan met de kids om in te schrijven en alle administratieve zaken in orde te brengen. Om dan eindelijk zelf naar het werk te kunnen vertrekken om 4 weken achterstal in te halen en dus ook niet veel tijd over heeft om alle e-mails te beantwoorden en de gazette aan te vullen. De kinderen hebben hun eerste schooldagen achter de rug, wonderwel zonder tranen. Spannend om in een veel grotere school terecht te komen en in het engels les te krijgen. Toch lukt het blijkbaar zeer goed, ze komen met een smile tot achter hun oren aangelopen wanneer ik ze aan de schoolpoort kom ophalen. Het vriendjes maken gaat ook even vlot als in Belgie, kinderen zijn overal hetzelfde! De 3 jongsten zitten in de Newbury Park Sycamore Canyon Elementary school, Eveline in dezelfde school maar dan de Middle School. We wandelen er op 10 min. naartoe. Alexander zit als 9-grader in de Newbury Park High School. Hij volgt daar momenteel een speciaal programma voor anderstalige kinderen om zo snel mogelijk mee te zijn met de taal en met wiskunde. Hij gaat met de fiets naar school, 7min. heen (bergaf) en 15min. terug (bergop) puf-puf... Want ja, we wonen hier in de heuvels.


 

Zware maar mooie dagen.

Alles is zo goed als ingepakt, in dozen, in papier, in bubbeltjesplastiek of in wrap-plastiek. Zonder veel bij na te denken beginnen die mannen je meubelen te demonteren en te 'wrappen' zoals zij dat noemen. Zeer snel staat je huis vol ingepakte huiswaar, alles netjes genummerd en gelabeld en keurig ingevuld op een pakkinglist. Of er dan ook nog een klein beetje plaats is om je nog te bewegen in eigen huis, daar maakt niemand zich nog zorgen om. Vanavond slapen we voor de laatste keer op onze matras met lekker zacht donsdeken, op de grond welliswaar, de lattenbodems en bedden staan reeds ingepakt klaar om bij het krieken van de dag als eerste ingeladen te worden. Spannend, en dat dachten die van het eerste leerjaar ook, want die komen morgenvroeg kijken,supporteren en helpen??? Dan staat de de container voor de deur die na het volladen naar de haven wordt gevoerd om in de loop van volgende week op een gigantische boot te worden gezet, klaar voor een zeereis van 24 dagen tot in Los Angeles. Ook de computer zal morgen ingepakt zijn en mee met de rest, een internetverbinding is nog niet in ons nieuwe huis, dus het kan best zijn dat het even duurt eer we wat van ons laten horen. Zondagochtend heel vroeg pikt de taxibus ons op, richting luchthaven, in de namiddag (californische tijd = -9u.) komen we toe.

Twee dagen hebben we 'vollen' bak ingepakt, gelukkig hadden we de hulp van enkele lieve mensen, inpakken, sorteren en wegbrengen van het wegdoe-gerief, ons kleinsten even opvangen met een afscheids-logeerpartijdje inbegrepen, en heel veel lieve woorden. In TGV-treinvaart zijn die dagen voorbijgevlogen, amper tijd om eventjes adem te halen, om te veel na te denken, om je zorgen te maken. Het is net alsof ik het wisselspoor, waar ik jaren vertoefde, gepasseerd ben en mijn trein nog enkel rechtdoor kan rijden, en hoe verder hij rijdt, hoe meer ik verlang naar mijn bestemming. Ik voel de kriebels in mijn buik, ik ruik het nieuwe, ik voel dat het goed is.


 

De juiste weg.

Al dinsdag, volgende week zelfde tijd beleven de kids hun eerste schooldag in California en er is nog zoveel te doen, de dagen zijn te kort, de week zal te snel om zijn. Maar we tellen af. Weer sorteren, inpakken, sorteren, inpakken en sorteren, er lijkt voorlopig geen einde aan te komen. Ondertussen nog een aantal (grote) koffers aangeschaft, visa opgehaald, bankzaken geregeld en het gemeentehuis in orde gebracht. Alles verloopt vlotjes, gelukkig, want aan stress heb ik nu geen boodschap.

Ik krijg steeds meer het gevoel dat we de juiste stap zetten, al blijkt het afscheid voor velen zwaar te vallen. Maar niets is definitief, we geven onze roots absoluut niet op, ons huisje blijft het onze, ons geliefde dorpje blijft onze thuis, we zullen niemand vergeten en we nemen zeker en vast alle goede herinneringen mee. Maar de wereld is groter dan dit, vooral als het aan je voeten wordt gegooid mag je dat niet weigeren. Het is het proberen waard, en we komen altijd terug, al zal dat niet de eerste maanden zijn. De kids vinden het spannend, die hoeven zich ook nog geen zorgen te maken, maar goed ook. De stralende lucht en het frisse windje dat vanuit de Stille Oceaan tot in de hills waait, zal hen ook veel goed doen, zeker na de afgelopen maanden van grijs en somber weer. Ik voel me moe maar gelukkig, op dit moment zijn we met ons zevenen een echt team.


 

"het" nieuws

Het afgelopen week-end werd druk-druk-druk: kaartjes maken, printen en snijden. Emotionele reacties verwerken van familie en vrienden. Inboedel sorteren, opruimen, verdelen, inpakken. Afspraken maken, lijstjes maken, planning opstellen,enz... En dan eindelijk is het maandag, terug school, een geschenk voor de kinderen om te ontsnappen aan een helse week, die we hopelijk doorkomen zonder kleerscheuren. Vanmorgen het verplichte bezoek aan de ambassade met de nodige papieren die we vorige nacht ingevuld, nagelezen, verbeterd, nagelezen, verbeterd,... hebben. Na een uitgebreide veiligheidscontrole langs diverse posten raak je dan hopelijk binnen, Alexander en ik ja maar Bert moest buiten wachten, mocht niet in de veiligheidszone blijven staan, werd bijna letterlijk buiten gegooid om dan nadien met veel verontschuldigingen teruggehaald te worden door de veiligheidsdienst want hij was dus wel nodig bij de aanvraag van onze visa! Gesprekje met de consul, nakijken van alle formaliteiten en yes, morgen mag er eentje naar Brussel terug om onze visa en paspoorten op te halen.

Het is net alsof er een groot bord spaghetti in mijn hoofd is terecht gekomen, bij het minste wordt ik wakker om dan meer en meer knopen te maken, bij het opstaan zijn die grotendeels verdwenen, na een frisse douche en een sterke kop koffie kan ik er weer tegenaan. De post-it-jes vliegen me rond de oren, de kalender wordt om de haverklap ge-updated, kinderen worden kribbiger, vuile vaat zet ik in de koelkast (hoort dus wel in de vaatwas!), struikel over de kartonnen dozen en de zakken vol "wegdoegerief". Maar ik mag me niet omdraaien, we hebben de weg gekozen naar een nieuwe toekomst en een nieuwe uitdaging. Gelukkig heb ik de allerliefste man ter wereld, is eindeloos geduldig en blijft zelfs onder de verhuisstress de steunpilaar van ons gezinnetje. Ja, we gaan mee naar de 'golden state', we willen hier niet meer alleen achterblijven.


 

Boekingen

De vluchten zijn geboekt, de afreisdatum ligt vast, het wordt zondag 16 januari. De eerste afspraken zijn gemaakt: het immobilienkantoor maakt de contracten voor de verhuur van het huis, de verhuizers komen donderdag en vrijdag inpakken, zaterdag afscheids-party at home, zondag heel vroeg komt de taxi-bus ons ophalen. En ondertussen nog honderd-en-een-dingen te regelen.


 

In samenwerking met


Schrijf mee

Woont u in het buitenland? Wil u ook meeschrijven aan En Nu Even Elders? Stuur een e-mail naar weblog@standaard.be



Zoeken op deze blog