't Is weer één van die dagen: ik heb een associatieve bui. Bij alles wat ik zie of hoor of lees, moet ik aan andere dingen denken, die er op het eerste gezicht niets mee te maken hebben, maar dan uiteindelijk toch wel. Of niet.
Neem nu de titel van deze blogpost: De Roos van Ann Christy. Iedereen kent dat wel, hoewel het eigenlijk de roos van Bette Midler is, maar goed. Welnu, hoe ben ik aan die titel geraakt?
Daarnet las ik op onze eigen online nieuwssite dat de Zwitserse scheikundige Albert Hofmann op 102-jarige leeftijd overleden is. Jammer, maar helaas, denk je dan. Nu blijkt die Hofmann evenwel de ontdekker te zijn van lyserginezuurdiëthylamide, ook wel gekend als LSD.
Uit de lessen aan de bibliotheekschool - vraag me niet welke cursus, ik ben al blij dat ik me het feit herinner - weet ik nog dat de Amerikaanse schrijver/psycholoog/softwareontwerper Timothy Leary in de jaren zestig een groot voorvechter van het gebruik van LSD als therapeutische en spirituele verrijking was. Niet dat we aan de bibliotheekschool over LSD leren, maar Timothy Leary is ook de man achter de Roos van Leary, die de werking van het menselijk gedrag schematisch voorstelt.
Van de Roos van Leary naar De Roos van Ann Christy is maar een kleine stap. Bovendien hebben nu zowel Leary, Christy als Hofmann één ding gemeen: ze hebben allen het tijdelijke met het eeuwige verwisseld.
Associatief denken, het kan niet goed zijn voor de gezondheid...
Denis De Bruyne om 10:24 | Link
| 2 Reacties
| 0 TrackBack
![]()
Soms geloof je écht niet wat je leest. Zopas kreeg ik het e-zine van InformatieProfessional in de mailbox. En wat staat daarin te lezen? De Duitse uitgeverij Bertelsmann gaat een gedrukte versie van Wikipedia uitbrengen. Ik herhaal het nog even voor wie meent dat hij of zij het verkeerd begrepen heeft: de Duitse uitgeverij Bertelsmann gaat een gedrukte versie van Wikipedia uitbrengen.
Bedoeling is dat ze er een soort jaarboek van maken, waar telkens de 50.000 meest gezochte trefwoorden in opgenomen zijn. Op die manier hopen ze een nieuw doelpubliek aan te boren, dat dan warm gemaakt wordt om zelf dingen in de Wikipedia aan te brengen.
Man, man, man...
Denis De Bruyne om 11:39 | Link
| 0 Reacties
| 0 TrackBack
![]()
Heyah mama. Het moet zowat de allereerste hit van K3 geweest zijn. Vandaag gaat het echter over Heyah meme, en meer specifiek over de meme. Want Heyah mama is een meme bij uitstek. Volg je nog?
Een meme wordt best omschreven als een eenheid van culturele overdracht, een besmettelijk informatiepatroon. Zogenaamde catch phrases zijn daar een voorbeeld van: "U kijkt toch ook?" of "It is I, Leclerc". Uiteraard bestaan ze ook in de muziek: de oorwormen. Niemand vindt Heyah mama mooi, maar toch zingt of neuriet iedereen het mee. En het blijft de hele dag in de oren hangen.
Hoe ik nu bij meme terecht ben gekomen? Wel dat is een lang en tegelijk kort verhaal. De Commissaresse plaatste een post op haar blog over de meme en daagde meteen drie andere bloggers - waaronder mij, dus - uit om hetzelfde te doen. Wàt te doen? Antwoorden op drie vragen. Zie maar.
1. Neem het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s.
Verhalen / Edgar Allan Poe met een voorwoord van Jan Wolkers ligt hier naast mijn laptop.
2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.
Zijn gezicht was als gewoonlijk lijkbleek, maar bovendien blonk er een soort krankzinnige vrolijkheid in zijn ogen, en uit zijn houding bleek een kennelijk ingehouden hysterie. (oei)
3. Post de volgende drie zinnen.
Ik schrok van hoe hij eruitzag, maar alles was beter dan de eenzaamheid die ik zo lang had moeten verduren, en ik begroette zijn komst zelfs als een opluchting. “En, heb je het niet gezien?” zei hij, met de deur in huis vallend nadat hij een poosje zwijgend rond had gegluurd. “Heb je het niet gezien? Wacht maar, dan zie je het wel!”
En of ik nu ook de handschoen aan drie andere bloggers reik? Neen, zo ben ik niet. Bovendien is een meme maar een echte meme als ze van zichzelf overeind blijft, vind ik. Voor alle duidelijkheid, ik heb het hier niet over een mémé, maar wel over een meme (spreek uit: mim)...
Denis De Bruyne om 09:30 | Link
| 2 Reacties
| 0 TrackBack
![]()
Cijfers en statistieken geven je altijd gelijk. Zelfs als ze je géén gelijk geven. Het klinkt een beetje vreemd, maar toch is het zo. Er is altijd wel een manier waarop je ze in je voordeel uit kan doen draaien.
Neem nu oplagecijfers. Zelfs als je oplage daalt, kan je aantonen dat je minder snel daalt dan het marktgemiddelde. Waardoor je eigenlijk de indruk krijgt dat je stijgt. Volg je nog?
Goed. Eigenlijk gaat deze post daar helemaal niet over. Hij gaat wel over Second Life. In Smart Business Strategies lees ik vandaag dat er in België nog 5.450 mensen zijn met een SL-avatar. Zes maanden geleden waren er dat nog ruim 6.500.
Toen ik enkele maanden geleden in mijn eindwerk poneerde dat Second Life eigenlijk niet veel meer is dan speelgoed en dat er - zeker voor de bibliotheken - weinig te rapen valt, weekte dat reacties los. Blikken van ongeloof, hier en daar cynisch gelach, meewarig hoofdschudden omdat ik het licht niet zie. En kijk, nu geven de cijfers mij toch wel gelijk, zeker...
Waarmee nog maar eens aangetoond is, dat je met cijfers en statistieken àlles kan bewijzen.
Denis De Bruyne om 15:37 | Link
| 0 Reacties
| 0 TrackBack
![]()