De Standaard Online

6-6-08

Geen woorden, maar filmpjes

Misschien heb je 'm al gezien, misschien ook niet: News in Reverse heeft op het Festival van de Bedrijfsfilm een prijs gewonnen in de categorie Beste Product/Productiefilm. De makers van Caviar deden hun werk in opdracht van... juist, Corelio.

Sit back and enjoy!

Denis De Bruyne om 08:09 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

19-5-08

My own private Google, of toch ongeveer

Daarnet kwam ik tot de ontstellende vaststelling - lijkt wel een strip van Suske en Wiske - dat het alweer véél te lang geleden is dat ik nog eens iets postte. Welnu, aangezien ik toch net iets te vertellen heb...

Internet is in al zijn toepassingen een bijzonder nuttig instrument. Nog nooit had je informatie zo dicht bij de hand, ook al moet je er je computer voor opstarten. Ook al is dat niet altijd meer nodig, maar goed, bij wijze van spreken, dus. En toch blijft het altijd een beetje speelgoed.

Eind vorige week kwam ik toevalligerwijze - want zo gaat dat op internet - te weten dat je een heel eigen Google kan maken. Nu ja, eigen. Je kan de letters Google - in al hun varianten - vervangen door wat je zélf wil. En de Google blijft wel degelijk werken.

Nu, écht grappig is dat niet. En écht om van achterover te vallen ook niet. Maar je kan er soms wel eens een collega raar mee laten kijken.

Zelf ook eens proberen? Meer info op GoogleMyWay.

Denis De Bruyne om 10:43 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

30-4-08

De Roos van Ann Christy

't Is weer één van die dagen: ik heb een associatieve bui. Bij alles wat ik zie of hoor of lees, moet ik aan andere dingen denken, die er op het eerste gezicht niets mee te maken hebben, maar dan uiteindelijk toch wel. Of niet.

Neem nu de titel van deze blogpost: De Roos van Ann Christy. Iedereen kent dat wel, hoewel het eigenlijk de roos van Bette Midler is, maar goed. Welnu, hoe ben ik aan die titel geraakt?

Daarnet las ik op onze eigen online nieuwssite dat de Zwitserse scheikundige Albert Hofmann op 102-jarige leeftijd overleden is. Jammer, maar helaas, denk je dan. Nu blijkt die Hofmann evenwel de ontdekker te zijn van lyserginezuurdiëthylamide, ook wel gekend als LSD.

Uit de lessen aan de bibliotheekschool - vraag me niet welke cursus, ik ben al blij dat ik me het feit herinner - weet ik nog dat de Amerikaanse schrijver/psycholoog/softwareontwerper Timothy Leary in de jaren zestig een groot voorvechter van het gebruik van LSD als therapeutische en spirituele verrijking was. Niet dat we aan de bibliotheekschool over LSD leren, maar Timothy Leary is ook de man achter de Roos van Leary, die de werking van het menselijk gedrag schematisch voorstelt.

Van de Roos van Leary naar De Roos van Ann Christy is maar een kleine stap. Bovendien hebben nu zowel Leary, Christy als Hofmann één ding gemeen: ze hebben allen het tijdelijke met het eeuwige verwisseld.

Associatief denken, het kan niet goed zijn voor de gezondheid...

Denis De Bruyne om 10:24 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

24-4-08

Man, man, man...

Soms geloof je écht niet wat je leest. Zopas kreeg ik het e-zine van InformatieProfessional in de mailbox. En wat staat daarin te lezen? De Duitse uitgeverij Bertelsmann gaat een gedrukte versie van Wikipedia uitbrengen. Ik herhaal het nog even voor wie meent dat hij of zij het verkeerd begrepen heeft: de Duitse uitgeverij Bertelsmann gaat een gedrukte versie van Wikipedia uitbrengen.

Bedoeling is dat ze er een soort jaarboek van maken, waar telkens de 50.000 meest gezochte trefwoorden in opgenomen zijn. Op die manier hopen ze een nieuw doelpubliek aan te boren, dat dan warm gemaakt wordt om zelf dingen in de Wikipedia aan te brengen.

Man, man, man...

Denis De Bruyne om 11:39 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

10-4-08

Heyah meme

Heyah mama. Het moet zowat de allereerste hit van K3 geweest zijn. Vandaag gaat het echter over Heyah meme, en meer specifiek over de meme. Want Heyah mama is een meme bij uitstek. Volg je nog?

Een meme wordt best omschreven als een eenheid van culturele overdracht, een besmettelijk informatiepatroon. Zogenaamde catch phrases zijn daar een voorbeeld van: "U kijkt toch ook?" of "It is I, Leclerc". Uiteraard bestaan ze ook in de muziek: de oorwormen. Niemand vindt Heyah mama mooi, maar toch zingt of neuriet iedereen het mee. En het blijft de hele dag in de oren hangen.

Hoe ik nu bij meme terecht ben gekomen? Wel dat is een lang en tegelijk kort verhaal. De Commissaresse plaatste een post op haar blog over de meme en daagde meteen drie andere bloggers - waaronder mij, dus - uit om hetzelfde te doen. Wàt te doen? Antwoorden op drie vragen. Zie maar.

1. Neem het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s.

Verhalen / Edgar Allan Poe met een voorwoord van Jan Wolkers ligt hier naast mijn laptop.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

Zijn gezicht was als gewoonlijk lijkbleek, maar bovendien blonk er een soort krankzinnige vrolijkheid in zijn ogen, en uit zijn houding bleek een kennelijk ingehouden hysterie. (oei)

3. Post de volgende drie zinnen.

Ik schrok van hoe hij eruitzag, maar alles was beter dan de eenzaamheid die ik zo lang had moeten verduren, en ik begroette zijn komst zelfs als een opluchting. “En, heb je het niet gezien?” zei hij, met de deur in huis vallend nadat hij een poosje zwijgend rond had gegluurd. “Heb je het niet gezien? Wacht maar, dan zie je het wel!”

En of ik nu ook de handschoen aan drie andere bloggers reik? Neen, zo ben ik niet. Bovendien is een meme maar een echte meme als ze van zichzelf overeind blijft, vind ik. Voor alle duidelijkheid, ik heb het hier niet over een mémé, maar wel over een meme (spreek uit: mim)...

Denis De Bruyne om 09:30 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

3-4-08

Cijfers en statistieken

Cijfers en statistieken geven je altijd gelijk. Zelfs als ze je géén gelijk geven. Het klinkt een beetje vreemd, maar toch is het zo. Er is altijd wel een manier waarop je ze in je voordeel uit kan doen draaien.

Neem nu oplagecijfers. Zelfs als je oplage daalt, kan je aantonen dat je minder snel daalt dan het marktgemiddelde. Waardoor je eigenlijk de indruk krijgt dat je stijgt. Volg je nog?

Goed. Eigenlijk gaat deze post daar helemaal niet over. Hij gaat wel over Second Life. In Smart Business Strategies lees ik vandaag dat er in België nog 5.450 mensen zijn met een SL-avatar. Zes maanden geleden waren er dat nog ruim 6.500.

Toen ik enkele maanden geleden in mijn eindwerk poneerde dat Second Life eigenlijk niet veel meer is dan speelgoed en dat er - zeker voor de bibliotheken - weinig te rapen valt, weekte dat reacties los. Blikken van ongeloof, hier en daar cynisch gelach, meewarig hoofdschudden omdat ik het licht niet zie. En kijk, nu geven de cijfers mij toch wel gelijk, zeker...

Waarmee nog maar eens aangetoond is, dat je met cijfers en statistieken àlles kan bewijzen.

Denis De Bruyne om 15:37 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

21-3-08

Achmed, the dead terrorist

Je zal het misschien niet geloven, maar informatiebemiddelaar is zowat het leukste beroep ter wereld. Eerder deze week kregen wij hier een kanjer van een opdracht voor de voeten geschoven: maak een overzicht van de hoogten en laagten van vijf jaar oorlog in Irak.

Tja, hoe begin je daaraan? Een beetje in Mediargus zoeken, een beetje in Factiva rommelen. Het internet afschuimen. Lukraak wat zoektermen ingeven.

En dan gebeurt er iets ongelooflijks. Je komt zowaar terecht op YouTube. Ventriloquist - zeg maar buikspreker - Jeff Dunham brengt er meer dan tien minuten lang Achmed in de spotlights. Niet zomaar Achmed, maar wel Achmed, the dead terrorist. Sit back and enjoy!

Denis De Bruyne om 08:12 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

12-3-08

Als ik ooit...

"Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb..." Het liedje van Louis Neefs spookt al dagen door mijn hoofd. Een oorworm, noemen ze dat.

Ik ben daarnet even gaan zoeken op YouTube, maar heb het niet kunnen vinden. Anders zou ik jullie ook kunnen infecteren.

Een woordje uitleg voor de iets jongeren onder jullie. Ergens in de jaren zestig bracht het BRT-magazine Echo - de Man bijt Hond van vroeger - een reportage over de werklust van gemeentelijke arbeiders. Eén man graaft een put, vier man staat te kijken, leunend op een schop, af en toe het gewicht van het ene been op het andere verleggend opdat hun voet niet zou beginnen slapen. En dat allemaal met Louis Neefs' "Als ik ooit eens vijf minuten tijd had..." op de achtergrond. Een videoclip avant-la-lettre als het ware.

Welnu, ik kan jullie zeggen: als ik ooit eens vijf minuten tijd heb, dan schrijf ik hier een nieuwe blogpost. Of wacht, neen. Heb ik dat niet net gedaan?

Denis De Bruyne om 09:08 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

22-2-08

De afwijking

Zelf heb ik het altijd geweten. En diegenen die de jonste jaren met mij studeerden, werkten, leefden, kunnen het getuigen. Bovendien is het nu ook officieel: ik heb een afwijking. En dan nog wel eentje van onbepaalde duur...

Gisteren kreeg ik een plechtig uitziende brief van het Ministerie van Onderwijs. Om met stempels, toeters en bellen te bevestigen dat ik officieel een afwijking heb.

Vooraleer u zich dingen in het hoofd haalt - of mij volmondig gelijk geeft, wat enigszins van slechte smaak dan wel pestgedrag kan getuigen - de afwijking waarvan sprake slaat op mijn schoolloopbaan. Aangezien ik eigenlijk niet helemaal over de juiste pedagogische diploma's beschik om les te geven aan de Bibliotheekschool, wordt mij een afwijking toegestaan. En wat zeggen we dan? Dank u, meneer de minister!

Denis De Bruyne om 08:31 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

19-2-08

Een beetje gek helpt

Gisteren werd ik geïnterviewd. En dat was een vreemde gewaarwording. Nochtans ben ik wel enigszins vertrouwd met interviews: in mijn 25 jaar in de journalistiek heb ik zelf wel enkele duizenden mensen het vuur aan de schenen gelegd. En toch was het nog maar de tweede keer dat het mij zélf overkwam...

Een eerste keer was in 2002. Toen werd het WK voetbal gespeeld en bracht ik live verslag uit op de sites van Het Nieuwsblad en Het Volk. Van de 56 gespeelde wedstrijden nam ik er 52 voor mijn rekening, als ik me goed herinner. Enkel voor wedstrijden die gelijktijdig werden gespeeld kreeg ik hulp van Jeroen. Ik herinner me ook nog de titel van het artikel: "Je moet er een beetje gek voor zijn".

Gisteren ging het over mijn eindwerk. Karolien Selhorst - die eind vorige eeuw zowaar nog stage bij mij liep - kwam mij voor het Nederlandse Bibliotheekblad uithoren over mijn eindwerk. Het werd een lang en aangenaam gesprek, dat mij nog uren, ja zelfs nù nog, aan het denken zette. Ben ik een believer wanneer het over Bibliotheek 2.0 gaat? Ik weet het niet. Misschien moet je er gewoon een beetje gek voor zijn...

Denis De Bruyne om 15:17 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack