Bijna, bijna vergeten, maar gelukkig toch nét niet. Gisteren startte ik met een cursus "Start to Web 2.0 in 23 Dingen" aan de Gentse Bibliotheekschool. En daar deed ik een plechtige belofte.

Even voor alle duidelijkheid: ik vólg de cursus niet, ik gééf de cursus. Niet dat zoiets veel lijfelijke inspanning vergt, vooral geestelijk wordt het zwaar. Met enige overdrijving uiteraard. Waar ik eigenlijk op aanstuur, is dat het om afstandsonderwijs gaat. Eén contactsessie om te beginnen, één contactsessie om te eindigen en daar tussenin alleen zelfstudie met begeleiding via de elektronische leeromgeving (ELO).

Voor de cursisten valt dit ongetwijfeld mee: zo hoeven ze niet keer op keer naar school te komen om naar mij te luisteren. Ikzelf moet dagelijks gaan kijken naar de ELO, dagelijks de blogs van de 15 cursisten checken en de nodige feedback geven. Ervan uitgaande dat het leerprogramma voorziet dat ze minstens 20 berichten posten op hun blog, moet ik mij dus door minstens 300 posts worstelen en die zoniet allemaal dan toch veel van commentaar voorzien.

En zo zie je maar, beste Rudi, dat ik niet altijd de nodige tijd vind om zelf nog iets te posten. Gelukkig ben ik niet vergeten dat ik je dit gisteren beloofd heb...

• 2 Reacties

Neen, je leest het goed. Dit gaat niet over "Hakuna matata", het Swahilees - Swahiliaans? - voor "don't worry, be happy". Deze bijdrage gaat over Hakia, een nieuwe zoekengine. Alweer een nieuwe zoekengine? Ja, maar niet zomaar eentje.

Hakia noemt zichzelf een semantische zoekengine voor algemeen gebruik, met de nadruk op kwaliteit. De bestaande familie zoekengines biedt volgens Hakia enkel een statistische ranking. Maar populaire sites zijn niet noodzakelijk betrouwbaar en betrouwbare sites zijn niet altijd populair.

En daar komt Hakia tussen. Drie troeven hebben ze:

1. de zoekresultaten komen van betrouwbare sites, aanbevolen door bibliothecarissen.
2. de zoekresultaten bieden de meest recente informatie.
3. de zoekresultaten zijn superrelevant.

Mooie verkooppraatjes, denk je? Probeer het gerust eens uit. Zelf zit ik al jarenlang met de vraag "Who put the bomp in the bomp-a-bomp-a-bomp?" Aangezien Hakia je aanbiedt om vragen te stellen, schotelde ik hen mijn dilemma voor. En probleemloos kreeg ik de volledige liedjestekst van Barry Mann op scherm. Spectaculair? Niet echt, want andere zoekengines doen dat toch ook...?

Misschien eens iets anders uitproberen...

• 0 Reacties

Acht jaar al vertrek ik elke ochtend - op werkdagen, dan toch - om tien voor zeven. Een stukje Antwerpsesteenweg, een reepje ring rond Gent en dan in Merelbeke de E40 op. Alles samen goed voor iets meer dan een halfuurtje richting Groot-Bijgaarden.

Nu ja, een halfuurtje. In negentig procent van de gevallen is het iéts meer, tot véél meer zelfs. Want in Aalst begint het al. Netjes in rotten van drie aanschuiven richting hoofdstad. En wat doe je dan? Je luistert wat muziek, je kijkt wat rond.

Wat mij altijd weer opvalt, is hoeveel mensen tegenwoordig een GPS-toestel hebben. Geen ingebouwde dingen, maar wel met zo'n stevige zuignap op de voorruit gedrukt. Overal om mij heen zie ik schermpjes oplichten, telkens weer met een rechte streep erop. Want van zodra je op de E40 zit, is het eigenlijk altijd gewoon rechtdoor.

Drie, vier, vijf tot acht satellieten zijn er nodig om je GPS te laten bepalen dat je stilstaat tussen Aalst en Affligem en dat Brussel recht vóór je ligt. In de acht jaar dat ik in Groot-Bijgaarden werk, heb ik eigenlijk nog nooit moeten zoeken naar de Gossetlaan of de gebouwen van Corelio.

Heeft iemand ooit al eens uitgerekend wat de ecologische voetafdruk van een GPS-toestel is?

• 1 Reacties

Neen, verdenk er mij niet van dat ik ineens een grote fan van Will Tura ben. En neen, ik wil ook niet de discussie oprakelen of het Will dan wel Digno Garcia is die het heerlijke melodietje geschreven heeft. Het gaat mij gewoon om de kleur. Blauw. Blue, zoals in blue screen.

Ik zal waarschijnlijk wel niet de enige zijn - en dat is dan nog een understatement - die zondag raar keek toen de ouwe getrouwe Windowsomgeving ineens vervangen was door een blauw scherm met kleine witte lettertjes op. Een pc gestart die wél nog wilde starten en het werd snel duidelijk: AVG was de dader. De voor de rest voortreffelijke en bovendien gratis virusscanner had in zijn jongste update een klein steekje laten vallen: het bestand users32.dll werd aangezien voor een Trojaans paard en prompt overboord gegooid. En zonder dat bestand start Windows niet meer...

Gisteravond was het dan zover. Gewapend met een zelfgemaakte recovery-cd - weliswaar met enige hulp van AVG - trok ik ten strijde. Nog even geknoei om de pc vanop de cd-rom te laten opstarten, maar daarna alleen nog hemelse taferelen. Nog nooit ben ik zo blij geweest om mijn Windows weer te zien.

En dan gebeurde het: knal, alweer een blauw scherm. Licht hartinfarct, zweetparels op het voorhoofd. Tot ik de witte lettertjes las: uw systeem is verlost van een gevaarlijke fout. Moeten ze dat nu echt in een blue screen gieten? Dat is ó zo slecht voor de gezondheid...

• 0 Reacties

Ik vind Google een fantastisch instrument. En ook de nevenproducten van Google, zoals Gmail, GoogleDocs en andere mogen er best zijn. Maar de Google Toolbar doet mij altijd toch een beetje huiveren. En nu zeker...

Vanochtend las ik op mijn nuchtere maag - niet waar, maar het klinkt zo spannend - op ZDNet.be, dat Google Toolbar in zijn nieuwe verse 5 béta nu ook beschikbaar is voor Firefox. Ik zal waarschijnlijk een beetje met oogkleppen oplopen, maar ik ben nooit zo'n voorstander geweest van mengen om te mengen. Als ik mijn volste vertrouwen geef aan Firefox, dan hoeft voor mijn part een derde partij daar geen verbeteringen aan te doen. Maar goed, ik weet waarschijnlijk niet wat ik mis.

Wat is er nu zo specifiek aan die versie 5 béta van Google Toolbar? Welnu, die vult automatisch je webformulieren in. Tot en met je kredietkaartgegevens. Aaaah! Huiver, huiver, huiver. En ik er in de les Juridische Aspecten van Informatie maar op drukken dat je op internet niet àl te veel persoonlijke informatie achter moet laten...

• 0 Reacties

Liefste Sint,

U weet als geen ander dat ik het voorbije jaar ontzettend braaf ben geweest. Nu ja, meestal dan toch. Soms iets minder, maar laat dit uw vrijgevigheid vooral niet belemmeren.

Ik besef dat ik een beetje vroeg ben met mijn brief, maar dat is opdat ik het niet zou vergeten. Vanochtend kreeg ik immers de herfst- en wintercatalogus van Information Today in de bus en daar staan pàreltjes in.

Zo had ik graag 'Pop goes the Library' van Sophie Brookover en Elizabeth Burns gekregen, en ook 'Virtual Worlds, Real Libraries' van Lori Bell en Rhonda B. Trueman. Ook interessant is 'Intranet for Info Pros' van Mary Lee Kennedy en Jane Dysart, terwijl Tasha Squires met 'Library Partnerships' - zonder internet-link? - ook wel in mijn boekenkast past. 'Consider the Source' van James F. Broderick en Darren W. Miller moét ik gewoon hebben. En uiteraard ook 'The Extreme Searcher's Internet Handbook, 2nd Edition' van Randolph Hock.

Je ziet, liefste Sint, dat ik eigenlijk nog niet zóveel vraag. Zes boekjes maar. Weliswaar met een totale winkelwaarde van iets meer dan 200 dollar, verzendingskosten niet inbegrepen.

Wat zegt u? Moet ik een sponsor zoeken?

• 2 Reacties

Daarnet een leuke presentatie bijgewoond van een niet nader genoemd internetbedrijf. Sinds ruim een jaar werkt Corelio er al mee samen, maar omdat eigenlijk slechts weinigen binnen Corelio weten dat dat zo is, werd de presentatie opgezet, met veel concrete voorbeelden en cases. Alleen bleek de internetverbinding niet zo goed te werken, maar kom, niemand is perfect.

Nu zal het waarschijnlijk stilaan als beroepsmisvorming of vakidiotie overkomen, maar toch stelde ik me bij de Powerpoint enkele vragen. Als lector Juridische Aspecten van Informatie vraag ik mij immers af hoe hoog de boete op zou lopen, mochten de producers van de films "Apollo 13", "Jerry Maguire" en "Finding Nemo" weten dat hun respectieve filmaffiches in de bedrijfsvoorstelling zitten...

• 0 Reacties

Eerder deze week moest ik naar het hoofdkwartier van de VVBAD, de beroepsverenigingen van bibliothecarissen, archivarissen en documentalisten, in Berchem. Zoals het beroepsverenigingen past, heeft de VVBAD net hard genoeg kunnen lobbyen om te verkrijgen dat de trein vlak voor hun deur stopt, dus ga ik daar telkens gemakshalve met de trein naartoe.
Welnu, ik neem die trein in Lokeren, het leuke provinciestadje tussen Gent en Sint-Niklaas. En daar overkwam mij een bijna ongeloofwaardig, en daarom ook zóveel ontroerender avontuur.
Toen ik het stationsgebouw binnen wilde stappen, kwamen uit de andere richting net twee ongeveer 15-jarige hangjongeren aangesloft: hangende broek, hangende trui, hangende pet, tja, hangende jongeren eigenlijk. Met in hun oren zo van die dopjes die een opstijgende F-16 doen verbleken.
Om niet onder de voet gelopen te worden, hield ik al een klein beetje in. Terecht zo bleek, want de grootste van de twee trok de deur open en de kleinste denderde ongestoord voorbij.
En dán gebeurde het. De grootste kerel zette een klein pasje achteruit, glimlachte en gebaarde mij om binnen te komen. Ontroerend! Ik krijg er nog de krop van in de keel.
En of de vergadering interessant was? Ik weet het niet meer. Er zijn zoveel mooiere dingen in de wereld...

• 0 Reacties

Het leuke aan blogs is dat je zo schaamteloos van mekaar kan overnemen. Hoewel. Je hebt nog altijd zoiets als links of citaatrecht of nog iets anders. Nauwelijks heeft de Commissaresse over een nieuw boek gepost, of ik voel de drang opkomen om daar ook iets over te zeggen.
Neen, niet over het boek, want dat heb ik niet gelezen. Wél over de Big Six waar ze naar verwijst. De Big6 is een vondst van de heren Eisenberg en Berkowitz uit 1990 en heeft het over een stappenplan om op een zo correct mogelijke manier informatie op te snorren. Een zesstappenplan, inderdaad.
Welnu, ik wilde wel eens weten wat die stappen allemaal inhouden. En zo stootte ik op een razend interessante pagina op het Net, Big6 Resources.
Nu zouden we het allemaal eens in de praktijk gaan zien, zie. Edoch. De resources blijken grotendeels niet meer te bestaan en als ze wél nog bestaan, zijn het meestal pagina's in een jaren-stillekes-ontwerp. Een blik onderaan de pagina leert dat de laatste update van mei 2005 is. Jammer, maar helaas...

• 2 Reacties

"Waarom moet ik op Linkedin staan?" of "Wat is het nut van toe te treden tot een groep binnen Linkedin?" Het zijn moeilijke vragen, waar je als 2.0-profeet wel eens moedeloos van wordt. Mijn geliefkoosde antwoord is dan tegenwoordig ook: "Als je je inderdaad die dingen afvraagt, dan is het duidelijk dat Linkedin geen ding voor jou is..."
En toch. Vandaag nog heb ik een mooi voorbeeld gevonden van hoe de Linkedin-wereld steeds meer gaat aansluiten bij het ware leven. Vorige week werd ik lid van de Dutch Librarians and Information Specialists Group - juist ja, ondanks de "Dutch"...
Vanochtend kreeg ik via die groep een boodschap van Informatieland in de mailbox. Of ik niet geïnteresseerd ben in een eendaagse workshop Competitive Intelligence? Een hele uitleg waar het allemaal over gaat en aan het einde de mooie boodschap: als lid van de Dutch Librarians and Information Specialists Group krijg ik 10% korting op de inschrijvingsprijs van 365 euro. Ontroerend, toch? Hoe het lidmaatschap van een virtuele vereniging kan leiden tot een korting...?
Overigens zal je mij niet ontmoeten op een van de eendaagse workshops. Ik vind het best interessant, maar hou het liever virtueel.

• 2 Reacties