Me too

  • Gepost op zaterdag 11 juni 2005 om 18:13
  • door Pieter Rombouts

Bono Sinds begin dit jaar zijn we met z'n allen zotgedraaid: U2 kwam naar België. De grootste band van de wereld zou op 10 juni optreden in het Koning Boudewijnstadion. Big deal eigenlijk, Bono en de zijnen hebben het kot hier al meermaals op stelten gezet. Maar sinds CD's doodleuk vanop Internet te downloaden zijn, besteden alle muziekliefhebbers hun geld nu aan concerten. Na één hectische voormiddag waren alle (overigens zeer dure) tickets verkocht. Ik wou gerust gaan, maar met zo'n stormloop had ook ik geen rekening gehouden en ik wou ook niet toegeven aan woekerprijzen. De zwarte markt was ook vrijdagavond nog te absurd voor woorden: het laatste ticket dat op E-bay verkocht werd, eindigde op een bedrag van 1.020 euro.. Ik viste dus naast het net en pogingen om nog aan (betaalbare) tickets liepen telkens spaak.

Tot er tijdens de nacht van donderdag op vrijdag rond half vier in het Antwerps café waar ik vertoefde een klasgenote van me binnenstapte en vroeg of er nog iemand meewou naar U2. Haar vriendin zat nog in Birma (!) en kon dus niet mee. Waanzin. Zeker gezien de hele groep waarmee ik op de lappen was naar een andere drankgelegenheid was afgezakt en ik met 4 mensen koppig het been stijf hadden gehouden. Ik heb het ticket een uur later overhandigd gekregen, moest 75 euro - aankoopprijs - betalen en zat dus vrijdagavond in het Koning Boudewijnstadion.

Clayton Ik had a hell of a day achter de rug, met 2 uur slaap moest ik me rechthouden wat ertoe leidde dat ik niet kon gaan zaalvoetballen op de middag. Een geluk bij een ongeluk: ik kon nog op mijn benen staan toen ik naar Brussel moest. Hoewel ik in de metro lastig gevallen werd door twee landlopers (uren in de wind stinkend naar bier en zweet) die beweerden ook naar U2 te gaan, was het een hele belevenis. Alleen al het binnenkomen was een hele ervaring, de mexican wave en het voorprogramma waren zeer te pruimen en ik stond - ondanks alle verwachtingen in - scherp, ik was er klaar voor. In tussentijd zag ik nog een vriend van me, 50000 man in een stadion en dan loopt ge ineens op de Rob, zoiets heet op z'n minst "verschietachtig"..

U2 was U2, laat daar geen twijfel over bestaan. De grootste band ter wereld, beter dan ooit, puttend uit een arsenaal hits die iedereen van voor naar achter (en van links naar rechts) kan meezingen. Maar het ontbrak the place called vertigo aan kippenvelmomenten. Misschien had ik die gehad als ik in de massagolven van het middenplein had gestaan, maar ik zat neer op een plek die perfect zou geweest zijn voor de voetbalmatch mee te pikken. Het concert vanavond zat in sé wel goed in elkaar, het lichtspektakel was indrukwekkend en de kritiek op de geluidsinstallatie op zijn minst verwaarloosbaar. Het is outdoor, in het Koning Boudewijnstadion, voor 60000 man.. Als je goede geluidskwaliteit wil, zet de CD dan op.

The_edge Bono was bovendien zijn immer beminnelijke zelf. Al wordt hij oud en nóg prekeriger dan tevoren. Fijn dat je met Afrika begaan bent, stort het geld dat vanavond aan ticketverkoop en merchandising is verdiend maar meteen op de rekening van "Artsen zonder grenzen". Met mijn groeten. "With or without you" niet spelen is helaas onvergeeflijk en bijgevolg een vreselijke domper. Het leek allemaal routine, er was geen interactie met het publiek (laat staan improvisatie). Dan mogen "Pride", "Sunday bloody sunday" en "Vertigo" het stadion nog tot ontploffing gebracht hebben, het was zijn geld niet waard. En dan heb ik het over 75 euro. Ik wil niet weten hoe ik erover zou denken moest ik er pakweg 150 voor betaald hebben.

Hoge verwachtingen zijn voor niets goed.


 

Reacties

 Frog zei op 12 juni 2005 om 13:17

Ik was er ook vrijdag... En toen Bono zei dat hij van "poverty" "history" wou maken, zal dat wel kloppen (gezien de prijzen van de tickets). Ik geloof wel dat ZIJN armoede nu ongeveer tot de geschiedenis behoort... Al is armoede relatief natuurlijk (zal Bono wel denken).

bruudruuster@telenet.be  zei op 14 juni 2005 om 15:32

Heel veel kippenvelmomenten. U2?

Het leek al een halve eeuw geleden dat we ons een muisarm gesurft en een gsm-oor gebeld hadden om bij Goformusic binnen te raken, maar uiteindelijk werd het dan toch 10 juni. Met al de media-aandacht leek het wel het concert van de eeuw, maar dank zij de U2-dag op stubru, waren we al zeer goed opgewarmd toen we metrogewijs in het Koning Boudewijnstadion aankwamen.

We waren te laat om the Thrills te zien, volledig de schuld van de lekkere rode wijn in de Roi des Belges, maar voor Snow Patrol waren we nog op tijd. Meteen bleek ook dat we ki-lo-me-ters van het podium af zaten en het geluid voorspelde ook al niets goeds. Tot onze verbazing bleken we toch minstens een drietal nummers van de mannen te kennen, maar voor de rest ging onze aandacht toch meer uit naar het bier, de cola light en de gigantische mexican wave die door het stadion golfde.

Zowat een half uur te laat begonnen bono en co er aan. Meteen er invliegen was de boodschap en we waren zelfs te laat met de 'uno, dos, tres, catorce' die we nochtans zo goed ingestudeerd hadden... Vertigo is nu al een klassieker. Meteen viel al op dat wij in zowat het saaiste vak van het hele KBS zaten. Iedereen veerde recht behalve blok C geel. Niet dat wij ons daar iets van aangetrokken hebben, maar toch. De stevige trend ging verder en enkele nummers later was het al Elevation-tijd. Bono had de weken voor het concert wat stemproblemen gehad, dus hielpen 60.000 mensen gretig mee: e-le-va-tion, woe-hoe-oe, woe-hoe-oe. Dat nummer is toch altijd weer pure fun. Sunday bloody sunday was ook zo een meebrulnummer, waardoor ik het een beetje kon vergeten dat ik het nummer eigenlijk al kotsbeu ben.

Andere pareltjes waren het intieme, maar ijzersterke City of blinding lights, en oudere kanjers als Where the streets have no name, New year's day en One. Dat laatste nummer sfeervol opgelicht met duizenden gsm-scherpjes. Een prima alternatief nu de rokers aan het uitsterven zijn. Gelukkig ook heel wat nummers uit het nieuwe album. Uiteraard nog minder gekend, maar daarom niet minder goed. Na het vorige accidentje is ...dismantle... dan ook weer vintage U2! Hier en daar dus toch wel enkele nummers die een aarzelend kippenvelletje konden opwekken.

Na amper 16 nummers, moesten er gewoon nog bissen komen. En hoe! Zo ongelooflijk Achtung Babyish! Waarvan gelukkig ook Mysterious ways. Jammer dat Even better than the real thing de playlist niet gehaald heeft, maar zo kun je natuurlijk nog een twintigtal nummers opnoemen. Trissen is iets wat de laatste jaren serieus opgang kent, en daar wilde U2 niet voor onder doen. The beginning is the end is the beginning moeten ze gedacht hebben, want de opener van het concert werd meteen ook de afsluiter. Dit keer met veel meer sfeer, nog meer gejump en vooral: ons-uno-dos-tres-catorce-choreografietje kwam perfect op tijd. Soms heeft een mens niet veel nodig om gelukkig te zijn...

Zoveel goede nummers, dat moet een ongelooflijk concert geweest zijn, zou je kunnen denken. Toch viel dat eigenlijk tegen. De klank was ronduit slecht, wat ook niet echt verbazend is wanneer je de vorm van het KBS ziet. Heel jammer, want daardoor verliezen sommige sterke nummers echt wel de helft van hun kracht. Toch kun je het niet helemaal aan de klank alleen wijten. De set was bij momenten vrij rommelig en het boeltje viel ook af en toe 's stil, wat ook al niet bevorderlijk is voor de sfeer. Sommige tussenstukken kwamen erg prekerig over, en ondertussen wéten we al wel dat Bono de Grote Wereldverbeteraar is. Het kwam allemaal een beetje te eighties over. Toegegeven, de 'coexist' met maansikkel, joodse ster én kruis allemaal in één woord is een fijne vondst, maar de universele verklaring van de rechten van de mens lees ik wel 's op het net. Bono blijft natuurlijk een lekker ding, maar dat is weer een ander verhaal...

Nog iets wat minder was, is dat het zo snel gedaan was. Amper twee uur, inclusief twee pauzes, we zijn meer gewoon van U2. Jaren geleden hield Popmart me nog meer dan tweeëneenhalf uur aan het Wembleystadion gekluisterd, non stop. Ook de videowall en alle podiumtoestanden waren toen een stuk indrukwekkender. Niet dat het grote theater altijd zo nodig is - kijk maar naar PJ Harvey die het grote Werchterpodium moeiteloos vult met alleen zichzelf - want de show was ook nu zeker niet slecht. Het grote verschil was dat de drive die Popmart van de eerste tot de allerlaatste noot naar ongekende hoogtes stuwde, hier wat ontbrak of toch minstens te veel werd onderbroken.

Gemengde gevoelens dus. Het concert was niet slecht te noemen, maar het was ook niet overweldigend. Hadden we té hoge verwachtingen? Misschien wel, maar aan de andere kant zou U2 nu toch al wel een perfecte kwaliteit moeten kunnen garanderen. Bovendien is 70 euro ook niet niks. Mochten ze nog 's naar België komen, dan zou ik U2 wellicht nog een kans geven, maar het KBS krijgen ze me niet meer binnen. Want er mochten dan wel heel veel kippenvelmomenten zijn, helaas kwamen die veelal door de koude.

bruudruuster@telenet.be

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs