PINKPOP 06 zit er op, dus de festivalzomer is eindelijk begonnen. Na enkele 'magere' jaren heeft het Nederlandse festival zich herpakt. En hoe! Red Hot Chili Peppers, Franz Ferdinand, Tool, dEUS, Kaiser Chiefs en natuurlijk Flaming Lips, Editors, Deftones, Soulfly, The Dresden Dolls en meer van dat lekkers.
Het pokkeweer in aanloop van het festival heeft de organisatie nog enkele tienduizenden euros gekost. De ruim 30.000 campingbezoekers werd dan ook verzocht om zich hierop te voorzien. Met als gevolg roodverbrande hoofdjes, armpjes, nekjes en andere lichaamsdelen die het zonlicht wel eens zien. Maar beter dit dan regen en blubber.
Hopelijk telt hier dan ook de gouden regel: goed begonnen is half gewonnen!
nog even mijn top 5 van pinkpop:
5 the dresden dolls
4 kaiser chiefs
3 infadels
2 red hot chili peppers
1 flaming lips
een show van begin tot einde met een amusementswaarde dat een zondagavond op één ver overschrijdt!!!
- del.icio.us
- MySpace
- Netlog
We schrijven zaterdag 3 september. Na een teleurstellende match van de Belgen tijd voor een trip naar de velden van FC De Kampioenen in Emblem. In the middle of nowhere: een tent waar die dag o.a. Joeri en Silverene al optraden. Tickets waren 10 euro in VVK en 15 euro aan de kassa, drank aan 1,5 euro. Voor De Mens geen bezwaar.
Rock Michiel is nog zo’n fijn festivalletje op den boerenbuiten waar vooraf een duik in de gracht niet vreemd aan is. Een gezellige drukte, sympathieke security (ze bestaan!) en een plek op de eerste rij zonder gewriemel geeft voor het optreden al een geweldig gevoel. De Mens liet de tent eerst nog wat sudderen en begon pas om tien na tien (niet van hun gewoonte!), maar wat het publiek daarna voorgeschoteld kreeg, was om duimen en vingers van af te likken.
Pukkelpop 2005 was niet meteen het festival van de grote ontdekkingen, maar toch waren er enkele schitterende optredens. Hieronder vind je mijn persoonlijke top 10.
1] Nick Cave
2] Goldfrapp
3] Röyksopp
4] Arsenal
5] Pixies
6] Franz Ferdinand
7] Kaiser Chiefs
8] De La Vega
9] Ozark Henry
10] Basement Jaxx
Met het einde van het festivalseizoen in zicht, wordt eveneens duidelijk wat de nieuwe trends zijn bij de artiesten:
In navolging van de reclames voor out-of-bed-gel, introduceren de artiesten de out-of-bed-look. Rechtstreeks van het bed naar het podium, in pyjama of in het beste geval in badjas.
Trendsetters van dienst zijn Jamie Lidell en the Polyphonic Spree.
Het paint-on-zorro-masker. Met zwarte schmink een zorromasker rond de ogen tot aan de oren schilderen.
Trendsetters hier zijn Michael Stipe (Werchter) en Marilyn Manson.
Het remember-my-name-principe. Zoveel mogelijk de naam van je eigen groep vermelden, en indien mogelijk het zoveel mogelijk door het publiek laten scanderen. Een vijftigtal vermeldingen is een absoluut minimum.
Toegegeven, deze trend werd vorig jaar al gelanceerd door Freestylers, maar dan met hun nieuwe album (Raw As F*ck), en nu opgepikt door onder meer Kaiser Chiefs en The Hives.
Benieuwd wat de trends van volgend jaar worden...
Vroeg opstaan op dag 3, het kán. Niet dat het makkelijk is, maar het had zo zijn redenen. Helaas haalden we het veel te vroeg geprogrammeerde Ultrasonic 7 niet, iets wat ik wel heel jammer vond, want hun allereerste Pukkelpoppassage, toen nog zonder 7, is nog steeds één van de concerten die me het meeste is bijgebleven. En vorig jaar stond de wablief? ook al in vuur en vlam. Maar ja, het zal dus voor een volgende keer zijn.
Maar wat ik ab-so-luut niet wilde missen was het beste optreden van Werchter 2004, dat op Pukkelpop ook al schandalig vroeg geprogrammeerd stond.
Arsenal - main stage - 11.55-12.35
Er zijn nog zekerheden in het leven. Eén ervan is dat Arsenal er in slaagt om een massa in beweging te krijgen, ook al is het amper middag en lijkt het er op dat het alle momenten kan gaan beginnen gieten. Een tweede is dat Arsenal nooit ontgoochelt. Op Werchter, op Boomtown, op Pukkelpop, telkens weer slagen ze er in om meteen het publiek te grijpen en geen seconde meer los te laten. Muzikaal, en zeker live, is Arsenal zeer hoogstaand. Dat op het podium de sexy zangeres Leonie en de nog héél véél sexier frontman John ;-) rondhuppelen, is hoogstens een extra aangename factor. Ik heb het in mijn Werchterverslag al gezegd: Arsenal móét je zien, meemaken, beleven. Mij zul je er in elk geval zeker nog zien!
dEUS Pocket Revolution - château - 12.30-13.30
Een cd-voorstelling op een festival, het is weer 's iets anders. De château zat afgeladen vol voor de nieuwe dEUS, en omdat de voorstelling al begonnen was tijdens Arsenal, waren we er pas rond het vierde nummer of zo, toevallig net de nieuwe single. De cd werd geanimeerd met oude videoclips en allerhande andere beelden van dEUS. Leuk, maar meteen leidde dat ook wel de aandacht af van de muziek. De nieuwe dEUS blijkt toch wel in de lijn te liggen van de vorige cd, met opvallend veel rustige nummers. Desalniettemin heel wat interessante nummers of stukken. Een tweede luisterbeurt, zonder al die visuals, zal ongetwijfeld de plaat nog meer tot haar recht laten komen.
Shameboy - dance hall - 13.55-14.30
Als er één nummer tot zomerhit van 2005 moet worden gekozen, dan is het wel 'Rechoque' van Shameboy, een mega-aanstekelijk nummer dat ongelooflijk blijft hangen. Meteen een reden om de mannen 's te gaan uitchecken. Een succes over de hele lijn zou ik het toch niet noemen. 'Rechoque' is en blijft ontegensprekelijk een supernummer, ook live, maar de rest haalt dat niveau toch niet. Ook de nieuwe single heeft niet dezelfde impact. Ok, het geheel is zeer dansbaar en leuk, en dat is al een verdienste op zich, maar een echte kick bleef toch wel uit. Misschien valt de opbouw bij een volwaardige set beter mee, ik wil de mannen zeker nog 's terugzien.
LCD Soundsystem - main stage - 14.35-15.15
Elektronica en toch lekker stevig. Vorig jaar op Pukkelpop was LCD Soundsystem blijkbaar één van de revelaties en heb ik die toen helaas gemist. Maar dit jaar wilde ik ze zeker zien, zeker na hun laatste prima cd, met schitterende singles als 'Disco Infiltrator' en 'Daft Punk Is Playing At My House'. Misschien was de set te kort, en wellicht stond ik wat te ver op de wei, want, hoewel het eigenlijk wel een goed optreden was, was ik toch niet echt volledig overtuigd. Het was ook nog veel te vroeg op de dag en vooral veel te klaar. LCD heeft een zaal nodig, en het moet er vooral ook donker zijn. Ik wil ze dan ook graag nog 's in optimale omstandigheden zien.
Hot Hot Heat was het volgende op het programma, maar toen we aan de marquee aankwamen, stond er al volk tot ver buiten de tent. Van nog verder was de klank zo slecht én onduidelijk dat we niet gebleven zijn. En zo waren we meteen op tijd aan de main stage.
Heather Nova - main stage - 16.05-16.50
Ons Heather, de nachtegaal van de Bermuda's, heb ik lang geleden voor het eerst gezien toen Beach Rock nog op het strand was, en ik was meteen verkocht. Het mens heeft dan ook een zalige stem én goede nummers. Het optreden op Pukkelpop was zoals verwacht voor een groot deel een best of, maar toch met enkele nieuwe nummers. En hoe de nieuwe plaat ook afgekraakt wordt, die nieuwe nummers klinken zeker niet slecht. Ze missen misschien wel de impact van de vroegere nummers, maar als je ziet wat er tegenwoordig allemaal op cd wordt gezet, behoort dit waarschijnlijk toch tot de betere helft. Al heb ik de nieuwe cd wel nog niet gehoord... Anyway, ik vond het een zeer degelijk en aangenaam optreden. Niet meer, zeker niet minder.
Ghinzu - marquee - 17.00-17.45
Ghinzu, één van die succesvolle groepen uit het zuiden van het land die er maar niet in slagen om in Vlaanderen echt door te breken. En ik moet toegeven dat ik de groep wel kende, maar ze eigenlijk ook nog nooit gezien had. De mannen brengen stevige rock-'n-roll met een hoog retrogehalte. Echt wel leuk. Jammer dat we niet volledig tot het einde konden blijven omdat we op tijd moesten zijn voor het volgende optreden, maar dat is nu eenmaal Pukkelpop natuurlijk. Ik ga toch 's beide albums moeten beluisteren.
De La Vega - wablief? - 17.55-18.45
Een West-Vlaamse soulstem, het kan. Lize Accoe heeft de perfecte stem voor de muziek van De La Vega. De groep klinkt al zo volwassen dat je je nauwelijks kunt voorstellen dat hij pas vorig jaar werd opgericht. De eerste ep klonk al super, de full-cd zo mogelijk nog beter. Live hebben ze niet het minste probleem om dat minstens te evenaren. 'Aspects Of You' vind ik, meer nog dan 'Surely', toch wel de topper. Eindelijk ook nog 's een groep die gebruik maakt van goed gedoseerde blazers. Zoiets geeft toch meteen extra sfeer aan het optreden. Eigenlijk is er slechts één minpunt: de bindteksten. Die zijn soms van banaal tot oogrollend slecht. Maar ja, Lize is nog jong, ze leert dat nog wel. Zolang de muziek super blijft, zien we dat graag door de vingers.
Tegen dat we aan de club aankwamen waren Towers Of London al aan hun set bezig. Van op afstand leek het niet meteen het meest opwindende optreden, en in plaats daarvan 's lekker languit in de wei liggen is ook plezant...
Ozark Henry - main stage - 19.30-20.30
Het alom bejubelde optreden van in Werchter heb ik gemist omdat ik net aan het andere podium stond, dus wilde ik onze Piet nu zeker niet missen. Het was trouwens ook al enkele jaren geleden dat ik de groep nog aan het werk zag. Van beginnend groepje ergens in ik-weet-niet-meer-welke-Pukkelpop-tent ten tijde van 'Radio' tot de hitmachine die Ozark Henry ondertussen eigenlijk al wel is, het is uiteindelijk toch vrij snel gegaan. Zoals verwacht passeerde een aantal grote hits de revue, maar ook enkele recentere nummer werden keurig in de setlist ingepast. Met de backing vocal, die overigens niet altijd zo 'backing' is, klinkt Ozark Henry alweer een stuk voller. Als er één ding is dat je van Ozark Henry kunt zeggen, dan is het wel dat de groep over de jaren heen duidelijk evolueert. Ik ben in elk geval blij dat ik ze nog 's gezien heb, het was de moeite.
Na Ozark Henry was het de bedoeling om naar South San Gabriel te gaan, maar de bami en vooral enkele vrije zitplaatsen op de bankjes waren te aantrekkelijk om te laten staan. 't Was ook al dag 3, wat toch wel wat begon door te wegen. Ik had ook geen zin om slechts naar een half optreden te gaan, hopelijk zien we ze ooit nog 's terug.
En daarna begon de Grote Trek door de Pukkelpopterreinen. Eerst naar de wablief? voor De Mens. Die mensen ;-) waren vooreerst ook al te vroeg begonnen, en er stond een file tot ver buiten de tent. Geen zin om zo naar een optreden te luisteren, dus ging in dan maar naar de château voor 'dat lekker brokje natuur', zoals een vriendin van me Gabriel Rios noemt. Iets wat ik trouwens wel kan beamen... Ook daar een file tot bijna aan de Proximustent, dus dan móét een mens wel naar Juliette And The Licks gaan kijken. Nu ja, 't was niet echt met volle aandacht, ondertussen aan de stand van de vrijzinnigen een t-shirt gewonnen. Heel handig, want het was beduidend kouder dan de twee voorgaande avonden. Juliette Lewis, die indertijd ooit nog een poging tot acteren gedaan heeft, spreekt nog altijd met dezelfde irritante, zagerige stem, maar probeert er on stage wel stevig tegenaan te rocken. Mij deed het allemaal niets, ik vond het zelfs heel slecht. Nu ja, dat de skate stage niet bepaald mijn podium is, wist ik al.
Sophia - marquee - 22.35-23.50
Sophia, dat is Robin Proper-Sheppard, dat is donkere, intieme muziek die je eigenlijk in een klein zaaltje moet zien. Niettegenstaande we achteraan in de marquee neerzaten, konden we toch zeer genieten van het optreden. Een van mijn favorieten blijft toch wel 'Oh My Love', niet voor niets één van de grootste hits van Sophia. Jammer genoeg konden we niet tot het einde blijven, maar we wilden toch een goede plaats voor de afsluiter van het festival...
Nick Cave
Het was de allereerste keer dat ik Nick Cave zag, en ik wilde dan ook een goede plaats. We slaagden er in om vrij links vooraan te staan, vlakbij Wim Oosterlinck. Nick Cave is niet meer van de jongsten, en omdat hij wellicht niet te laat in zijn bed wil zitten, begon hij er ook al te vroeg aan. Gelukkig dus dat we er op tijd waren. Nick Cave, dat is pure energie, hij springt en loopt rond op het podium als was hij nog achttien. Maar naast de energie, heeft hij ook klasse en zingt live ongelooflijk goed. De man wordt bovendien ook zeer goed bijgestaan door zijn Bad Seeds, die minstens even professioneel en gedreven zijn. Samen slagen ze er in om een song vrij rustig en intiem te laten beginnen, en naar het einde toe compleet te laten exploderen in een virtuoze mix van stem en muziek. Waaw, zó moet een optreden zijn! Meervoudig kippenvel, echt waar! Ik mag dan al geen echte Cavekenner zijn, ik hoorde heel wat bekende nummers in de set. Een prima afsluiter van alweer een jaartje Pukkelpop, gevolgd door een al even prima vuurwerk, waar het Werchtervuurwerk niet alleen bij verbleekt, maar compleet in het niets bij verdwijnt.
Na het optreden was het zoeken naar een drankenstand die nog open was, en moesten we tot aan de dance om die te vinden. Na een laatste cola light (ik ging nog richting Gent) zat Pukkelpop 2005 er pas echt op.
Normaal gezien valt het op een tweede dag van een festival nogal mee om op tijd te zijn, maar Pukkelpop 2005 valt daar niet bepaald onder. Misschien ben je als frisse dertiger toch voor niet alles even fris :-)
Anyway, ik vond het jammer dat we Limbo Hop misten, één van de vele projecten van 4T4, Limburgs knapste top-dj die, nu hij weer meer haar heeft, er wel wat als een monchhichi begint uit te zien.
Met nogal laat aan te komen, stonden we ook helemaal achteraan de parking, een festival is ook altijd een beetje fitnessen...
Coem - wablief? - 16.35-17.20
Als er één ding hatelijk is aan Pukkelpop, dan is het wel dat groepen een uur vervroegd worden, zonder dat dat ook maar ergens wordt aangekondigd. Zo had ik graag Mint gezien, maar toen ik, zelfs bijna een half uur voor de geplande start in de wablief? aankwam, waren ze net bezig aan een gezamenlijk nummer met Coem. De rest van het optreden was het dan enkel Coem. Waardoor de ontgoocheling om Mint te missen uiteraard snel vergeten was. De stevige, eigenzinnige rock van Coem is toch wel wat ondergewaardeerd in Vlaanderen. Enige minpunt: het optreden was veel te kort.
Na Coem was er eigenlijk weinig te doen. Op de main stage was Zornik zijn ding aan het doen. Tijd dus om enkele vrienden te sms'en om enen te gaan drinken. Ik heb me op het festival weer zitten afvragen hoe wij dat in hemelsnaam deden om af te spreken in het pre-sms-tijdperk...
Emiliana Torrini - Club - 18.25-19.15
Was me onbekend tot bleek dat Stubru blijkbaar al een tijdje een single van haar draait. Goede referenties volgens het programmaboekje, dus wilde ik het zeker 's uitchecken. Heel rustige muziek, frêle stem, intieme muziek. Vreemd dat zoiets dan in de club staat, en iets als Brainpower in de château. Torrini had daar moeten staan, het zou allemaal veel beter tot zijn recht gekomen zijn. De nummers zijn zeker goed, maar kwamen niet volledig over in de Club. Tussen de nummers door blijkt Torrini een heel hoog Geike-Arnaertgehalte te hebben. Ze staat daar zowat schaapachtig rond te dartelen en lijkt wel haar hele leven te vertellen. Alleen was dat helemaal niet te verstaan, behalve op de voorste rijen. Het mens mompelt trouwens meer dan dat ze echt spreekt, om dan eventjes in een lach te schieten en vervolgens opnieuw te mompelen. Ze kan dus zo met Daan meegaan... Anyway, de muziek was dus wel goed, maar geef haar alstublieft een zaal!
Na Torrini was er niet meteen iets wat me interesseerde, dus hingen we nog wat rond aan de drankstandjes achter de main stage, en dat met Nightwish op de achtergrond. Heel aandachtig heb ik het niet gevolgd want het is niet bepaald mijn favoriete muziekgenre. Maar ik had me aan een vehikel als Within Temptation verwacht, en van op afstand bleek het allemaal toch nog mee te vallen. Want het mens kan wel zingen, en bij hen zit er wel nog een zekere melodie in de nummers.
Fischerspooner - dance hall - 20.15-21.05
Een uurtje later was de keuze des te moeilijker: The Futureheads, Fischerspooner én Millionaire op hetzelfde moment. Met pijn in het hart toch niet voor Millionaire gekozen omdat ik ze op Werchter pas gezien had, maar tussen de twee andere was het tot op het einde twijfelen geblazen. Aanvankelijk bleek Fischerspooner misschien toch niet de allerbeste keuze te zijn. Het was wel heel catchy en dansbaar, maar net dat tikkeltje extra ontbrak toch. Maar toch begon de dance te ontdooien en zowat halverwege de set ontplofte de boel. Onweerstaanbare dancebeats die zouden blijven doorgaan tot het einde van de set. Dus toch nog met een goed gevoel vertrokken en blij met de keuze die ik gemaakt had.
Marilyn Manson - main stage - 21.10-22.20
Na Fischerspooner was er alweer een uur zonder levensnoodzakelijke optredens, dus gingen we maar naar de main stage, al was het maar omdat ze daar een standje met vegetarische bami en nasi hebben. Eten met Manson op de achtergrond, het is weer 's iets anders. Van op afstand konden we op de schermen nog net zien dat de man er nog altijd even slecht uit ziet. Ik merkte verbaasd op dat de man al een hele best of kan vullen, want hij speelde de ene hit na de andere. Sommige nummers mogen dan op cd best ok klinken, live is het, laten we het proper zeggen, toch niet allemaal even opwindend. Maar de cover van Soft Cells eigenlijk-ook-al-cover 'Tainted Love' sloeg toch wel alles. Valt zonder meer in de categorie 'verkrachtingen'!
Goldfrapp - dance hall - 22.20-23.20
Goldfrapp zag ik al twee keer op Pukkelpop (of Werchter?) en de groep maakte elke keer een serieuze indruk op me. De cd's, Felt Mountain op kop, zijn ook al pareltjes, dus wilde ik zeker op tijd zijn voor Goldfrapp. Ook nu dacht ik dat de dance nokvol zou staan, maar het bleek allemaal mee te vallen. Van opzij raakten we zelfs nog tot op de eerste rij. En Goldfrapp moet je eigenlijk niet alleen horen, maar ook zien. Allison heeft niet alleen een zalige stem waar ze hemelse zang afwisselt met de meest verleidelijk kreetjes en hoge geluiden, ook haar hele lichaam sluit daar perfect bij aan. Ja, een sexy madam, die Allison, een mens zou ook van haar bijna hetero worden... Dit alles wordt nog versterkt door twee danseressen die af en toe in de meest uiteenlopende vermommingen (één keer met een grote paardenkop) maar steeds met het gezicht volledig bedekt, het publiek mee entertainen. Goldfrapp is een totaalspektakel. Gelukkig houdt de muziek toch steeds de bovenhand. Twee van de absolute hoogtepunten kwamen vreemd genoeg niet eens uit Felt Mountain: het nieuwe 'Ooh La La' en het absoluut onweerstaanbare 'Strict Machine'. Heel wat kippenvelmomenten op dit absoluut magistrale optreden!
Pixies - main stage - 23.20-00.50
Het begin gemist omdat ik Goldfrapp absoluut tot de allerlaatste noot wilde meemaken, maar ik had Pixies vorig jaar toch al gezien op Werchter. Ik heb er eventjes zelfs nog aan gedacht om naar 't Hof te gaan dat op hetzelfde moment in de château bezig was, maar uiteindelijk toch beseft: het zijn de Píxies! En kijk, ik heb er goed aan gedaan om inderdaad te gaan kijken. De set was vergelijkbaar met vorig jaar, dat wel, en de groep brengt een best of met een hoog nostalgiegehalte. Ze hebben dan ook heel wat oersterke nummers. 'Gigantic', 'Monkey Gone To Heaven' en 'Debaser' om er maar enkele te noemen. Ik vond Pixies vorig jaar al goed, maar op Pukkelpop waren ze gewoon nog een heel stuk beter. Zo strak gespeeld dat er werkelijk niets op aan te merken viel. De groep is niet alleen (weer) een goed geoliede machine, ze klinken zeer goed én fris. Ik was dus heel blij dat ik toch naar de main stage gekomen ben.
Stereo MC's in de dance hall, stonden aanvankelijk ook nog op het programma, maar we waren eigenlijk allemaal zo moe dat we er waarschijnlijk toch niet ten volle van zouden hebben kunnen genieten. Jammer, dat wel, maar in ons achterhoofd speelde het ook dat we de volgende dag vroeg zouden moeten opstaan... De grote tocht richting auto kon dus een heel stuk vroeger dan gepland beginnen.
Midden augustus, dat is de periode dat de Kiewitse koeien plaats moeten ruimen voor tientallen bekende en te ontdekken bands en duizenden jongeren en niet-meer-zo-jongeren. Donderdag 18 augustus was dag één van Pukkelpop, en meteen al een eerste stressmoment. Want als werkende medemens moet ik toch wel een beetje aan vakantieplanning doen en ben ik in de voormiddag nog gaan werken. Gelukkig is er niet zo veel verkeer tijdens de zomer en duurde de trip Brussel-Hasselt nog geen uur.
Ik had graag nog Ladytron gezien, maar dat is helaas niet meer gelukt. Nochtans slaagden we er in om een plaatsje helemaal vooraan de parking te bemachtigen en ging de ingangcontrole vrij vlot. We waren dan ook wel op tijd voor het volgende optreden, meteen op de main stage.
Kaizer Chiefs - main stage - 14.55-15.35
De mannen hebben al een tijdje een fel bejubelde plaat uit, logisch dus om ze ook 's live te gaan bekijken. En ja, ook live klinken ze prima. Prettige, radiovriendelijke en vrij brave rock die ook op het podium overeind blijft. Een streling voor het oog is het net iets minder, de mannen lijken weggelopen uit nerdistan (en ik was me al aan het voorstellen dat de mannen in hun schooltijd zo gepest werden dat ze dan maar een bandje begonnen zijn), maar dat is niet zo belangrijk zolang je niet Britney of Enrique heet. Een prima optreden dus om de twintigste editie van Pukkelpop mee te beginnen. Ik wil trouwens wel 's een langere set zien. Met 'Everyday I Love You Less And Less' zorgden ze alvast voor één van de leukste titels van de dag.
Styrofoam - château - 16.15-16.55
De château was vroeger de plaats waar experimentele en te ontdekken groepen werden geprogrammeerd. Dit jaar opvallend veel bekende en vrij mainstream dingen. Styrofoam was goed voor mijn eerste bezoek aan de château, toch wel één van mijn favoriete tenten: vrij klein en leuk met de tribune. Een ideale chill out plaats ook, niettegenstaande de tropische temperaturen. Perfecte plaats dus voor Styrofoam, waar hun zweverige muziek prima tot zijn recht komt. Veel te korte set wel, en misschien toch ook wat te vroeg op de dag. Gelukkig is het in de château altijd wel donker. Waardoor je dan meteen ook eventjes schrikt als je in volle zon terug buiten komt.
Jammer dan Audio Bullys verschoven werden, want toen ik ze ooit op Werchter zag, was dat een ongelooflijk goed en explosief optreden. Het was niet meteen duidelijk naar waar en wanneer ze verschoven werden, dus zouden we het helaas zonder Audio Bullys moeten stellen.
Voordeel was dan weer dat we zo eventjes tijd konden maken om af te spreken met een aantal vrienden die ook op de wei rondliepen. Ook dat is een leuk deel van een festival... En toch wilde ik het volgende optreden absoluut niet missen...
Soulwax Nite Versions - dance hall - 18.25-19.15
De 'Nite Versions' van 'Any Minute Now' was iets waar ik al lang naar uitkeek, maar op hetzelfde moment ook wel een beetje bang voor was. Ik vind Soulwax super en 2 Many dj's de max, maar vroeg me toch wel een beetje af wat een mix van de twee zou zijn.
En inderdaad, het werd zowat een 2 Many dj's set met eigen nummers. Al waren die eigen nummers soms echt wel niet meer te herkennen. Sterker nog, op een bepaald moment leek het of ze gewoon één lange plaat aan het draaien waren. Dat het een goede zaak was om de stem, zoals geweten de zwakste schakel van Soulwax, naar de achtergrond te verschuiven, hadden ze wel door, maar zo om het kwartier een flardje tekst, is dan weer wat te weinig. Gelukkig wisten we zo wel wanneer ze aan 'E-talking' begonnen waren, al kon je die tekst eigenlijk op elk willekeurig stuk van de set plakken. Ik was dus niet zo onder de indruk van de 'Nite Versions', al wil ik ze wel een tweede kans geven, maar dan wel op cd. Ik denk dat er dan wel wat meer structuur in te vinden zal zijn, we zien wel. Ik moet wel toegeven dat de afsluiter, 'NY Excuse' dan wel weer schitterend was. Het is sowieso al een zeer sterk nummer, en de herwerkte versie was zeer opwindend. Eventjes hield ik mijn hart vast omdat het nummer precies zo begon als de remix op de single, maar dat duurde nog geen halve minuut. De rest was dus super, maar kon de hele set niet meer goedmaken.
The Hives - main stage - 19.15-20.00
The Hives, dat is ruwe, rauwe, recht-door-zee rock-'n-roll. Heb eventjes getwijfeld of ik wel zou gaan kijken omdat ik ervan overtuigd was dat ze hun optreden van in de AB vorig jaar niet zouden kunnen evenaren. Ben dus toch geweest, en wat ik dacht, was ook waar. De nummers zelf waren wel (bijna) even pletwalsrock als toen, maar de man moest zonodig tussen álle nummers zijn kwebbel opentrekken op de niet meest onbescheiden manier... Op de duur gaat dat wel zo irriteren dat je minder op de muziek gaat letten, en dat is toch wel jammer, want uiteindelijk was de muziek op zich zeker meer dan ok!
The Bravery stond aanvankelijk ook op mijn programma. Helaas (alhoewel...) bleek er een drankentent tussen te staan :-) We bleven dus aan de main stage rondhangen.
Franz Ferdinand - main stage - 20.50-21.50
Een van de meest bejubelde bands van vorig jaar, en terecht. Het optreden van Pukkelpop 2004 was al goed, maar 2005 was een heel stuk beter. De mannen hebben enkele zeer aanstekelijke en goed geschreven nummers en de nieuwe nummers doen vermoeden dat de tweede cd ook weer van een hoog niveau zal zijn. 'Take Me Out' en 'This Fire' zijn misschien wel mijn favoriete nummers, al vind ik de rest eigenlijk quasi even goed. Ach, ga gewoon naar een optreden van de mannen en geniet!
The Polyphonic Spree - marquee - 21.50-22.50
Na de Franz eventjes richting marquee voor een stukje The Polyphonic Spree. Iedereen spreekt daar over en ik ken daar eigenlijk nauwelijks iets van, vandaar. Het blijkt een bende van zevenendertig (give or take one...) mensen te zijn, en ja, ze klinken nogal polyfoon... Wat meteen een vrij hoog Up-With-People-gehalte met zich mee brengt. Toegegeven, het klinkt beter en vooral ook iets meer rockend, maar echt wild werd ik er toch niet van. Prima muziek om je aan het eind van de tent op de grond neer te ploefen en gezellig te relaxluisteren. Wat we dan ook gedaan hebben.
Niet tot het einde gebleven want we moesten terug naar de main stage.
Basement Jaxx - main stage - 22.50-23.50
Na het schitterende optreden van vorig jaar in Werchter, wilde ik ook dit jaar Basement Jaxx niet missen. En ja, het werd weer een groot feest. Met veel gastzangeressen en minstens tien keer zoveel outfits. Met hits, grote hits en superhits. Met ambio tot achteraan de wei en dansbare, groovy beats à volonté. Tussen de nummers door vond ik het wel af en toe wat stilvallen en iets rommeliger dan vorig jaar, maar dat kon de pret niet bederven. Maar dingen als 'Romeo' en 'Red Alert' blijven toch floorfillers. Allee, meadowfillers eigenlijk...
Jammer genoeg het laatste nummer niet volledig meer gehoord, want sinds de dance hall vorig jaar verhuisd is, raak je er niet meer in een paar minuten.
Röyksopp - dance hall - 23.50-00.50
En van Röyksopp wilde ik ab-so-luut geen enkele noot missen. Al twee keer gezien op Werchter en beide keren was dat een magistraal optreden. En zeker nu de nieuwe cd minstens even super blijkt te zijn als de vorige, wilde ik toch vrij vooraan staan. En wonderwel lukte dat zeer goed. Ik had een stampvolle dance verwacht, maar een paar minuten voor het optreden kon ik nog tot op een paar rijen van voor wandelen! Het optreden begon, en ik wist al meteen dat Röyksopp opnieuw hoog zou eindigen in mijn top 10. Live zijn ze nog steeds een stukje harder dan op cd en weten ze hun nummers een opwindende twist mee te geven. De setlist zat ook prima in elkaar, met een afwisseling tussen de oude hits en nieuwere nummers. 'Eple' mag dan al hun bekendste, en nog steeds een steengoed, nummer zijn, toch zorgde pas 'Alpha Male' voor het eerste kippenvelmoment. Het eerste van de dag eigenlijk. Niet het laatste! 'Poor Leno' zou ook nog één van de vele hoogtepunten worden. Voor sommige nummers hebben de twee mannen nu ook een zangeres mee, wat ervoor zorgt dat het geheel wat afwisselender wordt. En ook dit wordt perfect gedoseerd. Een magisch optreden.
Jamie Lidell - château - 00.50-02.00
Het was mijn bedoeling om dag 1 af te sluiten met Jamie Lidell, beter bekend als de helft van Super_Collider. Samen met Christian Vogel stond Lidell al twee keer op Pukkelpop, en beide optredens waren indrukwekkend interessant. Bij Super_Collider kon je moeilijk van echte songs spreken, al leken de muzikale hoogstandjes daar de tweede keer toch al meer naartoe te gaan. Niettegenstaande de huidige single van Lidell, had ik me toch aan allerhande soundscapes, bliepjes, geluidjes en meer van dat moois verwacht. Er was in elk geval ook weer een videokunstenaar bij die live beelden mixte met andere dingen en dat op groot scherm projecteerde. Alleen viel de set zelf nogal tegen. Veel geluidjes, dat wel, maar overmatig repetitief en het geheel benaderde de originaliteit en inventiviteit van Super_Collider nog in de verste verte niet. En toch zaten er best leuke stukken in de set. Wanneer Lidell eindelijk 's aan een min of meer 'echt' nummer begon, viel op dat hij zelfs een heel goede, warme, soulvolle stem heeft. 'Multiply' was dan ook één van de betere momenten. Toen de vijf minuten die volgden weer een opeenvolging van steeds hetzelfde geluidje bleek te zijn, gingen we dan toch nog 's richting main stage.
Daar was ondertussen The Prodigy hun ding aan het doen. Het was blijkbaar een best of. Wat me het meest opviel was dat ze er in 't echt minder lelijk uitzien dan in de clips. Ze hebben zelfs min of meer normaal haar. Het kan ook zijn dat we te ver stonden om het goed te zien. Soit. We waren eigenlijk naar de main stage afgezakt omdat de eerste dag afgesloten werd met een vuurspektakel. Zó spectaculair vond ik het nu ook weer niet, en het duurde vooral héél lang voor er überhaupt iets van vuur aan te pas kwam. Not impressed, maar zo waren we nog voor de grote massa terug aan de auto.
Maanrock Mechelen is een geweldig alternatief voor Pukkelpop. Véél goedkoper (want gratis), een geweldige affiche vol 'populaire' muziek en een immer uitgelaten publiek. Bovendien is het de laatste vier jaar altijd goed weer geweest tijdens het weekend van Maanrock. Een goeie die mij van het festijn kan weghouden!
Dag 3 en de vermoeidheid begon al serieus te wegen. Festivals zijn en blijven belastend voor rug en voeten. Het leek trouwens op dag 3 ook wel wat op een buurtfeestje. Qua aantal inwoners en daarvan aantal aanwezigen op Pukkelpop heeft onze straten het hoogste percentage van België. Dat is natuurlijk zeer leuk voor de sfeer, maar iets minder wat betreft de financiën. De drankrekeningen voor onze jaarlijkse buurtbarbeque en nieuwjaarsreceptie wil u echt niet kennen. Maar dit geheel terzijde, want we waren er wel voor de muziek natuurlijk.
Volgens buurman M. waren de Brassers het beste wat hij ooit gezien heeft, maar dat zegt hij natuurlijk altijd als hij de Brassers gezien heeft. Zelf was ik naar LCD Soundsystem gaan kijken. Electronica met een punky mentaliteit kan mij absoluut bekoren. Het was misschien niet zo sterk als een tijdje geleden in de AB, maar daar hebben de omstandigheden natuurlijk mee te maken. LCD Soundsystem was misschien toch beter op zijn plaats in de dancehall.
Een flardje Sons And Daughters meegepikt, maar omdat ik niet binnen kon in de club, zei het weinig. Dan maar naar Johnny Panic op de skatestage. Nog nooit van gehoord, net zoals ongeveer alle Pukkelpopgangers, want er stond echt wel heel weinig volk te kijken. Nochtans een zeer overtuigende set van de heren.
Naar de marquee dan voor de vleesgeworden riffs van The Datsuns. Jarenlang nog met eentje gereden, en de Nissanparty's hebben ondertussen in Werchter een legandarische status. Een volle marquee en het is leuk hoofdschudden met The Datsuns. Dit is geen wereldschokkende vernieuwende muziek, maar het zijn altijd leuke optredens.
Iets rustiger dan met South San Gabriel in de club. Mooie luisterliedjes van zittende mannen met baarden. Overigens een pluim voor de Pukkelpoporganisatie dat de rustige muziek voor één keer eens niet gestoord werd door tegelijkertijd op andere podia het hardst mogelijk te programmeren.
Korn was ooit vernieuwend, en ik vind de hoezen van hun cd's nog altijd fascinerend en bedreigend, maar muzikaal hoeft dit voor mij niet meer. Ze liggen helaas aan de basis van de afgrijselijke Nu-metal (alhoewel, nu u het zegt, zo waren er dit jaar gelukkig geen groepen) en worden steeds meer een cliché van zichzelf.
Dan maar op tijd naar de marquee voor Sophia. uit de gitaar van Robin Proper-Sheppard is volgens mij nog nooit één slechte song gekomen. Ik ben dan ook hevig fan van de man zijn muziek en dit al sinds de begindagen van The God Machine. De verrassing van het optreden zat dit keer in de accoustische versie van grootste hit (?) Oh My Love. Hartverscheurend, net als So Slow en I Left You. Gelukkig mocht er af en toe ook wel terug wat gerockt worden met If A Change Is gonna Come en The River Song. Nieuw werk was er echter niet bij, en dat vond ik wel een beetje jammer.
Op 3 dagen tijd veel muziek gezien, me goed geamuseerd en nu wordt het weer afwachten wat de clubconcerten brengen in de winter. Voorlopig staan al Great Lake Swimmers, White Stripes en Bloc Party op het programma, maar daar komt ongetwijfeld nog veel bij.
Dag 2 en wakker geworden met een toch wel zeer stevige regenbui. Gelukkig lag ik in mijn eigen bed en niet in Hasselt. Een typisch Pukkelpopweertje dus, want in de 17 edities die ik tot nu meemaakte zijn er niet teveel zonder regen in mijn herinnering.
Tegen de tijd dat we in Hasselt arriveerden echter, was de regen voorbij en onze ploeg ter plaatse meldde dat het ginder niet echt veel geregend had. De weide lag er dan ook nog uitstekend bij. Het is daar ooit ook wel anders geweest.
Het eerste keuzemoment van de dag kwam er ook al aan. The Posies of Dead From Above 1979? 2 totaal veschillende muziekstijlen ook. Nu ben ik altijd al fan geweest van The Posies, met hun melodieuze powerpop, maar anderzijds is "You"re a woman, I'm a machine'" van DFA1979 een van de sterkste platen die ik de afgelopen maanden beluisterde.
De keuze was dus gemaakt en het duo van DFA1979 vloog er stevig in. Gitaren en drums werden serieus gemarteld en ik zag een overtuigende set. Het blijft me steeds verbazen dat je met een simpele bezetting (enkel gitaar en drums dus) zo stevig kan zijn. Een hoogtepunt.
Aan de skatestage blijven hangen, want Zornik is nu ook niet echt mijn ding, maar The Dwarves zullen dat ook niet worden. Vrij banaal allemaal, zoals wel meer dingen op de skate stage.
Dan maar even binnengesprongen in de marquee, waar Jimmy Chamberlin Complex ten dans speelde (alhoewel). Zelf noemde hij het "honest music for honest people", en daar kan ik wel inkomen. De man heeft natuurlijk een verleden en dat is er af en toe aan te horen. Overtuigend was het wel.
De 2 seconden Nightwish die ik gehoord heb hebben mij snel andere oorden doen opzoeken. Wat zulk een band op de affiche doet is mij een raadsel, buiten het feit dat het hier een package deal met andere onozeliteit Marilyn Manson betrof.
Nee, dan liever The Futureheads in de marquee. Op en top Engels, met flarden Wedding Present, Mega City Four en Ned's Atomic Dustbin die voorbijkwamen. Energieke en overtuigende set.
Wachten op The Arcade Fire dan. In mei ll. konden ze mij helemaal overtuigen met een schitterend optreden, maar een festivaloptreden is toch altijd weer net iets anders dan in een zaal. De marquee zat vol bij het begin, maar was helemaal niet meer vol bij het einde. Waarom is mij een raadsel, want het was weer prachtig. Stevige percussie, mooie violen, en iedereen die elk nummer wel weer een ander instrument gaat bespelen. Ik hou er absoluut van.
Misschien waren er wel veel mensen weggegaan bij The Arcade Fire om naar The Pixies te gaan kijken, dacht ik bij mezelf, maar eigenlijk viel het nogal mee om vooraan te geraken. Goeie vriend WW was zelfs tot in de frontstage geraakt, en was daar zo verbouwereerd over, dat hij vergeten was het optreden te bekijken. Gelukkig heb ik wel gekeken en ik vind het nog steeds fantastische muziek, die nog niks van zijn frisheid verloren heeft.
Aan de andere kant had dit optreden, mits wat kilo's minder en wat haar meer, zich ook afgespeeld kunnen hebben in 1992, 1991, 1990, 1989 of 1988. Als het toch waar is dat de Pixies aan een nieuwe plaat werken, waarom werden er dan geen nummers uit gespeeld? En is het toeval dat op de lichtkranten ze aangekondigd werden als Pixi€s? Toch een minpuntje.
Hopelijk blijft de vermoeidheid nog even weg voor dag 3. Optredens met stip aangeduid voor dag 3 zijn The Datsuns en Sophia.
568 bands op bij benadering 35 podia. Dat moet wel Pukkelpop zijn. Dat betekent dus keuzes maken. Gelukkig viel dat nogal mee op dag 1 van Pukkelpop. Elke dag duid ik zo'n 6-tal groepen aan die ik wil bekijken, en voor dag 1 was mijn keuze gevallen op muziek die ik nog nooit gehoord had, maar wel al het één en ander van gelezen. Een verrassingsdag dus als het ware, en zoals iedereen weet kan dat meevallen, of kan dat tegenvallen.
De Kaiser Chiefs waren dan ook alleen maar een opwarmertje, want zij zijn voldoende op Stubru te horen, dus zeggen dat ik dat niet ken is dan ook een understatement. Hun set echter was absoluut geen understatement. Gedreven, en met veel plezier gespeeld. Op het gepaste moment de hitjes ertussen. Ik vond dit wel OK.
Waar ik daarentegen nog nooit een noot van gehoord had waren de heren van The Editors. Ze spelen de tegenwoordig toch wel populaire jaren '80 new wave na, net zoals Interpol, The Bravery en andere Bloc Party's, maar ik hou daar wel van. Bij het begin van de set was de marquee zo goed als leeg, op het einde stond hij helemaal vol. Een bewijs dat het goed was.
Van daar naar de Hollywood Porn Stars. Ik was wel eens benieuwd naar onze Waalse vrienden, maar helaas was de Wablief tent al afgeladen vol.
Een pintje meepakken dan maar aan het hoofdpodium, waar Social Distortion afging met flauwe punk en de mededeling dat ze zo blij waren om terug in Holland te zijn. Afvoeren die handel.
Ook bij The Roots ben ik snel gaan lopen, dat is nu eenmaal mijn ding niet. Gaan lopen dan maar naar de Soulwax Nite Versions, die vreemd genoeg op klaarlichte dag doorgingen. Hun laatste plaat volledig geremixt, met overal vette beats. Niet slecht, maar ik denk dat dit beter tot zijn recht komt in een discotheek dan ik een oververhitte tent.
Naar The Hives dan maar, en van zulke muziek hou ik absoluut. Prententieloze rock 'n roll, met maffe kostuumpjes en grappige mannetjes. Een eerste hoogtepunt.
Ook de heren van Franz Ferdinand (wat natuurlijk ook gek gedraaid wordt op de radio) kennen hun geschiedenis. Bij verrassingsoptredens spelen ze onder de naam "The Black Hand", wat natuurlijk wel grappig is in combinatie met Franz Ferdinand, en ook hun muziekgeschiedenis kennen ze, want ook hier komen de jaren '80 wel terug. In ieder geval niet slecht.
Tijd dan weer voor iets totaal onbekend, te weten Blood Brothers. Sommigen zullen dit catalogeren onder de noemer "lawaai", maar zelf ben ik van mening dat muziek niet altijd afgelikt en mooi moet zijn. 2 schreeuwers als zangers, songs die soms minder dan 30 seconden duren en een behoorlijke portie noise. Het hoogtepunt van de dag voor mij.
Van daaruit de oversteek naar de Skate Stage, waar Amplifier speelde. Soms een beetje God Machine, soms een beetje Tool, af en toe hoorde ik een flardje Sonic Youth voorbijkomen. Niet slecht, maar ook niet echt goed.
Afgesloten uiteindelijk dan maar met een pintje bij Bonnie Prince Billy & Matt Sweeney, die steviger uithaalden dan ik verwacht had.
Veel optredens gezien op dag 1, en natuurlijk doen we er nog een paar bij op dag 2 en 3.
Marktrock Leuven is mijn hoogmis. Het is het eerste festival waar ik ooit belandde en het is het meest gezellige, fijne en betaalbare stadsfestival van het jaar. 13, 14 en 15 augustus staan – van zodra ik een agenda voor het volgende jaar te pakken krijg – immer met alcoholstift aangeduid. Tobback zijn camera’s in gedachten: tijd voor een blik achter de schermen van drie dagen Leuven.
De Lokerse Feesten weten elk jaar wel weer te verrassen met een aantal geweldige dagen. Zo had ik afgelopen zaterdag wel graag naar The Stooges geweest, maar een Werchterse "boormachienekesavond" in de plaats is ook niet slecht. Geen Stooges voor mij dus.
Wel The Cure (en toch ook wel een beetje Mercury Rev). Mensen die mij kennen vinden dat misschien een beetje verrassend. Tenslotte ben ik van mening dat The Cure één van die groepen is die reeds lang hun hoogtepunt gepasseerd zijn. Wel nog af en toe goeie nummers, maar echt goede platen, dat was er volgens mij al niet meer bij na "Desintegration", toch ook al weer uit 1989.
Waarom ik dan wel geweest ben?
Lokeren is wat opgeschoven op de festivalkalender (vorige jaren nog 1-10 augustus, nu 5-15 augustus), maar het recept voor de Lokerse Feesten is hetzelfde gebleven. Elke avond 3 acts en een DJ voor slechts 10 euro: een verademing. Een abonnement voor de tien dagen kost zelfs maar 60 euro. Nee, de Feesten moeten niet meer onderdoen voor de Gentse Feesten, al gaat niet heel Lokeren op verlof en is er slechts geluidsoverlast in de omgeving van de Grote Kaai. Is het muziekaanbod niet goed genoeg, dan is er iets verderop nog een geweldige kermis voorzien.
Ik weet het: Roxy Music kwam. Maar die avond kostte 25 euro en ik had ze al eens gezien, op Werchter ’01. Het regende die vrijdag overigens geen klein beetje: de regen stroomde met bakken uit de hemel. Blikseminslagen leidden ertoe dat de optredens meerdere malen moesten stilgelegd worden. En de andere acts, Scala en Melanie C, spraken me écht niet aan. Ik ging dus pas zaterdagmiddag naar Tienen. Voor de negentiende editie van Suikerrock.
Het slot van de Gentse Feesten is iets legendarisch en buitenstaanders kunnen moeilijk snappen dat er effectief gespeeld wordt tot álle portemonnees leeg zijn. Ik wou het als Antwerpenaar toch één keer meegemaakt hebben en dus trok ik maandagavond naar Gent, des te meer omdat het de laatste keer was dat "hij" het zou doen. Raymond van het Groenewoud begon tegen een uur of twee en speelde tot half acht 's ochtends. En hij speelde geen twee onbekende nummers na elkaar.
Het symphatiekste festival van België en omstreken blijft Rock Herk. Ik weet niet hoe de jongens en meisjes van Herk-De-Stad het doen, maar om al jarenlang je festival gratis te houden, en bovendien een avontuurlijke programmatie te hebben, je moet het kunnen.
Rock Herk dus, afgelopen zaterdag, en zoals steeds was er veel volk. Uiteraard heeft het gratis zijn er mee te maken, maar ik vermoed dat de ontdekkingen die je op Rock Herk kan doen er ook wel mee te maken hebben. Akkoord, van de meeste groepen die ten dans spelen op Rock Herk heeft de gemiddelde medemens, waartoe ik mezelf ook reken, nog nooit gehoord, maar net kan je nieuwe dingen leren kennen, en willen we dat niet allemaal?
Zo was een eerste ontdekking Isis. Ik geef het toe, ik had er nog nooit van gehoord, maar een mengeling van post-rock en heavy metal gaat er bij mij altijd in. Nummers ken ik niet, maar de heren gingen vorig jaar niet voor niets met huize Verelst favorieten Mogwai mee naar het All Tomorrow's Parties festival.
The Supersuckers sucken helemaal niet. De heren draaien ook al wel een 15 jaar mee in de beste Amerikaanse SST en Homestead tradities. Stevige punky rock met cowboyhoeden. Ik hou er wel van. Zondag trouwens het cedeetje dat ik 10 jaar geleden van de heren gekocht heb nog eens onder de laser geschoven. Goed optreden dus.
I Am Kloot dan. Een aantal jaren geleden al een gesmaakt optreden van gezien op Pukkelpop en de groepsnaam zorgt natuurlijk nog steeds voor hilariteit in Vlaanderen en Nederland. Aan een paar kameraden uitgelegd dat het geen Belgen waren, maar wel Engelsen. Mijn kameraden keken een beetje raar op...
Echter, na het geweld van Isis en Supersuckers was I Am Kloot een beetje een rare keuze. Overig het algemeen smaakvolle pop in beste Elbow en Coldplay traditie, maar nu kwam het niet echt over. Jammer, maar volgende keer beter.
En wat met Millionaire? Je moet deze zomer al heel veel moeite doen wil je Millionaire niet ergens aan het werk zien. Er was echter enorm veel volk opgedoken voor Millionaire. En het moet gezegd: ze hebben het, de looks, de muziek, de attitude en de beroemde fans. Wat dEUS niet gelukt is in het buitenland, gaat Millionaire volgens mij wel lukken: veel platen verkopen. Het was hard en het was goed. Voor een setlist: begeef u naar uw plaatselijk festival en luister daar zelf.
Wegens zondagse verplichtingen zat Rock Herk er daar voor mij op, maar dat ze mij daar nog veel gaan zien, daar twijfel ik niet aan.
De zomers in Vlaanderen zijn gezellig. Dat bewijzen de talloze gratis dorps-, stads- en parkconcerten die sinds jaren als paddestoelen uit de grond rijzen. En met success. Want wat heb je op een zomeravond nog meer nodig dan zon, vrienden, een fris drankje en leuke muziek?
In Brecht vindt elke maandag in juli de Parkhappening plaats in, hoe kan het ook anders, het gemeentepark. Het zijn niet de grote namen die hier spelen, maar dat maakt de sfeer er niet minder om. Vaak zijn het covergroepjes, zoals Ozone Mama vorige maandag, die met ambiancenummers het publiek entertainen. Met elke keer een vol park, bewijst de Parkhappening dat de formule goed zit. Vanavond kan je nog komen genieten van Alana and The Romantics, op maandag 25 juli spelen The Risico’s.
Van grotere omvang zijn concerten als de Turnhoutse Vrijdagen, op de Grote Markt in Turnhout. Daar staan nog grote namen als Gabriel Rios, Sarah Bettens en Admiral Freebee op het programma. Vrijdag speelden er Les Truttes en Clouseau. Je mag fan zijn van Clouseau of helemaal niet, maar de sfeer erin krijgen, dat kunnen de broertjes Wauters. En tijdens zo’n zomeravond is er maar één mogelijkheid: verstand op nul en anderhalf uur meebrullen met hun grootste hits.
Een zomer in eigen land kan toch zo gezellig zijn…
Het waren Beleuvenissen en dus spoorde ik vanuit Antwerpen naar Leuven. De zon scheen nog, Robbie McEwen had de Tour-rit gewonnen, het avondmaal (op een terrasje op het Hogeschoolplein) smaakte als nooit tevoren en de wijn erbij was heerlijk. Het ijsje nadien (in de Diestsestraat) leek wel hemels en ik beleefde het wachten op het optreden van P.P. Michiels werkelijk idyllisch. Aan het stadhuis van Leuven, met een dzjingel-dzjangel "muzikale beiaard" op de achtergrond, zittend op de grond aan een balustrade die maar bleef bewegen, intro's radend van een Ipod. Uniek.
Rock Zottegem heet nu officieel het Festival voor Verdraagzaamheid en dus werd er op zaterdag een aantal standjes voorzien voor organisaties die verdraagzaamheid hoog in het vaandel voeren. Het werden er drie: Oxfam, Amnesty International, en Casa Rosa, het Oost-Vlaamse holebihuis uit Gent. Aangezien ik bestuurder ben bij dit laatste en de anderen met een 'jij gaat toch veel naar festivals' meteen al een Chinese vrijwilliger hadden, stond ik al rond tien uur op de lege weide. De drie 'verdraagzaamheidsorganisaties' (ik verzin dit niet zelf, zo werden we genoemd door de organisatoren...) stonden op een hoopje aan de ingang van het terrein, toch een stuk weg van de rest van de tentjes. Maar we trokken ons daar niet zoveel van aan, we zijn verdraagzaam...
Samen met enkele andere Chinezen, bouwden we onze stand op, om dan te merken dat we om twaalf uur al klaar waren. Tijd om Zottegem-stad 's te bezoeken en op een terrasje te socialiseren met enkele andere festivalgangers. De zon was al goed aan het branden, dus dat beloofde. We waren tegen drie uur op het terrein, en een goed half uur later begon het eerste volk binnen te sijpelen. Toch was er al redelijk wat volk voor het eerste optreden.
Tripoli
Het moet zo een twee jaar geleden zijn dat ik Tripoli voor het eerst zag, tijdens het Oost-Vlaams rockconcours. Als ik me niet vergis, hebben zij dat toen gewonnen, maar wat ik wel nog weet is dat ik het bandje wel okee vond, maar ook weer niet speciaal. Maar ik wilde ze toch wel nog 's zien. Tripoli brengt stevige gitaarrock en speelt live verrassend strak. De stem verdwijnt af en toe wat op de achtergrond, maar echt storen deed het niet. Wat wel stoorde was dat heel wat nummers toch redelijk op elkaar lijken, een mens zich dan min of meer begint te vervelen en op andere dingen begint te letten. Zoals de artiesten zelf. De frontvrouw droeg een kort glitterkleedje en stond wijdbeens te zingen met een flesje bier in het ene hand en een sigaret in het andere. De linkse gitarist, niet bepaald de meest magere medemens, met roze gitaar en dito hemdje, achtte het nodig om dat hemdje bijna volledig open te knopen. Daardoor leken de twee weggelopen te zijn uit een goedkope porno b-film, maar dan wel een zéér sleazy prent... Verdraagzaamheid heeft zo zijn grenzen. Bovendien deed die gitarist dan nog zó aan overacting dat het niet mooi meer was om te zien. De nummers waarbij een van de andere gitaristen samen met de frontvrouw zong, vormden een hoogtepunt. Dit moeten ze meer doen! Het interview dat de organisatoren na het concert wilden met de frontvrouw, ging compleet de mist in. Ze was compleet ongeïnteresseerd en vooral zo zat als een kanon. Ik had meteen medelijden met haar moeder...
Morgan Heritage - Monza - Heideroosjes
Naar Morgan Heritage ben ik niet gaan kijken, het klonk me allemaal wat te reggae om in de tent te gaan staan kijken. Lekker chillen op de wei, dat is nog het beste wat je kunt doen bij zo een muziek. Al kon je het, met de zon op topsnelheid, eigenlijk moeilijk nog 'chillen' noemen. Met zijn allen vredig naast elkaar op het gras, als dat niet verdraagzaam is...
Amper een week geleden zag ik Monza nog op Werchter, maar toch ben ik eventjes gaan kijken. Het zag er zeer gelijkaardig uit, wat uiteraard niet verwonderlijk is. De man blijft even gedreven en even slecht gekleed. De set blijft even stevig en indrukwekkend. Sterk en dus, ja, zeer goed te verdragen...
Heideroosjes vind ik dan weer zó infantiel en zó slecht, dat ik met plezier nog een tijdje ons standje bemand heb. Ik hoef nu niet bepaald 100% verdraagzaam te zijn, dacht ik zo bij mezelf. Natuurlijk konden we het toch wat horen, en nee, de muziek van de Heideroosjes zal wellicht nooit aan mij besteed zijn.
Daan
'It's a bad year for rock 'n roll' moet Lemmy van Motörhead gedacht hebben, toen hij nog geen week voor rock Zottegem in elkaar stortte. Maar the worst had yet to come, want de organisatie moest in enkele dagen een vervanger zoeken. Bij toeval kwamen ze uit bij Admiral Freebee. Daardoor werd de line-up in extremis wat door elkaar geschud, en kwam the man in white vroeger dan gepland. Ik had hem op Werchter gemist, omdat ik toen voor Admiral Freebee koos, maar nu wilde ik Daan niet laten ontsnappen. Toegegeven, de show is nog steeds hetzelfde, maar die is dan ook zeer goed. Victory kreeg niet voor niets de Zamu voor beste album. Housewife blijft gewoon een zeer sterke opener, en twee van mijn favorieten, Convertible Chaos en Jamais Neutral, zitten tot mijn grote vreugde nog steeds in de set. De single Victory is hét verdraagzame nummer bij uitstek en mocht dus niet ontbreken. Duizenden V-tekens in de lucht, het heeft toch nog altijd iets speciaals. Een schitterend optreden, as usual! En het nieuwe nummer laat het beste vermoeden voor het nieuwe album dat er in het najaar aankomt...
Arno - Admiral Freebee
Daarna moesten Arno en Admiral Freebee nog volgen, maar echt veel zin had ik er niet meer in. De laatste had ik op Werchter nog gezien, en Arno is zeker niet slecht, maar is de laatste tijd toch ook nogal veel hetzelfde. Dus braken we snel ons standje af en konden we weer richting Gent vertrekken. Genoeg verdraagzaamheid voor één dag.
De trofee voor grappigste festivalbezoeker, krijgt de man die vlak bij onze affiches zijn maag leeg kotste, in zigzag naar ons toe gestrompeld kwam en de volgende gevleugelde woorden sprak: 'alcohol, dat is nergens goed voor, je blijft er beter af'.
Opmerkelijk waren de vele Motörhead t-shirts. Anderzijds geen enkel Admiral Freebee t-shirt gezien...
Net na de massa van Werchter en op
amper een week van de massa op de Gentse Feesten doen de drie Noren
van Madrugada mij op de openingsavond van het sfeervolle
Cactusfestival in Brugge belanden. Enkele jaren terug had ik tijdens
een snikhete Werchternamiddag al eens met volle teugen genoten van
hun gitzwarte songs. Toen was de opkomst beperkt wegens te warm,
ditmaal gaf het grote publiek verstek na de natte week die Brugge,
West-Vlaanderen en heel België achter de rug hadden. En toch -
om er even een cliché tegenaan te gooien - hadden de afwezigen
ongelijk.
Ze hadden niet enkel ongelijk omwille van de knappe prestatie van Madrugada, ook de sympathieke festivallocatie is de moeite waard. Nu zijn parken als decor geen uitzondering in festivalland, maar het Minnewaterpark heeft net dat tikkeltje extra. Het Cactusfestival vertoeft er met respect voor het park en zorgt voor een fraaie aankleding. Gaande van het mij onbekende ronde monster dat opzichtig tussen de food- en de festivalzone stond, tot subtiele details als de sprookjesachtige vlinder in een boom. Of een festival in de buurt rond het Minnewaterpark voor overlast zorgt, weet ik niet, maar voor de omkadering van het Cactusfestival zou het in elk geval een spijtige zaak zijn indien de organisatie zou moeten uitkijken naar een andere locatie.
Stubru-presentator Dave Peeters
kondigde het voor aanvang van het optreden al aan: als uw kinderen
goede schoolresultaten haalden, koop hen dan eens een plaat van
Madrugada. We konden Dave nadien alleen maar gelijk geven. Als hun
optreden in Werchter 2002 aan de ribben bleef plakken, dan kwam dat
door de zweverige, melancholische songs die zo uit de soundtrack van
de nieuwe David Lynch hadden kunnen komen. Ditmaal wisten de Noren
het nog niet zo talrijke publiek te boeien met een set die vooral
putte uit de stevigere songs. De combinatie van donkere gothic rock,
het drukkende stemgeluid van Sivert Høyem en de dreigende
wolken boven het Minnewaterpark zorgden voor de juiste sfeer. Zonder
twijfel een voltreffer, die een hogere plaats op de affiche had
verdiend.
Dat laatste kan niet gezegd worden van The Frames. Zij zetten een verdienstelijke show neer, maar zonder meer. Tijdens dit optreden ontbrak de verrassing, al heeft dat wellicht veel te maken met de dEUS-gelijkenis. Net als onze landgenoten bedienen The Frames zich van een heerlijke opzwepende viool. Reken daarbij dat Craig Ward, ex-gitarist van dEUS, als producer en gastmuzikant meewerkte aan hun laatste plaat en dan is het wel duidelijk waarom een Belgische dEUS-fan tijdens dit optreden een lichte déjà-entendu ervoer. De manier waarop Hotellounge in hun afsluiter werd verwerkt, was echter fraai. Voor The Frames is the best yet to come.
Het slotakkoord was voor The Fun Lovin' Criminals. Ook al teren de heren nog steeds op het succes van Scooby Snacks uit 1996, toch blijven ze telkens garant staan voor big fun. De bekende nummers werden netjes over de set verdeeld en afgewisseld met een evenwichtige mix van funk en soul. De Criminals hadden weinig verrassingen in petto, maar dankzij hun gevoel voor ambiance en de onaantastbare maffia-attitude van Huey kreeg het Minnewaterpark vrijdagavond wat het wou: een heel gezellige afsluiter van een niet zo drukke maar des te fijnere openingsavond.
Blogs De Standaard
Zoeken op deze blog
Laatste berichten
Bloggende politici
Bloggende journalisten
Vlaamse blogs
Stadsblogs
Fotoblogs
Buitenlandse blogs
Blogosfeer
