In Frankrijk’s aars, waar continu een hevige wind waait, zijn we gestrand.
Het klinkt poëtisch maar dat is het niet: een dorp waar de tijd tot stilstand lijkt te komen. Schoongeveegde verlaten straten waar die verdomde wind maar BLIJFT waaien. Geen ziel die het in z’n kop krijgt op straat te komen. Een vallendedakpannenfobie lijkt de plaatselijke bevolking aan de haard te kluisteren. Geen ruisende bomen maar brullende bomen, dag in dag uit.
Je zou voor minder.
DAAU om 16:59 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack