Besparen door een efficiënter kantoorbeheer

Kleine veranderingen aan een assemblagelijn kunnen grote besparingen in tijd en geld opleveren. Hetzelfde geldt voor ons kantoorgebruik. Ondernemingen die terugvallen op de verouderde gewoonte om hun werknemers te laten werken vanuit een klassiek kantoor – waar iedere werknemer zijn of haar eigen bureau, telefoon en PC heeft – verspillen systematisch heel veel geld!

 

Uit onderzoek blijkt dat kantoorruimte slechts voor de helft van de tijd effectief benut wordt. Toch blijven ondernemingen voor de volle 100% hiervoor betalen. Het klassieke kantoor – waar alle werknemers op één locatie worden ondergebracht -  is voorbijgestreefd en beantwoordt niet meer aan de behoeften van vandaag. Dankzij de technologie speelt het geen rol meer waar iemand werkt, het is de output die telt. Hoewel de hoofdkantoren van ondernemingen belangrijk blijven, kunnen managers hun kantoorruimtes efficiënter gebruiken door hun werknemers te laten werken waar en wanneer ze dat willen.

 

Waarom is er zoveel leegstand in kantoorgebouwen?

 

Met e-mail, internet, mobiele telefoons, PDA’s en internethotspots  - en de internetgeneratie die toetreedt tot de arbeidsmarkt – hebben steeds minder werknemers de behoefte om tijd op het hoofdkantoor door te brengen. Maar de komst van meer telewerkers is niet de enige reden waarom kantoren leeg blijven staan. Ook werknemers die voor het grootste deel van de tijd op het hoofdkantoor werken zijn soms uren per dag niet aan hun bureau te vinden. Zo blijkt uit een onderzoek van Microsoft, uitgevoerd bij meer dan 38.000 werknemers, dat de gemiddelde werknemer 5,6 uur per week in vergadering is. Daarnaast betalen vele ondernemingen voor teveel vierkante meter kantoorruimte omdat ze willen inspelen op een groei of omdat er door ontslagen meer ruimte vrijkomt.

 

Wat kost deze leegstand?

 

Bij het bepalen van deze kost moet niet alleen rekening worden gehouden met de prijs per vierkante meter. De totale bezettingskost – de allesomvattende kost voor een uitgeruste werkplek voor één persoon – kan drie tot vier keer hoger liggen!

Deze kost bevat naast de huurkosten ook het meubilair, verwarming en airconditioning, elektriciteitsverbruik tot de menselijke ondersteuning (onderhoud, IT en administratieve ondersteuning). De wereldwijde kost van de leegstand van kantoorruimte wordt geschat op maar liefst 189 miljard euro per jaar!

 

Dit probleem kan natuurlijk nooit volledig opgelost worden. Er zal altijd kantoorruimte leeg blijven staan als gevolg van veranderende marktomstandigheden. Toch zijn er alternatieven voor ons huidig kantoorgebruik die het mogelijk maken om dit probleem efficiënt en kostenbesparend aan te pakken.

 

“Just in time” en niet “just in case”

 

De ontwikkeling van een flexibele werkplekstrategie gaat gepaard met het in vraag stellen van de “permanentie” op kantoor. In plaats van een hoofdkantoor waar elke werknemer over zijn of haar eigen bureau beschikt, biedt een netwerk van flexibele werkplekken van waaruit elke werknemer zelf kan kiezen waar hij of zij werkt, een beter alternatief.

Veel vaak gebruikte strategieën lenen zich hiertoe:

 

  • Telewerk 2.0

Geen hoofdkantoor meer! Dankzij de technologie speelt het vandaag de dag geen rol meer waar iemand werkt. Met de juiste middelen zijn werknemers net zo productief thuis of op een flexibele werkplek dan wanneer ze vanuit het hoofdkantoor werken. En dit terwijl de onderneming kan besparen op de kosten van de werkplek.

 

  • Neem om het even welk bureau

Uiteraard kan telewerken niet voor alle jobs. Dit wil echter niet zeggen dat alle werknemers een vaste werkplek moeten hebben op het hoofdkantoor. Zo is het bijvoorbeeld zeldzaam dat alle sales managers zich op hetzelfde moment op het hoofdkantoor bevinden. Daarom zijn vooruitdenkende ondernemingen zich ervan bewust dat er geen apparte werkplek nodig is voor elke werknemer, maar dat de werkplekken kunnen gedeeld worden.

 

Dit is het idee achter “office hoteling”. Met een hotelsysteem kan elke werknemer over een werkplek beschikken wanneer hij of zij die nodig heeft. Een minder formele variant van “office hoteling” is hot-desking waarbij iedereen kan plaatsnemen waar hij of zij wil, zonder reserveringen.

 

  • Flexibele kantoren

Ondernemingen kunnen hun werknemers laten werken vanuit volledig uitgeruste businesscenters. Deze centers vind je zowel in stedelijke als woongebieden. De meeste van deze businesscenters bieden korte termijncontracten aan waardoor ondernemingen gemakkelijk en goedkoop hun kantoorruimte kunnen uitbreiden of verminderen, zonder dat ze daarom moeten verhuizen.

 

Waarschijnlijk bestaat er geen perfecte oplossing voor de leegstand van gebouwen. Ondernemingen zullen elk een aangepaste strategie nodig hebben om dit probleem vanuit verschillende oogpunten aan te pakken. De overgang zal enige tijd vergen, maar er valt veel te winnen voor de ondernemingen die de stap wagen.

 

Eduard Schaepman (Algemeen Directeur Regus Benelux)


 

Een 50ste Regus center voor de Benelux

E Schaepman juni 2007

Sinds mijn laatste bijdrage aan de CEO blog heeft het Regus team niet stilgezeten: in nauwelijks twee jaar tijd is ons netwerk in de Benelux gegroeid van 37 naar maar liefst 49 business centers. Morgen volgt een nieuwe mijlpaal in de nog prille geschiedenis van Regus met de langverwachte opening van het 50ste center in de Benelux: Regus Gent Zuiderpoort. 

De opening van dit nieuwe center in de Arteveldestad levert nogmaals het bewijs dat de markt van flexibele kantoorverhuur het steeds beter doet ten opzichte van het traditioneel kantoorverhuur. Zeker in deze economisch onzekere tijden waarin we ons nu bevinden krijgt Regus steeds meer aanvragen van bedrijven die niet langer willen betalen voor een teveel aan kantoorruimte. 

Bedrijven willen snel kunnen inspelen op nieuwe kansen of bedreigingen en kiezen daarom voor flexibele kantoorhuur om zo snel te kunnen groeien of inkrimpen. Uit Regus-cijfers blijkt bovendien dat ondernemingen 60 tot 80% kunnen besparen op hun vastgoedkosten door gebruik te maken van flexibele werkplekvormen. Met de opening van het Gentse center, de vijfde opening dit jaar in de Benelux, voldoen wij dus aan de groeiende vraag van onze klanten.

Bij het begin van deze ongetwijfeld drukke werkweek kijk ik graag nog even terug naar het voorbije weekend en mijn deelname vorige zaterdag aan de “Stars & Cars Rally 2009” of de bekendste autorally in de Benelux. Mooie wagens zijn één van mijn passies en mijn deelname aan deze autorally, die door Belgisch als Nederlands Limburg liep, mocht dan zeker niet ontbreken. 

Verder mocht ik de uitzending van het programma ‘Business Class’ op de Nederlandse zender RTL 7, waarin de opening van ons laatste center in Amstelveen aan bod kwam, niet missen. Leuk dat Regus zowel in de Nederlandse als Belgische pers meer en meer exposure krijgt en dat onze filosofie ‘werken waar, wanneer en hoe je dat wil’ zo meer ingeburgerd raakt. Zondag is familiedag ten huize Schaepman in Knokke dus maakte ik tijd vrij voor mijn gezin. Niets zo ontspannend als een fietstocht door de Belgische duinen om je voor te bereiden op een goed gevulde werkweek!

Eduard Schaepman (Algemeen Directeur Regus Benelux)


 

En op zondag rusten we…

Het lijkt niet zo lang geleden dat ieder van ons thuis kwam en de tas ongeroerd liet tot de volgende ochtend. Niemand durfde je lastig te vallen op je privélijn (behalve in geval van nood). Dan kwam e-mail, en af en toe belde je ’s avonds in via de modem (waarvan de verbindingssnelheid te wensen overliet). Niet erg, aangezien er toch weinig e-mailverkeer was ’s avonds en in het weekend. Breedband verscheen op het toneel en bracht de gewaarwording thuis voortdurend verbonden te zijn. En uiteindelijk: Blackberry… die je overal mee naartoe volgt. Dankzij dit kleine apparaatje gaat het allemaal veel sneller en wordt alles heel dringend. Gisteren, van ’s ochtends tot ’s middags ontving ik 25 e-mails in mijn inbox.

 

De grens tussen de persoonlijke levenssfeer en de professionele omgeving wordt steeds kleiner naarmate technologie evolueert. Dit betekent dat je echte Blackberry ‘pauzes’ moet beginnen inplannen tijdens het weekend, met risico een collega van een antwoord te moeten beroven tot maandag. Helaas plan je tegenwoordig een weekend per minuut en mag je niet vergeten enkele uren ontspanning in te plannen. Het is belangrijk genoeg ‘familietijd’ in te plannen, of zoals mijn zoon altijd zegt : « Je moet je geest leegmaken en je sterken met andere activiteiten.» Je moet - zeker wanneer je de hele week in de wagen, op kantoor, onderweg,… doorbrengt – wat van de natuur genieten, bewegen en sporten en doodgewoon met leuke dingen bezig zijn.

 

Sport, heerlijk ! Wanneer je iets graag doet (net zoals met je job), wordt je helemaal verslaafd. Een mens is niet gemaakt om stil te zitten en we hebben allemaal wat fysieke afmatting nodig. Een Blackberry hoort ook niet thuis op de skipiste, tennisbaan of golfterrein. Maar, met een overvolle agenda dien je sport goed in te plannen (en wees hier strikt in!).

 

Tijd is zeer kostbaar, en een echt luxeproduct.

 

Maar vandaag, zondag, is het tijd om van het mooie weer te genieten. Tijd om deze blog af te sluiten, waar ik deze week met veel plezier voor schreef. Tot binnenkort!


 

Experts delen hun expertise

Een gesprek met onze HR-Directeur (of zeg maar directrice) aan het einde van deze drukke werkweek bracht me aan het denken over de pas afgestudeerden die nu in september hun eerste stappen op de arbeidsmarkt zetten. Veel van hen zijn nog volop op zoek naar de ‘ideale job’, terwijl anderen starten in bedrijven waar ze de kans krijgen bijkomende opleidingen te volgen, om beter te functioneren en presteren in hun nieuwe functie. Tijdens dit gesprek waarin we enkele sollicitanten bespraken, rees bij mij de vraag ‘hoe flexibel en actueel zijn deze opleidingen eigenlijk?’ en ‘zijn onze pas afgestudeerden voldoende voorbereid?’.

 

In een sector die momenteel zo sterk evolueert als de onze is het zeer belangrijk dat werkgevers steeds op de hoogte blijven van de laatste ontwikkelingen en trends die zich in hun markt afspelen de grote  impact hiervan op hun dagtaak. Om onze mensen klaar te stomen ontwikkelden we bij Truvo een programma ‘New Media Skills & Awareness’ dat via een reeks workshops en een interactief programma (e-learning) dat elk van hen op een persoonlijk aangepast tempo zal opleiden.

 

Maar dit is niet de enige bouwsteen van ons opleidingsprogramma. Truvo bouwde doorheen de jaren een sterke reputatie op als ‘beste verkoopsschool van België’. Ik leerde zelf een hele tijd geleden, toen ik de positie van Commercieel Directeur bij Thomson Reuters bekleedde, de kwaliteiten en knowhow van Truvo kennen via twee commerciële krachten die hun carrière destijds bij Promedia startten.

 

Om jongeren een extra troef te geven, lanceren we een nieuw en volledig gratis seminarieprogramma dat zich richt op alle jongeren die een carrière in de nieuwe media ambiëren. Dit is een uniek concept in België, Zij die het meeste passie en leergierigheid tonen worden natuurlijk geselecteerd ! Voor dit concept werkt Truvo samen met Jobat, Hudson en IAB. De naam voor dit nieuwe geesteskind : ‘New Media Business Academy’. Hier delen een hele reeks experts op vlak van Internet/Nieuwe Media hun kennis en ervaringen, marktevoluties met de geselecteerde kandidaten. Kennis delen om te stimuleren…dàt is onze manier om jongeren wat bij te laten leren, en zo bij te dragen aan de ‘digitalisering’ van de Belgische markt ;o)


 

Over vertrouwen, krekels en mieren…

De relatie tussen werkgevers en werknemers wordt zo vaak gekarikaturiseerd… Een bedrijfsleider wordt vaak afgeschilderd als een machtswellustige kapitalistische beul die zijn werknemers uitbuit om steeds meer geld te verdienen. De karikatuur van een werknemer is evenmin vleiend of correct: passief en lui, met als enige doelstelling de werkuren door te komen met een minimum aan inspanning.

 

Kan men nog een meer verouderde kijk hebben op de verstandhouding tussen werkgever en werknemer?

 

Een onderneming behaalt geen resultaten omdat je doodgewoon een groep mensen samen zet, maar wel door de kruisbestuiving tussen al deze individuen en de initiatieven die zij nemen. Ik hecht erg veel belang aan wederzijds vertrouwen omdat het mensen stimuleert. Iedereen die ik ontmoet, zowel in mijn privéleven als op het werk, krijgt meteen mijn volle vertrouwen…afhankelijk van hoe deze persoon zich gedraagt, denkt, inspant en meer… kan dit vertrouwen helaas ook dalen. Natuurlijk streef ik ernaar dat iemand steeds de volle 100% vertrouwen behoudt.

 

Het spreekt voor zich dat je een juiste mindset moet hebben om iedereen dit vertrouwen te kunnen schenken. Een goed begin is om iedereen als een volwassene te behandelen en duidelijk communiceren en om zo misverstanden te vermijden. Binnen een onderneming is het zeer belangrijk dat men elke beslissing goed begrijpt, dat de strategie die achter een keuze schuilgaat duidelijk is en alle beweegredenen duidelijk zijn. Weten is begrijpen en begrijpen is verbonden zijn…en binnen een onderneming zoals Truvo heeft iedereen hetzelfde doel: werken in een positieve, oprechte en klantgerichte omgeving die innovatie en dynamisme uitstraalt! Een maximum aan inzet!

 

Onze markt beweegt momenteel zeer sterk. De crisis bracht onze sector in een stroomversnelling en deed heel wat vaste waarden verdwijnen. De bedrijven die zich bekwaam toonden om deze veranderingen te baas te kunnen, zullen zegevieren wanneer de moeilijke tijden voorbij zijn. Het doet een beetje denken aan de fabel van de krekel en de mier : de mier werkte hele zomer hard en lang om de winter met een gerust hard door te komen. De krekel bleef achter in de kou en werd gestraft voor zijn kortetermijnvisie. Truvo is natuurlijk een voorbeeld van een bedrijf met een langetermijnvisie, dat in tijdens van crisis de malaise te baas kan. We stemmen onze marktstrategie af op de veranderingen…maar het vertrouwen in onze werknemers om steeds hun beste beentje voor te zetten, speelt de grootste rol dat wij als onderneming niet als een krekel in de winter ten onder gaan. Als ik als CEO over één ding mijn trots mag uitdrukken, dan is dat over mijn medewerkers!

 


 

Emancipatie in de bedrijfswereld

Een kleine opzoeking in de archieven van deze CEO blog leert me dat er slechts enkele vrouwelijke CEO me vooraf gingen om te bloggen voor De Standaard. Leuk! Zeker aangezien ik weinig dames ontmoet die een positie van CEO vervullen. (want: Jawel, er zijn nog altijd vooroordelen over vrouwen in de zakenwereld) Ik ben dus uiterst opgetogen dat ik als zesde dame de lange lijst mannen mag aanvullen, een kleine persoonlijke overwinning. Bij Truvo zijn de vrouwen echter zeer goed vertegenwoordigd in het managementteam, zo zijn er maar liefst vier dames die zich de titel van ‘directeur’ mogen toe-eigenen. Een mooi voorbeeld van emancipatie!

 

Het is eigenlijk een ongewoon zicht, zo veel vrouwen aan de top van een groot bedrijf (dat de grootste salesforce van België heeft!). Veelal moet je rekening houden dat veel vrouwen ervoor kiezen om een carrière en een gezin, twee fulltime jobs, niet te combineren. Maar toevallig hebben wij enkele exemplaren die hun ambitie en hun persoonlijke leven goed weten te organiseren. Daarmee kan je ook alle geruchten van een glazen plafond helemaal de kop in drukken, want bij ons maakt iemand carrière omwille van kwaliteiten en prestaties en niet dankzij chromosomenpaar.

 

In sommige Europese landen worden zelfs streefcijfers gehanteerd voor het aantal vrouwen dat deel moet uitmaken van een raad van bestuur. In Scandinavië wil men dat steeds 40% van het management vrouwelijk is. Je zal dan maar net de perfecte kandidaat gevonden hebben die mannelijk blijkt te zijn. Dergelijke verplichtingen doen je de grip op de realiteit verliezen en zijn volstrekt contra-productief. Natuurlijk moet iedereen een eerlijke kans krijgen om mee te dingen naar een bepaalde positie…met een gelijk loon.

 

Onze HR politiek windt hier geen doekjes om: heb je de kwaliteiten en past je persoonlijkheid binnen het team, dan hoor je erbij. Toevallig zijn de dames bij Truvo goed vertegenwoordigd, maar ons past het zo best!


 

Surfen naar efficiëntie

Heuglijk nieuws van Facebook, u waarschijnlijk niet onbekend: de site informeerde afgelopen week dat hun sociaal netwerk de kaap van 300 miljoen leden overschreden had. Een mooie prestatie en weer een schoolvoorbeeld van hoe een web 2.0 onderneming, in het leven geroepen als studentenproject, kan uitgroeien tot een performant internationaal bedrijf. Natuurlijk veel gelukwensen aan oprichter Mark Zuckerberg voor dit sterk staaltje ondernemerschap, maar ik stel me regelmatig de vraag hoeveel uren de gemiddelde Belgische werknemer verslijt aan dergelijke sociale platforms of chat applicaties tijdens de werkuren.

 

Het overkomt me wel vaker dat ik in plaats van op mijn gemak de krant te lezen, snel even wat nieuwssites bekijk. Alle informatie en sociale contacten zijn zonder enige drempel te bereiken, ook op de werkvloer. Toegegeven, ik heb niets tegen de occasionele surfbeurt om heel even de gedachten te verzetten (hoewel veel bedrijfsartsen zullen aanraden de benen even te strekken), maar het wordt moeilijk na te gaan hoe lang werknemers op het net vertoeven in plaats van zich om hun dagtaak te bekommeren. Bij (grote) bedrijven zie je vaak dat het gros van deze sites meedogenloos door de IT afdeling geblokkeerd wordt, maar toch blijft een groot deel van de werkende bevolking tijdens de werkuren online. Wat is het prijskaartje van een uurtje facebook op het werk?

 

Niet enkel social networking sites slorpen veel werktijd op. We zien vaak dat werknemers veel tijd verliezen met het zoeken naar contactgegevens van bedrijven en leveranciers. De reden? Het grijpen naar middelen die niet helemaal afgestemd zijn op hun behoeften. Via een zoekmachine op het Internet krijg je een immense hoeveelheid informatie wanneer je op een bepaalde term zoekt…en verlies je veel tijd met alle resultaten te filteren. Misschien een handige tip om werknemers op te leiden over hoe ze efficiënt gebruik kunnen maken van het Internet voor hun zoekacties? Waar vind je het snelst contactgegevens van leveranciers dan op goudengids.be? Zoek je content op het web, dan kies je best voor een zoekmachine als google of bing. Zo heeft iedereen wel wat handige tips te delen

 

Als ik kijk naar hoe vlot tieners hun weg vinden in de grote informatiebrok op het web durf ik wel eens denken dat we in de nabije toekomst zeer efficiënte werkkrachten voorgeschoteld krijgen…een droom!


 

Adverteren in het land der blinden

Maandag 21 september, start van een nieuwe, goedgevulde werkweek met weer heel wat uitdagingen voor de deur. Nu de zomer officieel achter ons ligt begint het werkritme weer erg hoog te schakelen en vertrekken onze salesmensen weer met volle moed, gefocust op cijfers, resultaten en de tevredenheid van onze klanten. Het blijft een spannende periode, zeker in tijden van crisis.

 

Het was even slikken toen we in de lente plots alle negatieve resultaten bij bedrijven van eigen bodem zagen verschijnen. In maart zag zowat de helft van de bedrijven haar resultaten dalen, met natuurlijk gevolgen voor beschikbare budgetten. Volgens het klassieke patroon snoeiden bedrijven volop in hun communicatie- en marketingbudgetten en zagen we in België marketinginvesteringen met meer dan 10% dalen. In tijden van economische malaise is marketing nochtans een meer dan geschikt middel om je onderneming te onderscheiden van de concurrent. Een mooie statement die uit de mond van een marketeer of externe consultant heel wat duiten kan kosten, maar uiteindelijk is dit eenvoudige logica. Gelukkig neemt het niet zo’n vaart en zien heel wat ondernemingen nog steeds het nut en de noodzaak van adverteren en communiceren in, ze worden enkel wat kritischer.

 

Volgens mij is dit kritischer omgaan met beschikbare middelen werkelijk een geschenk voor veel ondernemingen dat ze dankzij de economische crisis gepresenteerd krijgen. Wij zien al een hele tijd dat ondernemingen hun marketinginvesteringen (Truvo biedt heel wat gelokaliseerde advertentiemogelijkheden aan) nauwkeuriger wikken en wegen en een aantoonbare return eisen. Een leuk citaat van John Wanamaker over deze problematiek luidt: “Half the money I spend on advertising is wasted; the trouble is I don’t know which half”. Of kortweg: doe net zoals je schoolgaande kinderen thuis je huiswerk en ga na welke investering op lange termijn opbrengt, een oefening die natuurlijk niet alleen voor marketing geldt.

 

Maar de crisis is niet de enige factor die mee de mindset van ondernemingen in ons KMO-land beïnvloedt. De laatste maanden zien we veel ondernemingen nieuwe paden verkennen door de mogelijkheden van online adverteren, sociale media (hoeveel bedrijven richtten al een fanpagina op facebook op, of hoeveel van hen twittert er ondertussen op los?) verkennen zonder vaak er een concrete strategie op na te houden, of na te gaan hoe ze al hun inspanningen kunnen meten. Ze begeven zich letterlijk in het land der blinden. Het klinkt behoorlijk hip om met termen zoals ROI te spreken, maar zodra je ROI als leidraad gebruikt, word je gedwongen de kritische oefening te maken en je budget optimaal te benutten. ROI opent je ogen en in het land der blinden is eenoog koning.


 

Als hij maar geen scheidsrechter wordt

FkbrunosegersHet zal je maar overkomen. Je zit daar als lijnrechter uren bijna bewegingsloos op je stoel tijdens de halve finale van de US open, je doet één ding en je krijgt daar een scheldtirade met doodsbedreigingen bovenop over je heen. John McEnroe flapte er jaren geleden ook van alles uit, maar zijn uitleg was steeds “I was only speaking to myself”. Aangezien "If I could, I would take this ball and shove it down your throat and kill you” moeilijk onder die categorie kan geklasseerd worden, zat de halve finale er voor Serena Williams op.

Enkele weken geleden was er aardig wat commotie rond Anderlecht – Standard en agressie in het voetbal. Ik stel voor dat we in het voetbal de headset die de verbinding vormt tussen scheidsrechter en lijnrechters rustig afschaffen. Geef de scheids een oortje en geef alle spelers een micro. Dan kan de scheidsrechter tenminste horen welke bedreigingen voetballers tegen hun tegenstanders schreeuwen. Ik ben er van overtuigd dat in de eerste helft reeds alle spelers van het veld zijn gestuurd. Boudewijn de Groot kan dan voor de remake van zijn eenzame fietser Jimmy gaan en de “als hij maar geen voetballer wordt” definitief vervangen door “als hij maar geen scheidsrechter wordt”.

Allemaal niet nodig deze namiddag in Schoten. Voor Koningshof – Simikos, de derby der derbies. Na het Wereldfestival van Folklore en de Scheldeprijs hét event in een gemeente die steeds zichzelf is gebleven. Niet groter of kleiner geworden door fusies of politiehervormingen. Beide ploegen spelen terug in de hoogste afdeling van het KVV, de Koninklijke Vlaamse Voetbalbond. Simikos omdat het de promotie afdwong door werkvoetbal, villaboys Koningshof omdat het de promotie ‘kreeg’ na de schorsing van een ploeg uit ere-afdeling. Het KVV is immers echt amateurvoetbal waar spelers niet mogen betaald worden en ploegen geschorst worden zodra dit wordt vastgesteld. “Voetbal is oorlog”, zei Rinus Michels. Deze namiddag is “Voetbal een feest”. Twee Segers’en met de bal op het veld en één Segers met zijn vrouw naast het veld. En daarna verbroederen met spelers, scheidsrechters, vrienden en vriendinnen, zonder gebroken benen maar waarschijnlijk met enkele gebroken glazen.

Mijn blogweek zit erop. Bisnummers enkel op aanvraag.


 

De tekst ben ik, de foto ben ik niet

Bruno_sf De zevende dag rustte god, maar omdat CEOs helemaal geen goden zijn, gaan we gewoon door, op zaterdag én op zondag, zoals beloofd aan De Standaard. Want de wereld staat nooit stil en er is altijd wel iets dat me te binnen schiet. Zo kreeg ik deze week een reactie uit Rome met een verwijzing naar de vraag of een CEO al dan niet moet bloggen. Lees maar.

The best CEO blogs — those that generate the most buzz, traffic and excitement — are the ones published by truly enthusiastic CEOs. You can spot these blogs fairly easily, because the energy and passion with which the CEO writes becomes palpable.


Allemaal zeer juist. Toch voeg ik er één ding aan toe; authenticiteit. Laat het niet over aan anderen, doe het zelf. Zoals ik hier nu zit. Met een tasje koffie. Normaal gesproken gebruik ik de zaterdagochtend om kranten en weekbladen door te nemen, vandaag gaat een deel van de tijd naar het uittikken van deze tekst.

Authenticiteit dus. Op het wereldwijde web is er al voldoende persoonsverwarring. Laat dus niet schrijven, schrijf zelf; teveel mensen doen zich voor alsof ze de persoon in kwestie zijn. Op Netlog en Facebook circuleren profielen van mensen die anderen zijn. Niet alleen op blogs, maar ook op mediasites plaatsen mensen de reacties onder naam van bekende vrienden of collega’s. Soms voor de fun, maar soms ook om die personen in diskrediet te brengen. Deze week liep ik een collega tegen het lijf met een knalzwarte T-shirt met daarop de tekst “F*ck Google. Ask Me”. Dikwijls heb ik vragen en opmerkingen bij de kledij die mensen tijdens het werk dragen, maar dit vond ik één van de betere. Google wordt immers te pas en te onpas gebruikt om dingen (op) te zoeken en het antwoord dat tevoorschijn komt, wordt al te dikwijls als het enige juiste gezien. Ga echter voor de check, double-check en daar kan je Google ook voor gebruiken. Dan geldt “Al gaat de leugen nog zo snel, Google achterhaalt ze wel” zoals ik een tijdje geleden schreef in Bruno’s Blogboek.

Tijd nu voor De Tijd, De Standaard, Gazet van Antwerpen, Trends, Knack, Humo en de Bode van Schoten. Eens bijlezen en kijken of zij de waarheid schrijven. Oh ja, voor ik het vergeet; deze tekst schreef ikzelf, de foto ben ik niet. Ik heb nooit geposeerd in een gele lederhose met een gele hoed. Maar met Photoshop kan iedereen van elk Miss Baksel een Miss Belgium maken. Er is dus nog hoop voor Ignace Crombé.


 


De CEO blogt


Beursblogs