Deze ochtend sliep ik wat langer dan normaal (tot 9h.), wat een zalig moment. Vandaag is toch een speciale dag: de laatste dag van 2005.  Toch wel een jaar van veel veranderingen voor mij.  Op 2 januari startte ik niet enkel met een nieuwe job, en dat in een nieuwe firma SCF/E5-Mode, met allemaal nieuwe mensen, die allemaal heel veel verwachtten van hun nieuwe leiding, ik recruteerde een gans nieuw directieteam, en startte met dat team een doorlichting van het bedrijf .  Op privé vlak kochten we een bestaand huis dat we nu aan het verbouwen zijn, mijn man kreeg een nieuwe knie en vervolgde met zware revalidatie.  Ja, een turbulent jaar, dat kan je wel zeggen.

Terug naar vandaag. Na het ontbijt en de krant, zijn we tegen 11h. naar een grote winkel gereden waar je sanitair kan kiezen. We moesten daar dringend naartoe, omdat we hier nog veel beslissingen moesten nemen. Jongens, ik wist niet dat er zoveel verschillende toiletten, wc-hangers, douchekranen, baden en lavabo’s bestaan.

Omdat mijn man nog niet goed kan stappen, heb ik hem in een karretje gezet. Ik vond het eigenlijk wel leuk, zo door die gigantische showroom ‘zoeven’.  Ik ontmoette daar per toeval twee oud-studenten van UFSIA, die ik sinds we ‘afzwaaiden’ in 1986 niet meer gezien had.  Het had wel iets om samen herinneringen op te halen en bouwperikelen te bespreken.  Maar we moesten voortmaken, want de zaak sloot om 15h.  Na drie uur – ja, drie! – hadden we onze keuze klaar.

Daarna zijn wij naar ons nieuwe huis gereden, je weet wel, de bouwwerf,  om de verwarmingstoestelletjes die de waterleiding en chauffage-ketel van het bevriezen moesten beschermen, weer uit te schakelen. Gelukkig is het Siberische weer achter de rug – hopelijk niet for the time being... 

Ik ben rond 17h. op boodschappen geweest voor vanavond. Zoals altijd kan ik nooit mijn shopping doen in één enkel warenhuis: ik combineer. Ik weet precies wat ik waar koop. Het viel mij op dat er eigenlijk nog best heel wat klanten waren in de winkels op dit late uur voor een Oudejaarsavond, en aan de inhoud van hun karretjes te zien, gingen zij niet op stap maar thuis lekker kokkerellen.  Ook ik wou thuis wat speciaals klaarmaken voor dit Oudejaar. Ik kook graag, dus dat is geen probleem. Mijn man heeft zich beziggehouden met het dekken van de tafel en het beantwoorden van vroege Nieuwjaar-SMS’jes. Tjonge, de gsm-operatoren moeten glunderen op een avond als deze.

Ik stuur nog snel deze weblog door, want straks wil ik nog alleen denken aan de switch van 5 naar 6 en toosten op al onze wensen en die van anderen die het veel meer nodig hebben.

Tot volgend jaar!!! 
Mimi

Je zou denken: vrijdag 30 december, de laatste werkdag van het jaar 2005, dit wordt wat uitbollen. Neen, voor mij was het een zeer produktieve dag.  Ik heb namelijk met mijn hele directieteam de ganse dag samengezeten om een aantal hete hangijzers eindelijk diepgaand te bespreken.  We hebben dit niet op het hoofdkantoor gedaan.  Het is immers nooit simpel om meetings, waarbij je organisatorische en strategische overwegingen moet maken en waarbij je wil tot op het bot gaan, om deze meetings ongestoord te houden.  Vandaar dat we ons op deze laatste dag even hebben afgezonderd in een externe vergaderruimte in de buurt van Sint-Niklaas.  Er is hevig gediscussieerd en alles wat op onze maag lag is aan bod gekomen. Nadien doet dit deugd, zeker als je een goeie verstandhouding met elkaar hebt.

En ondertussen begon het in België te sneeuwen.  Maar wij hadden niets in de mot.  We gingen zo op in onze gespreksonderwerpen. Rond 16.30h. uur kregen wij een telefoontje van enkele van onze echtgenoten. Of wij al eens door het raam hadden gekeken… Mijn God, de sneeuw viel met bakken uit de lucht. Alle wagens reden als een slak op de baan. Ik ben dan verschrikkelijk bang op de weg, en zie, ik moest nog van Sint-Niklaas naar Mortsel terug. Ik heb dan maar gauw de meeting opgeschort en iedereen naar huis gestuurd.  Spijtig genoeg was de dag te kort om al onze problemen te bespreken en op te lossen, maar het weer noodzaakte ons om aan onze veiligheid te denken. Op deze sneeuw-vrijdagavond heb ik liever geen laatblijvers.

Het naar huis rijden was alles behalve een pretje. Met 50 km/h ben ik via de autostrade E17 naar huis getuft. Helemaal op de rechter rijstrook, wat niet mijn gewoonte is. Op de ‘gewone baan’ was het nog erger.  Ik vond het vreselijk. Ik troostte mij met de gedachte van een leuke avond.  Ik had namelijk een gezellige pre-oudejaarsavond gepland.  Mijn man houdt er namelijk niet van om op Oudejaarsavond op stap te gaan.  Bovendien wou ik hem extra opbeuren en hem verrassen met een gastronomisch dineetje in Antwerpen centrum. Want hij heeft zopas een nieuwe knie laten inplanten. Een knieprothese dus. Geen lachertje, dat kan ik jullie wel verzekeren. Mijn man heeft al ettelijke keren in het ziekenhuis gelegen, maar deze operatie was de ergste van allemaal. Of beter: de revalidatie! Jongens, heeft hij al moeten afzien. Als hij dagelijks naar de ‘kiné’ moet, spreekt hij over de ‘folterkamer’, je kan je dus al voorstellen.  Dus hij kon wel eens een leuke verrassing gebruiken, maar die sneeuw had ik niet ingecalculeerd.

Toen ik eindelijk thuis kwam, en toen bovendien ook bleek dat het taxiverkeer nogal vastzat, is mijn verrassing in de ‘sneeuw’ gevallen.  Openbaar vervoer was uitgesloten, want ik kan moeilijk verwachten dat mijn man op krukken zich een weg baant op deze gladde wegen.  Stel je voor dat hij uitglijdt… Spijtig, geen gastronomie, en het is vrijdag : een lege koelkast, dit had ik niet voorzien, dus zijn het maar eieren geworden…

Tot morgen, onze laatste 2005 dag.
Mimi

Vandaag beloofde een drukke dag te worden. Ik wilde heel veel realiseren en toch wat vroeger dan gewoonlijk stoppen om iets te doen wat ik super leuk vind en mij totaal ontspant: film kijken!

De dag begon dus ook extra vroeg: voor 7 uur zat ik al aan mijn bureau thuis om allerlei verslagen in te kijken, die de E5-werkgroepen hebben klaargemaakt. Elke werkgroep bestaat uit E5-medewerkers van diverse afdelingen (al naargelang de inhoud van de werkgroep) en van diverse niveaus.  Ze houden zich bezig met specifieke problematieken, zoals collecties, winkelinrichting, verbetering van de klantenservice, hoe nog sneller kleding in de winkels krijgen, enzovoort. Die aanpak is heel succesvol, want de medewerkers zoeken én vinden zelf oplossingen voor problemen en voelen zich dan ook extra bij het werk betrokken. Zij komen zelf met problemen op de proppen, waarvan de directie vaak nooit beseft dat ze bestaan, en zij vinden oplossingen waar wij vaak nooit zouden aan denken. Mijn bemerkingen bij elk verslag heb ik in aparte e-mails gestopt en naar de respectievelijke verantwoordelijken van elke werkgroep gestuurd. In de 1ste week van het nieuwe jaar komen alle werkgroepleiders samen om hun feedback en de links tussen de werkgroepen te bespreken en kunnen we een aantal problemen ook daadwerkelijk aanpakken.

Op de middag ben ik dan snelsnel mijn auto ingesprongen voor een werklunch in Lier met een consultant, die ik als klankbord gebruik om mijn ideeën aan te toetsen. Dat is heel belangrijk voor mij, want ook ik heb af en toe nood aan verduidelijking, inspiratie en motivatie. Na zo’n meetings kom ik altijd heel opgeladen terug! Vooral natuurlijk als ik te horen krijg dat ik goed bezig ben.

Een soortgelijk verhaal is de namiddag geworden. Ik heb een lange meeting gehad met een professor van TIAS, dat is de Tilburgse Business School, waar ik een paar jaren geleden een ‘Master in Retail Management’ heb gelopen. Sindsdien heb ik een uitstekend contact met deze man opgebouwd. Regelmatig komen we samen om over strategie en toekomstmogelijkheden van gedachten te wisselen.. Deze keer was dat niet anders. Ik vind zo’n bijeenkomst altijd heel verhelderend, omdat zijn blikveld véél breder is dan het mijne. 

Tussendoor werd ik opgebeld door een journalist die mijn reactie wou weten over de sperperiode en de soldenwetgeving. 

Om 19.30 uur heb ik de boeken dichtgedaan. Ik ben dan vliegensvlug naar vrienden gereden, waar mijn man ook al was, want ik wou toch nog een stukje van het aperitief en van de gezelligheid meepikken.  De kinderen waren blij dat ik aankwam, want zij hadden – net zoals ik - één groot doel: samen film kijken.  Batman, op muziek van Prince, en met Jack Nicholson als slechterik, dat alles geprojecteerd op de muur boven de open haard. Prachtige avond. Nu maar hopen dat die verwarmingstoestelletjes in ons nieuw huis ons niet in de steek hebben gelaten… of erger nog, dat die geen vuur vatten…  Morgen ga ik opnieuw checken.

Warme groeten,
Mimi

Ik heb deze ochtend zowat overal gezeten of liever gelopen door ons bedrijf.  Het begon op de aankoopafdeling: ik bekeek samen met onze styliste en enkele aankopers wat de eerste leveringen van het lente-zomerseizoen zijn – ja, bij ons is het al een tijdje weer zomer in ons hoofd vermits deze collecties in december stilletjes hun intrede doen in de winkels, klanten laten zich trouwens graag al verleiden door de frisse zomerkleurtjes in tegenstelling tot de donkerder wintertinten-, ikzelf had al zin om te kopen.
Eén van de aankoopdames was jarig en ze had koffiekoeken mee, zodat we een halfuurtje gezellig bijpraatten over de thuis-kerst-toestanden en over de hangende problemen op het werk.  Je hoort altijd interessante zaken als je informele bijeenkomsten hebt met collega’s. 
Daarna ging het richting verdeelcentrale waar ik al een deel van die nieuwe zaken letterlijk zag binnenstromen.  Ziet er echt goed uit.  Een praatje met hen maakt hen dubbel zo gemotiveerd.
Vervolgens sprong ik onze E5-winkel binnen, we hebben gelukkig een winkel die vlak naast ons hoofdkantoor ligt, zodat we onmiddellijk de realiteit zien.  Ik vergelijk het soms met Disney : als je in de winkel komt ben je on stage en ontmoet je de verkoopmedewerkers en de klanten en weet je onmiddellijk of de collectie goed zit.  Gaf me weer een goed gevoel!
Tenslotte eindigde ik bij de administratie en de IT-afdeling, die al vol spanning wachten op een geslaagde solden.  Zij hebben het dan niet over de omzet maar wel over het niet-plat-vallen van het systeem, want de eerste soldendagen gebeuren er ontzettend veel transacties aan de kassa.  En geen enkele winkel wil natuurlijk tijd verliezen omwille van een haperend kassasysteem.  Ik ben overtuigd dat het bij ons goed zal verlopen, want onze mensen waren fier me te vertellen dat ze alles onder controle zullen hebben.  Voor hen mag het morgen al solden zijn.  Ik heb liever nog wat eindejaarsverkopen…

Deze namiddag heb ik me geconcentreerd op onze Baltische winkels.  In Litouwen heeft E5-mode tien winkels, weliswaar met een andere collectie, want de markt is daar ook totaal anders: het budget is er veel kleiner en kleding is relatief duur.  Ik heb telefonisch met de Litouwse verantwoordelijke overlegd over de huidige verkoop en over de geplande acties voor de komende weken.  Een aantal juridische zaken werden nadien heen en weer gefaxed.

Tegen de avond kreeg ik ‘vriesalarm’ van mijn echtgenoot. In de woning die we aan het verbouwen zijn, brandt er geen verwarming. Het is er dus berekoud. Om niet het risico te lopen dat de waterleiding bevriest, vroeg hij me alles toe te dekken met karton, kranten en plastic. Gelukkig kon ik dit materiaal bij het gerecycleerd afval vinden van onze verdeelcentrale.  Nog enkele elektrische verwarmingstoestelletjes erbij, die ik ook heb kunnen versieren, en mijn depannage lijkt geslaagd te zijn.  Terwijl ik zo zat te ‘knutselen’ en te ‘bevriezen’ op die bouwwerf , moest ik denken aan de Belgische daklozen of aan de vriestoestanden in Pakistan. Tjonge, wat zijn wij toch verwend.     

Hou jullie warm en tot morgen.
Mimi

Vandaag heb ik een halve dag gewerkt en een halve dag vakantie genomen en ik moet eerlijk bekennen dat het tweede mij het meest beviel. Hoe kan het ook anders; de meeste mensen zijn thuis, in veel bedrijven wordt er niet gewerkt, (dus hoera, dit geeft minder auto’s op de baan), er hangt overal een beetje een vakantiesfeertje. Dat maakt het voor de werkenden onder ons natuurlijk niet gemakkelijk.

Daarom heb ik vanmorgen beslist om te werken, maar om toch ook een beetje te genieten. Eerst het werk: we zijn natuurlijk bezig met de voorbereidingen voor het volgend jaar : besprekingen met bestuurders, budgettering, nieuwe collecties, winkelaanpassingen, enz. Echt van een leien dakje liep dat niet, want veel collega’s zijn met vakantie. Ik heb dus een hele resem e-mails klaargemaakt. Wanneer iedereen op 2 januari weer op post is, zullen tal van medewerkers één of een paar e-mails van mij in hun bus hebben zitten. Ik weet dus nu al dat mijn mailbox op 3 en 4 januari weer propvol zal zijn. Welnu, dat is wel een voordeel deze week: mijn mailbox loopt duidelijk veel minder vol en dat is superleuk, want op normale dagen krijg ik met gemak tot 100 nieuwe e-mails binnen. Ik kan je verzekeren dat ik ’s avonds soms tot een gat in de nacht bezig ben om bij te blijven en de nodige mails beantwoord te krijgen!

Ondertussen heb ik ook schoon schip gemaakt op mijn bureau, want als het te rommelig wordt werk ik niet meer erg efficiënt.  En ja, enkele nota’s duikten op die ik al een paar weken aan het zoeken was.  Gelukkig niets dringend.

Op de middag zijn mijn man en ik vertrokken op ‘keukenjacht’.  We zijn namelijk aan het verbouwen en moeten eindelijk eens de knoop doorhakken wat de keuken betreft. Wat is dat moeilijk! Ik ben de vorige weken al eens op ‘verkenningstocht’ geweest, om kwaliteiten en prijzen te vergelijken.  Maar bij de definitieve keuze moet mijn man er toch bij zijn.  Het gaat immers over een zwaar budget, dat beslis ik toch wel liefst met twee. Dan is kleren kopen toch een stuk makkelijker. Eerst en vooral voel je het veel minder in je portemonnaie en ten tweede kan je het veel gemakkelijker vervangen als je het beu bent of al teveel gedragen hebt. En ten derde, voor mij zeer belangrijk: het gaat veel sneller (nu denk ik erbij : bij E5-Mode natuurlijk!). Na drie uren keukens bespreken en kijken had mijn man er genoeg van en zijn we huiswaarts getrokken. Gezellig een avondje relax: kerstkaartjes beantwoorden en de lekkere restjes van vorige weekend opeten.

Tot morgen,
Mimi

Het is de eerste keer dat ik ‘web-log’ – mag ik dat zo zeggen? Toen de redactie van De Standaard Online me vroeg of ik gedurende een week een online dagboek wilde bijhouden en die term gebruikte, was het alsof ik het in Keulen hoorde donderen. Wist ik veel wat een ‘weblog’ was?

Vandaag (26 december) weet ik het nog niet helemaal precies, maar nu ik de belevenissen van enkele van mijn voorgangers heb gelezen, ben ik gerustgesteld. Het gaat hier niet om spam en mijn recht op privacy blijft ongeschonden, tenzij ik natuurlijk zelf een te groot tipje van de sluier oplicht.

Bon, hier gaan we dan!
26 December, 2de kerstdag. Zoals jullie wellicht weten, sta ik aan het hoofd van SCF, beter gekend onder de naam E5-Mode. E5-Mode heeft 72 kledingzaken die zich aan de rand van de steden bevinden. Ons doelpubliek zijn de families: heren, dames en kinderen. De afgelopen weken waren en zijn spannende en drukke weken; alles werd in gereedheid gebracht voor de eindejaarsverkoop: de belangrijkste omzetperiode van het jaar.

Het hele bedrijf leeft mee, van het personeel in de winkels, tot de marketingafdeling, de collectie-aankopers, de mensen die de winkeldecoratie verzorgen, tot zelfs de IT-afdeling en de verdeelcentrale (zij zorgen ervoor dat alle kleren op tijd in de winkels geraken). Iedereen werkt deze maand in feeststemming: er komen kerstkaartjes binnen, er worden kerstmails rondgestuurd, we kopen zelf al wat van de nieuwe collectie om er nog feestelijker bij te lopen.  Het heeft toch wel wat speciaals die kerstperiode!

Gadgetshops

Nu Kerstmis achter de rug is, kan ik zeggen dat we het niet slecht hebben gedaan, maar ook niet echt schitterend. Navraag bij andere kleding-, schoenen-, ja, zelfs lingeriezaken leerde me dat het bij hen ook zo was. Blijkbaar hebben de mensen wel gekocht, maar toch minder dan vorig jaar, en vooral ‘goedkopere’ dingen. En volgens de kranten heeft de Belg ook nog nooit zoveel geld gespaard als dit jaar. Toch lees ik vandaag dat het kerstweekend een topper was: ik heb het nochtans niet gemerkt toen ik vorige vrijdagavond en zaterdagnamiddag zelf mijn kerstshopping heb gedaan, en dan nog in drie verschillende steden (ik winkel in meerdere steden omdat ik dan verschillende E5 winkels bezoek).

Maar vorig jaar was 25 december een zaterdag, waarop zo goed als alle winkels dicht waren, wat eigenlijk voor dit jaar betekent dat alle winkels nu een dikke dag meer omzet konden halen dan vorig jaar. Tja, het zal wel zijn dat dit weekend dus beter is, maar het een ‘topper’ noemen, klinkt mij toch te positief. Wellicht was het een topper voor de supermarkten, voor de boekenwinkels en voor de gadgetshops à la GSM, DVD en iPod. Maar niet voor de winkels waar ik vorige zaterdag op zoek was naar nog enkele leuke kerstgeschenkjes. 

Het huidige economische én ook politieke klimaat geeft de consument – wij dus – geen vertrouwen. De mensen kopen met de rem op hun portefeuille. Ik heb het trouwens gezien tijdens het kerstfeestje thuis, dat ik eergisteren met familie vierde. Er lagen minder pakjes onder de kerstboom, en de duurdere cadeautjes waren veruit in de minderheid.

Nu, mij kan het niet echt schelen. De mensen moeten datgene doen waar ze zich goed bij voelen. Trouwens, het feest was supergezellig, het gezelschap een droom en het eten verrukkelijk. Wat moet een mens nog meer hebben? Spijtig dat Kerstmis weer voorbij is.

Tot morgen.
Mimi

• 1 Reacties