De Standaard Online

21-12-07

De roes na het feest

Gisteren was een geweldige avond. We hebben 2007 in stijl gevierd en op een nog beter 2008 geklonken. Het was een echt Belgisch feest: met lekker eten, tonnen ambiance en een vleugje emotie. We hebben gelachen, gevierd én geld verdiend. Niet voor onszelf, wel voor SOS Kinderdorpen. Maar voor ik daaraan begin, wil ik graag een heel klein beetje ‘stoefen’, zoals dat in mooi Vlaams wordt gezegd.

Afgelopen jaar was een jaar van groei, in alle mogelijke betekenissen van het woord. Eerst en vooral zijn er de knappe cijfers: onze netto verkoop is over de kaap van 50 miljoen euro gesprongen, goed voor een groei van meer dan 6 %. Uitblinkers in de klas van toppers zijn Nutrilon en Olvarit. Dat succes zetten we in 2008 zondermeer verder, aangevuld met een nieuwe hoofdrolspeler: Bambix. 2008 wordt het jaar van Bambix. Met recht en rede, want het is een mooi merk met een diepgewortelde traditie. Op die sterke fundamenten bouwt Bambix verder en verrast het binnenkort de markt met een nieuw verhaal. Wij zijn er alvast wild van en we geloven stellig dat ook de markt verleid zal worden door het nieuwe Bambix. Nieuwsgierig? Hou het even vast, het komt er aan.

Wat is een kerstfeest zonder een goed geboende dansvloer? Niks volgens de feestneuzen van Nutricia (en dat zijn er veel). Lijf en leden zijn behoorlijk geoefend gisteren, maar los daarvan hebben we ook de tijd genomen om stil te staan. Stelt u zich even voor: een zaal vol mensen in wit en zwart, een positieve vibe die je bijna kan vastpakken, iedereen met de neus in dezelfde richting en een film. Vol vrolijke en sterke mensen in een hoopgevend kader: het SOS Kinderdorp in Kara. We werden er met zijn allen stil van – om er even later weer helemaal in te vliegen. In de portemonnee wel te verstaan. 

Samen met onze eigen mensen, leveranciers en partners hebben we tijdens onze veiling voor SOS Kinderdorpen ruim 5.000 euro binnen gehaald. En daar houdt het niet bij op. De verschillende activiteiten die door ons team van werknemers werden opgezet, hebben nog eens 60.000 euro binnen gehaald. Een fantastisch resultaat, waar ik terecht bijzonder trots op ben.

Graag sluit ik mijn week bloggen af met een laatste stukje uit mijn Togolees dagboek.

28 november 2007, net terug van Togo. Het leven voelt anders dan voor het vertrek naar Togo. Ik ben blij het leven te hebben dat ik leef en realiseer me nu pas wat het betekent om arm te zijn en toch gelukkig te zijn met de dingen die je wel hebt. Ik denk aan David en zijn ongecompliceerde vreugde, ik denk aan de SOS moeders die hun eigen kinderen weinig zien. Ik ga eens heel goed nadenken over hoe wij bij Nutricia en vooral ik een nog actievere rol kunnen spelen.

Wilt u helpen? U kan SOS Kinderdorpen steunen met een gift op het SOS-rekeningnummer, met vermelding "Nutricia - Togo missie" : 310-0403455-21.

Tot ziens.

Hans Peters

Hans Peters om 16:00 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

20-12-07

Vandaag vieren we feest

Het is feest vandaag. Vanavond zet Nutricia België een punt achter een geslaagd, maar bewogen jaar. Er valt dan ook heel wat te vieren: mooie cijfers (daarover morgen meer), sterke merken, veel en hard werk door een groep van gedreven mensen. 2007 was een uitdagend, maar turbulent jaar. Ons team heeft heel wat veranderingen voor de kiezen gekregen: de overname door Danone, de aankomende verhuis, een nieuw IT ERP systeem, heel wat organisatorische aanpassingen en een massa  productintroducties. We hebben in sneltempo een hoop bochten na elkaar genomen én zijn tijdens de ganse rit strak in het zadel gebleven. Dat doe je niet alleen, maar met een sterk team. En al die mensen wil ik graag bedanken vanavond.

We hebben dus een feest verdiend. Allemaal. Vanavond is het ook tijd om enkele bijzondere mensen in de bloemetjes te  zetten. Harde werkers die, op hun eigen manier, veel betekenen voor ons bedrijf.

Onze feestavond wordt, hoe kan het ook anders, verder gedoopt in een Togolese saus. Het project van SOS Kinderdorpen in Togo krijgt een ereplaats tijdens onze feestavond. Vandaar ook het thema van vanavond: ‘zwart-wit’. Want eten en drinken voor Afrika heeft altijd iets dubbel. Die tegenstelling is naar mijn gevoel ook een treffende samenvatting van Togo zelf: het is een prachtig land, vol mooie en sterke mensen in een vaak uitzichtloze situatie. Gebrekkige gezondheidszorg en armoede maken dat heel wat kinderen en zwakkeren het in zo’n land gewoon niet halen. Ze hebben ondersteunende hulp nodig en dat is precies wat SOS Kinderdorpen doet. Ondersteunen, zonder de boel over te nemen. Een aanpak die volledig in lijn ligt met de missie van Nutricia: zorg dragen voor kinderen om ze de kracht te geven het zelf te doen. 

Door onze krachten te bundelen met die van SOS Kinderdorpen kunnen we enkele Togolezen een betere toekomst geven. En hoop. Want dat heeft iedereen nodig om rechtop te blijven.

We kunnen van hieruit écht iets betekenen voor de kinderen van Togo. Wij kunnen helpen bouwen aan sterke mensen, die op hun beurt zorg dragen voor hun gemeenschap. Die verantwoordelijkheid willen wij als bedrijf graag nemen, maar daar houdt het niet op. We willen daarnaast zoveel mogelijk mensen warm maken voor dit project: in de eerste plaats ons eigen personeel. Daar gaan we keihard aan werken de komende 12 maanden. Vanavond tonen we voor de eerste keer de film die we tijdens onze missie in Togo gedraaid hebben. Een team van professionals heeft aan kostprijs een beklijvende reportage klaargestoomd. Benieuwd wat de reactie van onze medewerkers zal zijn. Ook heel wat van onze partners hebben we kunnen overtuigen om mee in te stappen in dit verhaal. Daarna houden we een veiling van de cadeau’s die door onze partners aangeleverd werden, , samen met ‘diensten’ van onze directieleden. Die stellen binnenkort lijf en leden te werk en gaan aan de slag voor Togo. Zo worden er binnenkort auto’s gewassen, tennislessen gegeven en dineetjes georganiseerd. En dat allemaal voor ‘ons’ project van SOS Kinderdorpen in Togo.

Last but not least is vanavond een moment van dank. Voor het goede, maar spannende jaar. Het is nog wat vroeg, maar hierbij wens ik u ook alvast een fijn Kerstfeest en een spetterende jaarwisseling. Ik hoop dat uw afgelopen jaar zo weldoend is geweest als het mijne. 

Tot morgen.

Hans Peters

Hans Peters om 17:55 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

19-12-07

Een nieuw huis voor iedereen: Nutricia België verhuist naar Brussel

Eind januari verhuizen we naar een nieuw pand in Brussel. De site in Bornem, waar Nutricia België groot is geworden, sluit even daarvoor voorgoed de deuren. Die verhuis was geen makkelijke knoop om door te hakken, maar wel een noodzakelijke. 44 jaar lang hebben we in Bornem gezeten, een hoofdstuk dat we binnenkort voorgoed afsluiten. Deze beslissing werd hier met de nodige emoties onthaald.

Hoe we ooit in Bornem terecht zijn gekomen? Toen Nutricia zich er in 1963 vestigde, was het bedrijf vooral een productie-eenheid. Bornem had alle troeven in handen waarnaar we zochten: een goede lokale arbeidsmarkt, een uitstekende watervoorziening én de nabijheid van de toenmalige maatschappelijke zetel in Aartselaar. In 2001 werden die kaarten grondig door elkaar geschud toen we onze productie verkochten aan Friesland Foods. Als resultaat hiervan groeide Nutricia België uit tot een pure sales & marketing organisatie, sterk in het ontwikkelen en vermarkten van baby- en klinische voeding. Een ander profiel van bedrijf dus, met andere noden en uitdagingen. 

Het gaat goed met ons. Nutricia België kende de laatste jaren een sterke groei en we willen die groei verankeren en verder uitbouwen vanuit een centrumlocatie. Nutricia België behoort tot de 4 kernlanden binnen West-Europa die voor een sterke omzetgroei moeten zorgen. Met de verhuis richting Brussel willen we de Belgische markt centraler aansturen én sluiten aan bij een internationale beweging binnen de groep: ook in andere landen is de lokale Nutricia vestiging verhuisd naar kantoren rond of in de centrale steden.

Waarom van Bornem dan naar Brussel? Deze vraag is me vaak gesteld geweest de laatste maanden. Om verschillende redenen: omdat Brussel even goed met Vlaanderen als Wallonië flirt én omdat we bijkomend toptalent nodig hebben om  de vooropgestelde marktexpansie te kunnen realiseren. Onze nieuwe kantoren, waar we met een “on the move team” sinds juni keihard aan werken, worden bovendien een echte fijne plek om werken: het is er licht en ruim en er zijn ontmoetingsplekken waar de dynamiek van ons team en ons werk voelbaar zal zijn.
We hebben heel bewust gekozen voor een “zen-architectuur”; de kantoorruimtes moeten inspirerend zijn, waar merken tot leven komen. Maar met de nodige aandacht voor orde : clean desk !

Die sfeer ging in onze oude locatie wel eens verloren. Dat kon ook niet anders, want wie in aparte hokjes in lange grijze gangen zit, krijgt het dynamische groepsgevoel veel minder mee. Groepsgevoel en dynamiek: dat zijn precies twee van de elementen die ik van mijn recente Togolese avontuur heb meegenomen en wil vasthouden. Het kost geen geld, maar als motivator kan het moeilijk tegen welke andere actie opboksen. Een greep uit mijn dagboek.

24 november. Pas nu valt met op hoe gedisciplineerd het één en ander functioneert in het dorp. Vrolijkheid troef en iedereen werkt. Alle kinderen hebben een taak: sommige moeten meehelpen bij het wassen, anderen helpen bij het eten of het opruimen vna het huis. Na de lunch bezoeken we het medisch centrum van het Kinderdorp, dat ook toegankelijk is voor de lokale bevolking. Sinds enige tijd heeft het Sint-Augustinus ziekenhuis uit Wilrijk een medische luchtbrug opgezet met het medisch centrum in Kara. Afgelopen jaar is een Belgische verpleegster bijna 9 maanden gebleven om de Togolese verpleegsters te trainen in verschillende technieken. Ook deze keer blijven een aantal medici twee weken lang om opleiding en assistentie te geven in met name wondverzorging. In het centrum is ook een verloskamer aanwezig – één van de weinige in heel Togo. Dr. Victor is een gedreven arts van dit –naar Togolese normen- bijzonder moderne en hygiënische centrum en hij werkt dag en nacht met zijn staf van 6 verplegers om voor de zieke bevolking van Kara te zorgen.
Dat klinkt bescheiden, maar voor Togo is het een luxe. In Togo is er slechts 1 arts per 25.000 inwoners. In België is dat 1 per 260 inwoners.

Tegen het einde van de middag gaan we op bezoek bij een ex-SOS kind dat nu als volwassene op eigen benen staat. Hij is 38 jaar en heeft een goedlopende meubelmakerij met 16 medewerkers. Hij is een succesvol man geworden en doet zijn verhaal met veel kleur en overtuiging. Via zijn  bescheiden onderneming, kan hij op zijn beurt ook weer andere families in Kara ondersteunen. Een verhaal dat de zoveelste bevestiging is dat met een beetje hulp van onze kant, we veraf een wereld van verschil kunnen maken.

Tot morgen.

Hans Peters

Hans Peters om 17:29 | Link | 6 Reacties | 0 TrackBack

18-12-07

'Renaissance' van Olvarit: een succesverhaal op Belgische bodem

Vandaag hadden we afspraak met de media voor Olvarit. Vorig jaar kozen we resoluut voor een koerswijziging, wat vandaag een schot in de roos blijkt te zijn. Het geheim van de succesformule van Olvarit? Een combinatie van een nieuwe look&feel, nieuwe smaken van dichtbij en veraf in “à la carte”, nieuwe verpakkingen én advies op maat van jonge mama’s en papa’s.

Het ‘oude’ Olvarit speelde hoofdzakelijk met troeven als kwaliteit en diversiteit. Sinds de ‘renaissance’ van Olvarit hebben we de juiste mix gevonden tussen op maat gemaakte producten van topkwaliteit, verpakkingen die op het lijf geschreven zijn van ouders én onze kleine consument; ondersteund met gericht klantenadvies. Die adviesrol kreeg vorm in ons nieuw initiatief ‘Feeding For Life’, een groot project dat we volgend jaar verder zullen uitrollen. Maar dat houdt ons niet tegen om er nu al, met mondjesmaat, mee aan de slag te gaan.

Via ons werk in de SOS Kinderdorpen zetten we ons ondersteunend werk aan moeders en kinderen door. Dat brengt me gelijk bij afgelopen 24 november: een dag in Togo die me nog lang zal bijblijven: de officiële opening van het Nutricia-huis
Deze greep uit mijn dagboek wil ik u niet onthouden

We zien al vanuit de verte hoe enorm druk het er is. Alle SOS kinderen zijn verzameld in hun mooiste kleding, SOS moeders dragen hun mooiste Togolese gewaden. Werkelijk iedereen is er: de staf van het dorp, de medewerkers van het SOS Ziekenhuis, de aannemer die het huis gebouwd heeft met zijn staf én -niet te vergeten- alle kinderen uit Kara die naar de SOS school gaan.

Tussen de 200 kinderen moet ook David zijn: een weesjongen van 9 jaar die mijn gezin financieel heeft geadopteerd. Opeens staat hij voor mij in zijn mooiste pak. Wat een lieve jongen, zo bescheiden en zo geïnteresseerd. Hij zal die dag niet meer van mijn zijde wijken. De ceremonie begint met een aantal Togolese liederen gebracht door een vrouwenkoor. Prachtig: wat een sound, in een geweldige setting.  Na twee toespraken van SOS Directeuren is het mijn beurt.

Ik trek Els, mijn collega, mee naar voren en start met “Eloalé”, Togolees voor “Goedemorgen”. Ze vinden het geweldig en de rest kan niet meer stuk. Vanachter het Nutrica-huis komt een dansend kinderkoor, binnen de kortste keren staan we mee te dansen. Na het doorknippen van het lint, onthullen we officieel het Nutricia-huis: het elfde huis in het Kinderdorp, dat nu heel snel bewoond zal worden.

We ontmoeten de SOS moeder die er zich over 10 kinderen zal ontfermen, waaronder een drieling van 9 maanden. Ik leer even daarna ook de SOS moeder van David kennen: Odette, een stevige Togolese met een prachtig gezicht en dito glimlach. Ze is zelf ook moeder van 3 kinderen, maar die worden voornamelijk door haar zus grootgebracht. Odette brengt het grootste stuk van haar tijd door het SOS dorp bij haar SOS kinderen. Maar 4 dagen per maand gaat ze terug naar haar eigen gezin. Gelukkig komen haar eigen kinderen geregeld langs in het dorp. Er gaat een 2-jarige opleiding vooraf voordat je SOS moeder wordt, het is niet aan iedereen gegeven om 15 jaar voor 10 weeskinderen te zorgen.

Samen met David en zijn moeder Odette sluiten we de middag af in hun verouderde huis. David laat me zijn bedje zien en geeft me een ketting en een armbandje mee voor mijn vrouw in Nederland. Hij staat daar voor me met zijn cadeaus: een leren voetbal met pomp en een pet van Feyenoord. Ik begin me meer en meer echt betrokken te voelen bij zijn leven. Wat onwennig en onhandig nemen we afscheid, wetende dat we elkaar morgen weer zullen zien.

Dit was een prachtige dag in mijn leven. Tot morgen.

Hans Peters

General Manager, Nutricia België

Hans Peters om 16:33 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

17-12-07

Mag ik even uw aandacht vragen voor een niet-commerciële boodschap?

Ik ben niet zo’n schrijver. Maar voor zaken waarin ik geloof, neem ik graag de pen ter hand. De laatste keer dat ik mijn gedachten uitgebreid op papier zette, was drie weken geleden in Togo. Daar hield ik voor enkele journalisten een dagboek bij over mijn eerste kennismaking met één van de armste landen in de wereld. Die reis, naar het SOS Kinderdorp in Kara was zonder twijfel één van mijn meest emotionele én ontnuchterende momenten van 2007.

Wat bracht me daar? Een fantastische beslissing van Nutricia. ‘Corporate Citizenship’ (om het in bedrijfsmorse te stellen) is een vitaal bedrijfsonderdeel voor Numico, de internationale groep waartoe Nutricia België behoort. Net als u wellicht, werden wij uit het lood geslagen door de tsunami van enkele jaren geleden. Die reuzengolf was een kattenbel van formaat die onze groep deed besluiten om ons sociaal engagement nog sterker uit te bouwen en een concrete samenwerking met SOS Kinderdorpen aan te gaan. Wij belisten om vooral de restauratie van enkele huizen mee te ondersteunen. Een heerlijk project, want zo krijgen kinderen en moeders een echt fijn (t)huis om in te wonen.

Ik werk al 21 jaar voor Numico en naast de sterke merken en scherpe visie van de groep, ben ik bijzonder trots op die beslissing. Bijna op de kop een jaar geleden besloten we hier in België om het SOS Kinderdorp in Kara  te ondersteunen. We wilden graag méér doen dan baby- en kindervoeding van topkwaliteit neerzetten op de markt en dit project pakte ons vanaf de eerste kennismaking bij de keel.

Daarom zie ik deze week mijn kans schoon om van mijn weekje bloggen dankbaar gebruik te maken. Vanuit deze bevoorrechte plek kan ik naar hartelust mijn mening kwijt over zaken die me na aan het hart liggen: de visie van Nutricia, onze aankomende verhuis, het nieuwe Bambix, de geslaagde koerswijziging van Olvarit, onze ijzersterke babymelken én SOS Kinderdorpen inTogo.

Waarom ook een project van een andere club promoten? Omdat de projecten van SOS Kinderdorpen uw aandacht verdienen. En omdat ik stiekem hoop dat onze overtuiging u kan aansteken. Morgen meer.

Hans Peters

General Manager, Nutricia België

Hans Peters om 17:31 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack