De Standaard Online

24-8-06

Ajax

Gisterenavond, na het eten in mijn ,,leuk’’ hotelletje, in het midden van de bossen en de dieren en waar ik ondertussen heel het personeel bij naam en toenaam ken (en vice versa), heb ik mij even laten verleiden naar de tweede helft van Ajax.... jongens, jongens, het leek wel het Belgisch elftal: een potje rommelvoetbal, gebrek aan talent en vooral (en dat is toch wel opvallend) een grote schaarste aan karakter. Net zoals het Nederlands elftal op het WK. Waar is die hautaine, agressieve houding, die zelfzekerheid gebleven van die Nederlanders? Het klonk misschien wel als arrogant en pretentieus voor ons maar het was een grote troef en een soort "kwaliteits label". Gisteren niets van terug gevonden. Er is duidelijk een nivellering tussen het Belgisch en Nederlands voetbal; ergerlijk genoeg wordt hierin Belgie de maatstaf. Enfin, toch lekker geslapen tot die vervelende mug.... dus vroeg opgestaan en op kantoor 7.45u

What a day; meetings ter voorbereiding van andere meetings volgende week; helemaal gek als je erbij stil staat. Binnenkort gaan we nog meetings organiseren om meetings te plannen die de uiteindelijke meetings moeten voorbereiden. Dat heb je wel als je je leven tussen twee kantoren leidt; er komt een pak organisatie bij kijken.

En om 12.00u terug de auto in, naar Kontich. Twee uren onderweg; even ontspannen zonder telefoon, zonder mails etc. Alhoewel, de moeheid krijpt dan toch in de kleren en zetten we de muziek een beetje luider en het raam wat open.

En in Kontich weer vergaderen: twee kandidaten ‘Commercieel Manager Belgie’: dit is altijd weer een goede en interessante ervaring (ondertussen hebben jullie al mijn interesse voor de menselijke factor begrepen) ; jongere, ambitieuze kaderleden (wat een afschuwelijk woord) die veel te vertellen hebben over hun werk, over zichzelf, hun prive leven, hun cultuur etc...

Daarna Marketing vergadering en nog even bij praten met onze logistieke partner .. en de dag is weer om. Er is nog een hoop werk maar het is 7u., ik ben uitgeput en ga dus naar huis, gezellig met de vrouw samen zitten en de voorbije twee dagen vertellen. Zij is al mee gerezen naar Nunspeet, kent de plek en de mensen. En dus vindt ze het "leuk" ( lap, weeral.. wordt ik dan toch een beetje Nederlander?) als ik , de verhaaltjes van ginderachter meebreng.

Tot morgen, last day...

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:06 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

23-8-06

Lekke band

Vandaag een spannende dag in Nunspeet, met de Nederlandse ploeg. Ondanks al de vooroordelen vanuit onze kant, is het echt prettig werken met Nederlanders. Je moet wel leren hoe met ze om te gaan, je moet soms harder roepen, je vooral niet laten overdonderen en laten uitpraten ... en als ze het hele verhaal uit de doeken gedaan hebben (en dat doen ze toch zo goed), vraag je naar harde feiten, "wat is er nu echt gedaan"; dan valt over het algemeen het debat weer een toontje lager.

Deze voormiddag is het Directie Comitee; kort want om 10.00u komt hoog bezoek uit Oldenburg. Maar ja, je mag dan alles zo goed plannen als je wil, soms lukt het niet. Na twee minuten rijden krijg ik een lekke band; en maar zoeken naar het juiste tuig om deze verdo... moer los te krijgen ...maar niet gevonden; na een halfuur zoeken, dan toch maar Europ Assistance bellen. Vind ik vreselijk: je lijkt net wel een dom blondje dat haar wiel niet eens kan vervangen. En ja hoor, na 25 minuten staat de Nederlandse Wegenhulp er; dit is toch weer schitterend hoe Europ Assistance snel en efficient reageert. ( ik stuur hun de rekening wel voor deze publiciteit). En daar voel ik me dan toch een stuk beter: de ‘gele’ man in zijn overall kan het ook niet oplossen. We moeten de wagen slepen naar een dichtbijzijnde garage en vandaar dan toch op kantoor, weliswaar met 2 uren vertraging.

Net op tijd nog om de International Sales Director uit Oldenburg te begroeten en dus het Directie Comitee wordt afgelast en naar een andere datum verschoven. Gelukkig spreekt deze man Frans; mijn Duits is niet echt bijzonder vlot, "keuken duits" noem ik dat, à la Jean Marie Pfaff in zijn beste dagen bij Bayern Munchen. Spreken over de marktevolutie in Benelux, de cijfers, de toekomstige ontwikkelingen, nieuwe producten, de concurrenten, .. enfin een hele terugblik op wat tijdens de vakantie gebeurde.

Terwijl ik hoog in bergen zat, ging deze man met heel zijn familie op safari in Afrika, in de blakende zon en hitte; niets voor mij en toch zeker niet in deze periode van het jaar. Ondertussen praten we over andere zaken dan alleen het werk…

En is middag en ligt er nog een hele boel zaken op onze ‘te bespreken’ punten; onder andere de Business Review van volgende maandag voor de Beheerraad in Oldenburg. Dringend en belangrijk dus. En dus reden genoeg om de ‘motivatie’ training die deze namiddag voor mijn Directie Comitee had gepland, uit te stellen. Het is "very short notice" maar ‘tant pis’. De consultant loopt er niet echt gelukkig bij maar blijft beleefd.

En na 8 uren vergadering gaat deze brave man weer naar Oldenburg. Ik benijd deze man echt niet: constant in de auto en de vliegers, naar alle landen van Europa… een echte zigeuner. Als je jong bent, vind je dat knap en aantrekkelijk; met de jaren en de toenemende onveiligheid en daaruit voortvloeiende veiligheidsmaatregelen, verliest het zijn charme.

Tijd voor mij om het verhaal van de dag neer te pennen...

"Bis Morgen..."

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:24 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

22-8-06

Belgisch-Nederlandse samenwerking

Niets serieus in de kranten deze ochtend, of beter gezegd, niets dat echt mijn aandacht vasthoudt en waar ik begin over na te denken of filosoferen….

Eén van de grote uitdagingen voor een bedrijf is mensen laten samenwerken, in een gezonde, ontspannen, leerrijke en stimulerende omgeving. Dit is de moeilijkste taak omdat je hier met individuen omgaat, die allen hun eigen karakter hebben, hun eigen gewoontes, hun eigen cultuur, hun eigen opleiding. Je moet ervoor zorgen dat ieder talent tot zijn recht komt, en dit steeds in het belang van de groep, van de collectiviteit. Volgens mij valt of staat een bedrijf hiermee ... . Er zijn voorbeelden genoeg.

En het probleem van samenwerking wordt nog groter als je andere nationaliteiten erbij haalt. In dat geval spreken we over  ‘cohabitation’, een schitterend woord dat ik leerde toen Mitterand samen met Chirac over Frankrijk regeerden ; ijskoude relaties….en toch krijg je juist op dat moment door het spel van gewicht en tegengewicht, zwart en wit, yin en yang, de betere resultaten.

Een Benelux organisatie is dus typisch zo een toestand: Nederlanders die overlopen van zelfzekerheid en van vlotte taalvaardigheid (“arrogantie”, noemen we dit hier) en Belgen die het onderspit delven, zich ingraven, niets meer zeggen in meetings en uiteindelijk gefrustreerd naar huis keren. Dit had ik tot tweemaal toe al ervaren in ‘vroegere levens’ bij British Petroleum en Carpet Right. En P&G en Gillette (toen nog niet overgenomen door de eerste) besloten een aantal jaren toch ook hun Benelux organisaties te ontmantelen.

En dus ben ik een gelukkig man als ik hier andere gemoedstoestanden aantref, met mensen die voor elkaar in het vuur springen (bij wijze van spreken), die twee à drie uren op de baan zitten, van s’morgens vroeg tot s’avonds laat, om de collega’s van “van het Zuiden” te helpen, er een ‘lijn’ in te brengen en hen door de crisis heen te loodsen. Schitterend. Dit is voor mij de grootste genoegdoening in het bedrijfsleven: een ploeg die werkt ten dienste van het objectief van het bedrijf en waar individuele talenten zich ontplooien, in alle openheid en tolerantie voor de anderen.

Na deze mooie dag waar heel wat problemen  een oplossing hebben gekregen, blik ik verheugd terug op mijn belangrijkste verwezenlijking van het afgelopen jaar: Nederlanders en Belgen laten samen werken.

Ik keer dus tevreden naar huis deze avond, een hapje eten met mijn vrouw en daarna doorrijden naar Nederland; want daar moet ik morgen vanaf 8 uur optreden. Ik blijf daar tot donderdagmiddag.

Tot morgen, vanuit Nunspeet (tussen Zwolle en Amersfoort); een “leuk plekje”

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:46 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

21-8-06

De markt op zijn gat

Terug uit vakantie, twee en halve weken in de bergen, in het Zuiden van Frankrijk; ver weg van alle drukte, van de stranden en van de massa; geen televisie, geen telefoon, geen GSM, geen laptop….. lekker genieten van de natuur en van de familie en…. terug de batterijen opladen.

Raar maar waar; het eerste waar je dan mee geconfronteerd wordt bij het terugkomen is de politiek en zijn communautaire problemen; waar ligt de waarheid nu uiteindelijk?  Ergens in het midden waarschijnlijk, of buiten de cirkel misschien wel. Het interview van Herman De Croo deze ochtend op radio ‘première‘ (RTBF) - in een vlekkeloos Frans -  is een staaltje van gematigd Vlaams gezindheid en toekomstvisie voor een tolerante samenleving binnen de Belgische staat. De oudere generatie heeft toch wel heel wat wijsheid in pacht…. Spijtig toch wel dat Anne-Marie Lizin wat problemen heeft om het debat op niveau te houden.

Op naar het eerste ‘hot topic’ van de dag in Kontich: prijsoorlog in de “digitale foto-afdruk wereld” in Nederland. De markt maakt een complete mutatie door met nieuwe consument gedragingen. Dit zorgt voor heel wat onrust en een nooit geziene prijsagressiviteit. Besprekingen met ons hoofdkwartier in Oldenburg (Duitsland), met de commerciële medewerkers en met de marktspelers. Daar zal veel tijd en energie in kruipen om dit weer tot een normaal niveau te brengen. In 20 jaren tijd , heb ik nog nooit een markt gezien die zo op zijn gat zit, om het cru te stellen. Boeiend en veeleisend.

Tweede ‘hot topic’: overleg met mijn financiele & administratieve manager en de advocaten over een belangrijke procedure. Dit zijn niet echt constructieve en aangename dossiers, maar je moet ze wel met veel zorg opnemen; elk detail heeft zijn belang en je mag niets vergeten…

Ah, en nu eindelijk iets vrolijks: Sabine viert vandaag haar 28 jaren dienst bij CEWE en wordt uitvoerig in de bloemetjes gezet - één glaasje champagne ( enfin, twee of drie)  mag er wel bij… Santé en , zoals ze zeggen, “nog vele jaren". Dit is één van de toffe kanten van de job: je wordt op alle drinks gevraagd, je mag de mensen in de bloemetjes zetten en eindelijk wat tijd nemen om met de medewerkers te praten, liefst over iets anders dan het werk.

En nu op weg naar Namen voor een beheerraad van een vzw.   Ondertussen stop ik in Bierges: tijd voor een koffie met een commercieel medewerker : even horen hoe het op de Belgische markt allemaal gegaan is de laatste weken.

18.30: afspraak in Namen is afgelopen; normaal zou ik nu gaan tennissen om mijn eerste werkdag “uit te zweten”; maar verdorie: het regent dat het giet. Geen ‘witte paters’-tenue dus, geen raket, geen tennis en dus op weg naar huis…

Tot morgen.

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:05 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack