De Standaard slaat de bal mis

Verleden week startte het nieuwe schooljaar. Studenten en onderwijzend personeel maakten de beste voornemens. Een weekje later doet De Standaard hetzelfde; de CEO blog die al een tijdje stilgevallen was wil men terug op gang trekken. En daarvoor contacteert men een CEO die ooit geblogd heeft maar daar wijselijk mee gestopt was. Alsof je iemand na een ontwenningskuur terug aan de alcohol wil brengen. Van een foutieve keuze gesproken.

De gelegenheid maakt echter de dief en daarom de uitdagende titel boven dit eerste stukje. Want de ‘kop’ bepaalt of het artikel zal gelezen worden, dat weten niet alleen alle eindredacteurs maar vooral alle bloggers. Mijn blogactiviteiten startten als een aprilgrap in 2006 en vele jaren later ben ik er nog steeds niet achter gekomen op welk probleem bloggen het antwoord biedt. CEOs daarentegen zijn deze dagen blijkbaar de oorzaak van alle problemen en liggen langs alle kanten onder vuur. Eerst moeten ze hun salaris publiek maken, vervolgens wordt de ontslagpremie beperkt, hun bonus wordt ingehouden en als klap op de vuurpijl onthulde een psychiater vorige week in Trends dat CEOs onderuit gaan via drank, drugs, bizarre seks en zelfmoord … CEO zijn is vandaag een job in de vuurlinie en juist op dat moment vragen de mensen van De Standaard om nog wat te gaan bloggen. Je moet maar durven.

Ach, dat nemen we er voor een weekje dan maar bij. Overleven is niet voldoende in dit moeilijke economische klimaat, we moeten er sterker uitkomen en dat vraagt alle aandacht en tijd. Eigenlijk hebben we zoveel andere dingen te doen maar toch zal het dagelijkse blogstukje zorgen voor een welgekomen geestelijke ontspanning. En tegelijkertijd doen wat een echte blog moet doen; persoonlijke, directe, transparante en vooral authentieke communicatie. Over RealDolmen dat deze maand een jaar bestaat, over gemeenschappelijke waarden in fusies, over ICT-projecten die slagen en falen, over een nieuwe marketingcampagne of over de actualiteit van deze week. Met een secretaris-generaal die bezorgd over mijn schouder meekijkt. Want voor hem is alles wat een CEO schrijft koersgevoelige informatie. Hij mag gerust zijn, over de beurs gaan we het niet hebben. Er bestaan immers geen goede of slechte aandelen, er bestaan alleen goede of slechte bedrijven. En daarnaast ben ik een adept van Christian Dumolin die ooit stelde “Twee dingen zal ik nooit begrijpen; de vrouwen en de beurs”. Waarvan akte.

• Permalink