De Standaard Online

Kan design medewerkers motiveren ?

Om 6.30 uur ’s morgens sta ik op Zaventem om mijn echtgenote terug op te pikken van één week in Rwanda. Ze is nog onder de indruk van de enorme tegenstellingen van het land “des mille collines” : verhalen van de genocide in een wondermooi land.

Op weg naar het Bouwcentrum maak ik kort een tussenstop bij mijn ouders en vind er mijn vader die zelf zijn roerei bakt. Hij vertelt me enthousiast dat een project voor de Europese jeugd dat hij als voorzitter van de Karlspreis-Stiftung (www.karlspreis.de) op touw wenst te zetten, vorm krijgt. In het Bouwcentrum luister ik eerst naar Luc Maton; hij licht er zijn stelling overtuigend toe, met name dat de ontwikkelingen in China ertoe zullen bijdragen dat de tarificatie in de scheepvaart wellicht dezelfde richting uitgaat als in de luchtvaart. Nadien loop ik niet alleen onze stand maar ook deze van enkele andere belangrijke andere logistieke spelers af. Daarna richting Noorderlaan.

We zitten in het Ahlers House nog voor verschillende maanden in een bouwwerf. Het gebouw dateert van 1970 en is van de hand van Walter Bresseleers. Destijds was het gebouw architecturaal en wat zijn ligging betreft een buitenbeentje (tien plateaus opgetrokken tussen twee torens, open landschapskantoren en gelegen buiten het stadscentrum aan een kasseiweg); sindsdien is het een ’landmark’ geworden. Alle technieken vervangen betekent verdieping per verdieping alles ontmantelen en volledig nieuw inrichten. Samen met de mede-eigenaar van de vijf laagste verdiepingen hebben we beslist ook de buitenkant en de inkomhal in een nieuw kleedje te steken. We hebben hiervoor beroep gedaan op de Antwerpse architecte Christine Conix (www.conixarchitecten.be). Ze behoudt de stijl van het gebouw maar doet een kleureninversie : de torens worden antraciet en de lijsten tussen de ramen worden wit. De drie verdiepingen die Ahlers betrekt, blijven open landschapskantoren, maar met een middenbeuk voor vergaderzalen en een uitgebreide koffiehoek waar we het rechtstaand vergaderen willen stimuleren. De verdiepingen krijgen elk een eigen kleur : blauw, groen en geel. Voor de hoogste verdieping waar naast een aantal directiezalen ook het bedrijfsrestaurant gevestigd is, zoeken we nog naar een vernieuwend en fris concept. We raken er zelf niet uit en hebben beslist een beroep te doen op Klara De Smedt van het Designcenter de Winkelhaak (www.winkelhaak.be) om ons in contact te brengen met een aantal interessante partijen. Eten is vandaag veranderd, je vindt tegenwoordig immers eetgelegenheden achteraan in kledingszaken of boekenwinkels. Zelfs achteraan in de showroom van Mercedes op de Zavel te Brussel. Bij Ahlers willen we als het kan ook liefst innoveren op dat gebied. De werknemers volgen met spanning de werken en appreciëren alleszins de investering in hun werkomgeving. Over kleuren durft men wel eens van mening te verschillen.

In de namiddag slechts één vergadering en tijd voor e-mails en een aantal telefoons. Marc bericht mij uit Oekraïne dat de administratieve hordeloop in Dnepropetrovsk uiteindelijk vordert. De 340 handtekeningen die nodig zijn om een stuk grond definitief te ‘huren’ zijn binnen en na zoveel maanden vertraging zijn we naar de notaris kunnen gaan. We kunnen de commerciële contracten verder afronden. Onze ambassadeur heeft al zijn gewicht in de schaal gelegd door de geloofwaardigheid van de regio ten aanzien van de komende handelsmissie aan te kaarten en het dossier te verdedigen bij de lokale autoriteiten. Economische diplomatie zoals deze door onze Minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht op de agenda werd geplaatst.

De avond is voorbehouden voor de familie in een gezellig restaurant aan de Vlaamse Kaai.

Christian Leysen

De Standaard Weblog op 26 september 2007 om 23:23 | Link

TrackBack