De Standaard Online

30-8-06

Innovatie

Gisteren een zeer interessant interview gelezen met de vertrekkende ambassadeur van België in Nederland, Luc Teirlinck. Omdat ik ook al weer meer dan 20 jaar intensief in België werk, ben ik altijd geïnteresseerd in dit soort interviews omdat er telkens weer de gewezen wordt op het verschil tussen België en Nederland ofwel de Belgen en de Nederlanders. Stereotiepen wat mij betreft, want bestaat de “Belg” of de “Nederlander” eigenlijk wel ? In al die jaren ben ik zo veel verschillende Nederlanders en Belgen tegengekomen dat ik ze niet in de stereotiepen kan vangen. De Nederlander is dan misschien direct, wat Belgen misschien minder hebben. Het is niet positief of negatief te noemen, dat je internationaal veel Nederlanders en Belgen in de top van grote ondernemingen vindt, is toch niet toevallig .En juist in Nederlandse bedrijven zijn belangrijke posten vergeven aan Belgen.
Het valt mij juist op dat zowel Nederlanders als Belgen in het buitenland altijd elkaar opzoeken. Toch het gevoel dat we een familie zijn.
Wat mij betreft voeren ze de Benelux nog verder door, samen sterk in een verenigd Europa!

In het tijdschrift Quote ( www.quote.nl) stond de lijst met 25 Nederlands belangrijkste CEO’s. Ik stond er niet bij, dus zal de lijst wel niet compleet geweest zijn….

Vanmiddag een telefonisch overleg met mijn oude vriend Olaf. Wij kennen elkaar nog uit de tijd dat we samen diepvriesaardappelproducten Europa in slingerden.
Hij is inmiddels adviseur van een West Afrikaans land en is samen met de toekomstige ambassadeur in Europa kennis en middelen aan het verzamelen om de industrie nieuw leven in te blazen. Inmiddels ben ik erg onder de indruk gekomen van de manier, de charme en de intelligentie van onze Afrikaanse vriend. Als Koninklijk bedrijf vind ik dat we hierin onze verantwoording niet uit de weg mogen gaan. We onderzoeken dus de mogelijkheden om onze kennis van schelpdieren aan hen over te dragen.

Innovatie is een kernwoord welke ook binnen ons bedrijf als een van de belangrijkste speerpunten wordt gezien. Zo hebben we speciale verwerkingstechnieken ontwikkeld en hebben we een gepatenteerde verpakking van verse schelpdieren uitgevonden. Deze verpakking is inmiddels standaard geworden in de industrie. Een niet lekkende verpakking , met onder beschermde atmosfeer verpakte schelpdieren. Nu nog voornamelijk mosselen en oesters, en in de zeer nabije toekomst een heel pakket van andere schelpdieren.

Vandaag ook overleg met onze afdeling aquacultuur. In de waddenzee hebben wij een proefproject lopen waarbij we trachten om mosselzaadjes te vangen voordat ze naar open zee wegdrijven. Dit project loopt nu een aantal jaar en vandaag krijg ik inzicht in de laatste ontwikkelingen. Voor ons bedrijf is het een van de belangrijke aandachtspunten waar ook een behoorlijk investeringsbudget mee gemoeid is. De resultaten tot nu toe zijn hoopgevend. Inmiddels weten we dat je de eerste tijd leert wat niet werkt om daarna uit te filteren wat er wel werkt. Zo ook met dit project.

Morgen het grote Wegener Golf Event. Betekent voor ons Prins & Dingemanse een exposeren voor onze naam bij de top van vele Nederlandse bedrijven. Een toernooi waar we al jaren actief aanwezig zijn als spelers EN als verzorgers van het zeebanket.
Dit jaar een primeur Oesters met Wortegemse, ik kom hier zeker nog op terug , want onze Belgische vrienden van  NV Albert Kint gaan zeker de harten sneller laten kloppen….

Edwin Foudraine

De Standaard Weblog om 17:18 | Link | 0 TrackBack

29-8-06

Tentoonstelling

Maandagavond bleek onze internetverbinding kuren te vertonen, waardoor mijn bericht niet is doorgestuurd. Opmerkelijk toch weer dat we blindelings rekenen op de techniek, niet altijd terecht blijkt weer eens.

Vanmorgen een goed gesprek gehad met Waterland Neeltje Jans in Kamperland (NL). Dit attractiepark heeft de mosseltentoonstelling overgenomen van het museum van natuurwetenschappen in Brussel. Deze tentoonstelling is een jaar geleden opgezet vanwege de verjaardag van België. Mosselen met frites wordt tenslotte gezien als het nationale gerecht.

Het is een mooie tentoonstelling geworden die een mooie permanente plaats gekregen heeft in de water attractiepark. Een aanrader voor gezinnen met kinderen en nu ook voor de echte mosselliefhebber die de oorsprong van de mossel graag eens wilt ontdekken.

Grondstof,grondstof,grondstof daar draait het allemaal om in onze business. Een groot deel van mijn tijd wordt daar momenteel door opgeslokt. Het is de basis van elk goed product, zo ook van het onze. Vanavond is het mijn eer en beurt ( ik weet niet welke er eerst was) om voor het avondeten te zorgen. Ook hier zijn de juiste grondstoffen essentieel voor het resultaat.

Voor het recept van de dag ben ik op de website van het voedingscentrum geweest. Geroosterde courgette wordt het dus vandaag. Smakelijk, gezond en snel klaar. Vooral die laatste twee zijn belangrijk voor een werkende vader. Snel nog even langs de supermarkt om de ingrediënten in te kopen, voordat zij sluiten en dan de huiskok spelen.

Jammer alleen dat het vandaag niet woensdag is, want dan zijn de mosselen het recept van de dag….

Edwin Foudraine

De Standaard Weblog om 17:47 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Advies: eet Zeeuwse oesters

Wanneer de eerste mosselen aan wal komen, kan je zeggen dat de dag begonnen is. Het vertrouwde geluid van de mosselfabriek klinkt tot in mijn kantoor. Mosselfabriek blijkt overigens volgens mijn Franse klanten een verkeerd woord te zijn. Hier wordt namelijk niet gemaakt enkel behandeld. Zij spreken dan ook liever van een atelier. Staat wel chique een mosselatelier.

Vanmorgen de planning van de verse oesterafdeling doorgenomen. Oesters staan steeds meer op het menu. De vraag is groeiend en zoals met natuurproducten vaak het geval is volgt deze natuur de vraag niet helemaal.

Het koude voorjaar had veel effect op de start van het mosselseizoen. De warme zomerweken hebben , naar nu blijkt, een desastreus effect gehad op de ontwikkeling van de groei van de Zeeuwse oesters. Het warme water heeft tot gevolg gehad dat er minder zuurstof in dit water aanwezig was. Tevens heeft een bepaald soort groen zeewier of zeesla zich bijzonder goed ontwikkeld. Zo goed zelfs dat ze als een soort warme deken over verschillende oesterpercelen heeft gelegen, met verstikking van de oester tot gevolg. Het uiteindelijke resultaat moet nog blijken, maar de eerste cijfers geven een verlies van 35 tot 50% op deze percelen.Het advies voor dit najaar wordt dan ook: eet lekkere kleinere Zeeuwse oesters, want die zijn er nog in ruime mate.

Overleg met onze juridisch adviseur over een handelsconflict. Ook een van mijn schone taken. Elke keer lijkt dit toch op een schaakspel. En dan wel een waarvan de spelregels telkens aangepast lijken te worden.

In een volgend leven word ik jurist. Dit is marketing avant le lettre. Een spel van vraag en aanbod, behoefte peilen, spanningsbogen meten, en voelen waar je fanclub (rechter) zit. Overleg afgesloten met de volgende zet: ,,U hoort mij nog…''

Op zo’n moment is het goed even voor je uit te kijken. Voor je uit kijken aan de oever van de Ooster -Schelde is niet heel erg vervelend. Het water trekt zich terug evenals mijn gedachten, een moment van ontspanning. Broodnodig om het overzicht te blijven bewaren.

Ook nog even een interessante weblog bezocht, waarin Simon Rozendaal een actualiteit aan de kaak stelt. Blauwtong dit keer, je zal er maar mee te maken hebben.

Prins & Dingemanse b.v. is vorig jaar Koninklijk geworden. Een predikaat welke slechts aan enkele bedrijven wordt gegund. Op de derde dinsdag van september vindt er in Den Haag Prinsjesdag plaats. Nu wij Koninklijk zijn wordt er voor ons ook een plaatsje gereserveerd. Hoe een en ander wordt georganiseerd was het thema van een kleine bijeenkomst met de Stichting van Koninklijke Verbonden.

Het is allemaal kort dag tot 19 september, dus ik zal de mensen toch aan het werk moeten zetten om onze eerste aanwezigheid tijdens deze dag niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Mooie uitdaging ,om als Prinsen een Koninklijke indruk achter te laten.

De dag zit er op. Vanmorgen een duidelijke planning gemaakt welke aan het eind van de dag slechts ten dele is gevolgd. Heerlijk herkenbaar!

Tot morgen…

Edwin Foudraine

De Standaard Weblog om 13:23 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

28-8-06

Rentmeesterschap

Het mosselseizoen gaat zijn 5e week in, bijzonder want het is tenslotte al eind augustus, vorige jaren waren we dan al ongeveer 7 a 8 weken aan de gang.

In de pers is er de laatste weken al veel over de mosselen geschreven, vooral in België, onze belangrijkste markt. Niet vreemd want tenslotte is er wel altijd iets aan de hand met de mosselen. En dat is nu precies wat werken in dit bedrijf zo interessant maakt, iets wat overigens ook tegelijkertijd de meeste stress met zich meebrengt. Het onvoorspelbare van de natuur.

Deze week ga ik u een kijkje geven in mijn week, ik zal u mij mening geven over zaken die ik tegen kom en ook zal ik proberen u opmerkzaam te maken van de gebeurtenissen die mijn  aandacht trekken. Vandaag staat er een vooralsnog normale maandag op het programma. Kijken wat het weekend heeft gebracht. Een groot gedeelte van onze producten ( mosselen, oesters en alle variaties hierop)  wordt in de horeca gebruikt.

Het weekend is daarmee ook een heel belangrijk meetpunt. Dit nemen we kort door met de verantwoordelijken voor verkoop, productie en logistiek. Aan de hand van de verwachtingen gaat een groot gedeelte van de tijd zitten in de inkoopplanning. We werken tenslotte met een dagvers product, dus wat we morgen verkopen ligt vandaag nog in het water!

Inkoop en grondstofvoorziening is in de schaal- en schelpdieren business een afdeling die steeds verder onder druk komt te staan. Iets wat overigens herkend wordt door iedereen die iets met vis te maken heeft. Veel van de problemen die onze inkoop tegenkomt is terug te leiden tot het tekort aan grondstof, vaak door de natuur bepaald en de laatste jaren nog meer politiek bepaald onder aanvoering van de milieuorganisaties.

Er is  door de jaren heen, voornamelijk in Nederland een beeld geschapen ,dat wij vissers geen respect voor de natuur zouden hebben. Een volslagen belachelijke voorstelling natuurlijk, ons bedrijf is 126 jaar geleden begonnen met de visserij en hiermee zijn we al die jaren verweven met deze natuur. De vissers realiseren zich juist als geen ander dat zij de tijdelijke rentmeesters zijn van deze natuur.

Het lijkt er steeds meer op dat men de burger wil doen geloven dat de claim van rentmeesterschap alleen voor de milieuorganisaties zouden gelden. Niet terecht dus want zijn het niet juist de boeren en vissers die deze milieuorganisaties hebben voortgebracht? Dat niet alleen wij met deze opstelling te maken blijkt dagelijks en valt o.a. ook te lezen op de site van de groene rekenkamer.

De week biedt weer vele uitdagingen, ik hou u op de hoogte.

Edwin Foudraine

De Standaard Weblog om 09:33 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

24-8-06

Ajax

Gisterenavond, na het eten in mijn ,,leuk’’ hotelletje, in het midden van de bossen en de dieren en waar ik ondertussen heel het personeel bij naam en toenaam ken (en vice versa), heb ik mij even laten verleiden naar de tweede helft van Ajax.... jongens, jongens, het leek wel het Belgisch elftal: een potje rommelvoetbal, gebrek aan talent en vooral (en dat is toch wel opvallend) een grote schaarste aan karakter. Net zoals het Nederlands elftal op het WK. Waar is die hautaine, agressieve houding, die zelfzekerheid gebleven van die Nederlanders? Het klonk misschien wel als arrogant en pretentieus voor ons maar het was een grote troef en een soort "kwaliteits label". Gisteren niets van terug gevonden. Er is duidelijk een nivellering tussen het Belgisch en Nederlands voetbal; ergerlijk genoeg wordt hierin Belgie de maatstaf. Enfin, toch lekker geslapen tot die vervelende mug.... dus vroeg opgestaan en op kantoor 7.45u

What a day; meetings ter voorbereiding van andere meetings volgende week; helemaal gek als je erbij stil staat. Binnenkort gaan we nog meetings organiseren om meetings te plannen die de uiteindelijke meetings moeten voorbereiden. Dat heb je wel als je je leven tussen twee kantoren leidt; er komt een pak organisatie bij kijken.

En om 12.00u terug de auto in, naar Kontich. Twee uren onderweg; even ontspannen zonder telefoon, zonder mails etc. Alhoewel, de moeheid krijpt dan toch in de kleren en zetten we de muziek een beetje luider en het raam wat open.

En in Kontich weer vergaderen: twee kandidaten ‘Commercieel Manager Belgie’: dit is altijd weer een goede en interessante ervaring (ondertussen hebben jullie al mijn interesse voor de menselijke factor begrepen) ; jongere, ambitieuze kaderleden (wat een afschuwelijk woord) die veel te vertellen hebben over hun werk, over zichzelf, hun prive leven, hun cultuur etc...

Daarna Marketing vergadering en nog even bij praten met onze logistieke partner .. en de dag is weer om. Er is nog een hoop werk maar het is 7u., ik ben uitgeput en ga dus naar huis, gezellig met de vrouw samen zitten en de voorbije twee dagen vertellen. Zij is al mee gerezen naar Nunspeet, kent de plek en de mensen. En dus vindt ze het "leuk" ( lap, weeral.. wordt ik dan toch een beetje Nederlander?) als ik , de verhaaltjes van ginderachter meebreng.

Tot morgen, last day...

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:06 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

23-8-06

Lekke band

Vandaag een spannende dag in Nunspeet, met de Nederlandse ploeg. Ondanks al de vooroordelen vanuit onze kant, is het echt prettig werken met Nederlanders. Je moet wel leren hoe met ze om te gaan, je moet soms harder roepen, je vooral niet laten overdonderen en laten uitpraten ... en als ze het hele verhaal uit de doeken gedaan hebben (en dat doen ze toch zo goed), vraag je naar harde feiten, "wat is er nu echt gedaan"; dan valt over het algemeen het debat weer een toontje lager.

Deze voormiddag is het Directie Comitee; kort want om 10.00u komt hoog bezoek uit Oldenburg. Maar ja, je mag dan alles zo goed plannen als je wil, soms lukt het niet. Na twee minuten rijden krijg ik een lekke band; en maar zoeken naar het juiste tuig om deze verdo... moer los te krijgen ...maar niet gevonden; na een halfuur zoeken, dan toch maar Europ Assistance bellen. Vind ik vreselijk: je lijkt net wel een dom blondje dat haar wiel niet eens kan vervangen. En ja hoor, na 25 minuten staat de Nederlandse Wegenhulp er; dit is toch weer schitterend hoe Europ Assistance snel en efficient reageert. ( ik stuur hun de rekening wel voor deze publiciteit). En daar voel ik me dan toch een stuk beter: de ‘gele’ man in zijn overall kan het ook niet oplossen. We moeten de wagen slepen naar een dichtbijzijnde garage en vandaar dan toch op kantoor, weliswaar met 2 uren vertraging.

Net op tijd nog om de International Sales Director uit Oldenburg te begroeten en dus het Directie Comitee wordt afgelast en naar een andere datum verschoven. Gelukkig spreekt deze man Frans; mijn Duits is niet echt bijzonder vlot, "keuken duits" noem ik dat, à la Jean Marie Pfaff in zijn beste dagen bij Bayern Munchen. Spreken over de marktevolutie in Benelux, de cijfers, de toekomstige ontwikkelingen, nieuwe producten, de concurrenten, .. enfin een hele terugblik op wat tijdens de vakantie gebeurde.

Terwijl ik hoog in bergen zat, ging deze man met heel zijn familie op safari in Afrika, in de blakende zon en hitte; niets voor mij en toch zeker niet in deze periode van het jaar. Ondertussen praten we over andere zaken dan alleen het werk…

En is middag en ligt er nog een hele boel zaken op onze ‘te bespreken’ punten; onder andere de Business Review van volgende maandag voor de Beheerraad in Oldenburg. Dringend en belangrijk dus. En dus reden genoeg om de ‘motivatie’ training die deze namiddag voor mijn Directie Comitee had gepland, uit te stellen. Het is "very short notice" maar ‘tant pis’. De consultant loopt er niet echt gelukkig bij maar blijft beleefd.

En na 8 uren vergadering gaat deze brave man weer naar Oldenburg. Ik benijd deze man echt niet: constant in de auto en de vliegers, naar alle landen van Europa… een echte zigeuner. Als je jong bent, vind je dat knap en aantrekkelijk; met de jaren en de toenemende onveiligheid en daaruit voortvloeiende veiligheidsmaatregelen, verliest het zijn charme.

Tijd voor mij om het verhaal van de dag neer te pennen...

"Bis Morgen..."

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:24 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

22-8-06

Belgisch-Nederlandse samenwerking

Niets serieus in de kranten deze ochtend, of beter gezegd, niets dat echt mijn aandacht vasthoudt en waar ik begin over na te denken of filosoferen….

Eén van de grote uitdagingen voor een bedrijf is mensen laten samenwerken, in een gezonde, ontspannen, leerrijke en stimulerende omgeving. Dit is de moeilijkste taak omdat je hier met individuen omgaat, die allen hun eigen karakter hebben, hun eigen gewoontes, hun eigen cultuur, hun eigen opleiding. Je moet ervoor zorgen dat ieder talent tot zijn recht komt, en dit steeds in het belang van de groep, van de collectiviteit. Volgens mij valt of staat een bedrijf hiermee ... . Er zijn voorbeelden genoeg.

En het probleem van samenwerking wordt nog groter als je andere nationaliteiten erbij haalt. In dat geval spreken we over  ‘cohabitation’, een schitterend woord dat ik leerde toen Mitterand samen met Chirac over Frankrijk regeerden ; ijskoude relaties….en toch krijg je juist op dat moment door het spel van gewicht en tegengewicht, zwart en wit, yin en yang, de betere resultaten.

Een Benelux organisatie is dus typisch zo een toestand: Nederlanders die overlopen van zelfzekerheid en van vlotte taalvaardigheid (“arrogantie”, noemen we dit hier) en Belgen die het onderspit delven, zich ingraven, niets meer zeggen in meetings en uiteindelijk gefrustreerd naar huis keren. Dit had ik tot tweemaal toe al ervaren in ‘vroegere levens’ bij British Petroleum en Carpet Right. En P&G en Gillette (toen nog niet overgenomen door de eerste) besloten een aantal jaren toch ook hun Benelux organisaties te ontmantelen.

En dus ben ik een gelukkig man als ik hier andere gemoedstoestanden aantref, met mensen die voor elkaar in het vuur springen (bij wijze van spreken), die twee à drie uren op de baan zitten, van s’morgens vroeg tot s’avonds laat, om de collega’s van “van het Zuiden” te helpen, er een ‘lijn’ in te brengen en hen door de crisis heen te loodsen. Schitterend. Dit is voor mij de grootste genoegdoening in het bedrijfsleven: een ploeg die werkt ten dienste van het objectief van het bedrijf en waar individuele talenten zich ontplooien, in alle openheid en tolerantie voor de anderen.

Na deze mooie dag waar heel wat problemen  een oplossing hebben gekregen, blik ik verheugd terug op mijn belangrijkste verwezenlijking van het afgelopen jaar: Nederlanders en Belgen laten samen werken.

Ik keer dus tevreden naar huis deze avond, een hapje eten met mijn vrouw en daarna doorrijden naar Nederland; want daar moet ik morgen vanaf 8 uur optreden. Ik blijf daar tot donderdagmiddag.

Tot morgen, vanuit Nunspeet (tussen Zwolle en Amersfoort); een “leuk plekje”

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:46 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

21-8-06

De markt op zijn gat

Terug uit vakantie, twee en halve weken in de bergen, in het Zuiden van Frankrijk; ver weg van alle drukte, van de stranden en van de massa; geen televisie, geen telefoon, geen GSM, geen laptop….. lekker genieten van de natuur en van de familie en…. terug de batterijen opladen.

Raar maar waar; het eerste waar je dan mee geconfronteerd wordt bij het terugkomen is de politiek en zijn communautaire problemen; waar ligt de waarheid nu uiteindelijk?  Ergens in het midden waarschijnlijk, of buiten de cirkel misschien wel. Het interview van Herman De Croo deze ochtend op radio ‘première‘ (RTBF) - in een vlekkeloos Frans -  is een staaltje van gematigd Vlaams gezindheid en toekomstvisie voor een tolerante samenleving binnen de Belgische staat. De oudere generatie heeft toch wel heel wat wijsheid in pacht…. Spijtig toch wel dat Anne-Marie Lizin wat problemen heeft om het debat op niveau te houden.

Op naar het eerste ‘hot topic’ van de dag in Kontich: prijsoorlog in de “digitale foto-afdruk wereld” in Nederland. De markt maakt een complete mutatie door met nieuwe consument gedragingen. Dit zorgt voor heel wat onrust en een nooit geziene prijsagressiviteit. Besprekingen met ons hoofdkwartier in Oldenburg (Duitsland), met de commerciële medewerkers en met de marktspelers. Daar zal veel tijd en energie in kruipen om dit weer tot een normaal niveau te brengen. In 20 jaren tijd , heb ik nog nooit een markt gezien die zo op zijn gat zit, om het cru te stellen. Boeiend en veeleisend.

Tweede ‘hot topic’: overleg met mijn financiele & administratieve manager en de advocaten over een belangrijke procedure. Dit zijn niet echt constructieve en aangename dossiers, maar je moet ze wel met veel zorg opnemen; elk detail heeft zijn belang en je mag niets vergeten…

Ah, en nu eindelijk iets vrolijks: Sabine viert vandaag haar 28 jaren dienst bij CEWE en wordt uitvoerig in de bloemetjes gezet - één glaasje champagne ( enfin, twee of drie)  mag er wel bij… Santé en , zoals ze zeggen, “nog vele jaren". Dit is één van de toffe kanten van de job: je wordt op alle drinks gevraagd, je mag de mensen in de bloemetjes zetten en eindelijk wat tijd nemen om met de medewerkers te praten, liefst over iets anders dan het werk.

En nu op weg naar Namen voor een beheerraad van een vzw.   Ondertussen stop ik in Bierges: tijd voor een koffie met een commercieel medewerker : even horen hoe het op de Belgische markt allemaal gegaan is de laatste weken.

18.30: afspraak in Namen is afgelopen; normaal zou ik nu gaan tennissen om mijn eerste werkdag “uit te zweten”; maar verdorie: het regent dat het giet. Geen ‘witte paters’-tenue dus, geen raket, geen tennis en dus op weg naar huis…

Tot morgen.

Baudouin Verschueren

De Standaard Weblog om 20:05 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

18-8-06

La communication est une valeur en soi

Ik begin met gemengde gevoelens aan mijn laatste stukje. Schrijven vreet tijd (ik vijl en schrap dat het een lieve lust is), maar ik doe het wel graag. Helaas veel te weinig. Mijn schrijfsels zitten tegenwoordig gevangen in dwingende powerpoint-structuren. Zuinig omspringen met woorden is daarbij een grote deugd.

Toen ik zo oud was als mijn zoon nu, 14 jaar, wou ik niks anders dan journalist worden. Where did I go wrong? Ik denk op het moment dat ik net na de unief faalde in de ultieme stemproef voor het journalistenexamen op de toemalige BRT. Er lopen nogal wat gebuisde journalisten rond in de reclame. En raad eens wat mijn zoon Max nu graag wil worden later ? Ik zal hem alvast naar de dictieles sturen.

'La Belgique n'est plus une valeur en soi' lees ik op de 1 van La Libre Belgique vanmorgen. Leterme is geen impulsieve politicus, hier zit dus een uitgekiende strategie achter. De mannen van NV-A zijn weer minstens een jaar content, de Vlamingen zijn fier op een leider die nog eens echt zijn gedacht zegt en de Franstalige politici en kranten reageren (voorspelbaar) zoals het niet moet: jammerend.

Allemaal ingecalculeerd door Leterme en zijn entourage. Politiek kan simpelweg herleid worden tot politieke communicatie tegenwoordig. Politici praten niet meer met journalisten maar rechtstreeks met hun lezers of kijkers. Ze zijn compleet afgetraind door het legertje van media-coaches, waarvan de meesten overigens schnabbelende journalisten zijn. Of hoe die van hun eigen vak een partijtje schaduwboksen, een circus van perceptie hebben gemaakt.

Vanmiddag bezorgde Johan Verest -de creative director van I Do, ons Direct Marketing bureau- mij het eerste exemplaar van zijn boek 'Uw brievenbus verkracht, bekentenissen van een dader'. Johan is de meest bekroonde DM copywriter in dit land en heeft een missie: de lezer van commerciële brieven met respect behandelen. Respect voor zijn intelligentie en zin voor humor, die zo op de proef gesteld worden door de rommel die we dagelijks in onze bus krijgen. Zijn boek is een must-read voor iedereen die gelooft dat er nog toekomst is voor integere communicatie. Het kan besteld worden op www.uwbrievenbusverkracht.be. Tussen haakjes, voor de cynici onder u, wij verdienen hier niks aan. Gewoon voor de goede zaak.

Yves mag zeggen wat hij wil, België is een surrealistisch, maar wel een leuk land. De Amerikaan in dit spotje moest de Belgen destijds terug wat eigenwaarde geven na een periode van kommer en kwel. De briefing was eigenlijk: hoe kunnen we Dutroux doorslikken. In kleine stukjes, dacht ik bij mezelf.

Tot later misschien.

Marc Fauconnier

De Standaard Weblog om 21:31 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

17-8-06

Onbelgische hoogmoed

Ik had maandag beloofd om geen overstresste CEO (Chicken Executive Officer) aan het woord te laten deze week. Dat is me tot nu toe goed gelukt. Nu zit ik hier toch wel naar adem te happen na een dag waarvan ik u het scenario verder ga besparen. Ik licht er in willekeurige volgorde toch enkele highlights uit die u mogelijks zouden kunnen interesseren. Misschien kalmeer ik dan wel een beetje (is dat misschien de bedoeling van bloggen?).

Vanmorgen had ik een uitgebreide babbel met Alexis Verschueren. Sinds 1 juli is LG&F Amsterdam open en runt hij daar de boetiek samen met Marieke Van den Berg en Joeri Janssen. Hierbij een foto van onze Hollandse maatjes (hihi). Hoewel, die Alexis is eigenlijk een uitgeweken Belg, maar zijn sterreteken is kameleon. Hij praat tegenwoordig Amsterdams als een cafébaas uit de Jordaan.

Het is best wel spannend om een reclamebureau te starten in Nederland. In Amsterdam struikel je tegenwoordig over de goeie bureau's (the creative capital of Europe noemen ze dat daar). Waar halen wij de 'onbelgische' hoogmoed vandaan om daar nog eentje bij te doen ? Wel, enkele Belgische bureau's waaronder LG&F hebben een uitstekende creatieve reputatie bij onze bovenburen. Ze spreken daar zelfs met respect over de Belgische creativiteit. Onze spotjes voor pakweg Proximus of Eristoff werken verfrissend in een reclamecultuur die nogal navelstaarderig is.

Hollandse commercials zijn vaak heel goed gemaakt maar tappen uit hetzelfde vaatje van typisch Nederlandse humor. Wij Belgen zitten wat vaker te experimenteren met andere creatieve registers, nemen iets meer risico's en geven op dit moment dan ook meer vernieuwende impulsen aan het reclamevak. En als ik vandaag naar het 'new business' boekje van LG&F Amsterdam kijk, is daar veel belangstelling voor bij Nederlandse adverteerders.

Groeien zorgt overigens ook voor ongemakken. De LG&F groep telt nu al vijf bedrijven (binnenkort komt er nog eentje bij dat de oude reclamekrokodillen nog zenuwachtiger zal maken) waarvan de meesten zich toeleggen op een specifiek vakgebied: reclame, PR, DM, Internet, enz. Al die creatieven doen samenwerken om homogene campagnes te maken over de grenzen van hun vak heen komt meestal niet vanzelf.

Daarom hebben Luc, Christophe en ik aan Paul Wauters (onze huidige co-creatief directeur) gevraagd om 'Group Creative Director' te worden. Hij gaat dus het creatieve geweld binnen de groep in betere banen gaat leiden. En ik kan u in avant-première verklappen dat hij ja heeft gezegd. Dat ga ik nu meteen mededelen aan alle LG&F'ers. Als de reclamevakpers dit leest, mogen ze mij morgen bellen. En mijn PR-coach Ann Maes gaat boos zijn omdat ik de primeur hier weggeef, zonder er met haar over te praten.

Ik sluit nog maar eens af met een straf filmpje. Deze keer voor onze klant Proximus. U heeft het vast wel gezien op TV, maar ik alvast geraak er niet op uitgekeken.

Morgenavond bent u van mij af.

Marc Fauconnier

De Standaard Weblog om 22:27 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

16-8-06

A small step for mankind, a giant leap for Sp.a

Vanmorgen las ik dat de Sp.a zijn wettelijke zendtijd voor de verkiezingen ter beschikking stelt van caritatieve organisaties. Gratis reclamespots  voor het goede doel. Grote titel in De Morgen vandaag, meteen opgepikt door de nieuwssites. Een grandioos idee, zonder meer. Het zou me niet verwonderen dat er een provinciegouverneur of een reclamemaker achter zit.

En laten we vooral niet te cynisch doen, het is in de eerste plaats fijn voor die organisaties zelf, die een minuutje mogen opsoeperen. Ik stel me meteen in naam van mijn klant Plan International kandidaat om één van die minuten op te vullen. Alle inspanningen voor een betere wereld zijn welkom, of ze nu van Johan Vande Lanotte of Bill Gates komen. Het is uiteindelijk een mooie geste. Maar ook niet meer dan dat. Je moet geen media-expert zijn om te beseffen dat één spotje van één minuut de wereld niet gaat veranderen. Mediaplanners stellen dat je een spot minstens 2à3 keer moet gezien hebben vooraleer hij zijn werk begint te doen.

Toch is het een ijzersterk idee. Ten eerste omdat het de Sp.a massa's free publicity oplevert, die veel meer waard zijn dan die 13 minuten op de publieke omroep. Die buit is al binnen. Ten tweede heeft het ook een sterke positionerende waarde voor het merk Sp.a. Door zich zo uitdrukkelijk aan de kant van de zwakkeren te plaatsen, ontsnapt de Sp.a hopelijk weer een beetje uit dat verstikkende politieke centrum. En kan het in dezelfde beweging het Christelijke middenveld over de bol aaien. Ten derde is het slim omdat het de politieke concurrentie in een Catch 22 brengt. Ofwel volgen ze het goede voorbeeld en dan zijn het meelopers ofwel doen ze gewoon hun verkiezingspraatje op radio en televisie en dan zijn het egoïstische borstkloppers. Begin maar te kiezen.

Er zijn nog steeds verstandige mensen die zich ergeren aan moderne communicatietechnieken in de politiek, omdat die ten koste zouden gaan van de inhoud. Ik ben het met hen geweldig oneens.  Als een politieke programma niet gebruiksvriendelijk wordt gemaakt, begeleid door een sterk idee en vervolgens mooi verpakt, gaat de inhoud hopeloos verloren.  Onder druk van de honderden boodschappen die dagelijks op ons afkomen zijn we selectief geworden. Enkel wat ons raakt, komt er nog door. De rest is voor de vuilbak.

Tijd voor het derde spotje in de reeks 'best of LG&F'. De bedoeling was de Vlamingen aan te sporen  om zuinig te zijn met energie. Een groot idee, al zeg ik het zelf. Minstens even groot als dat van Jens Stevaert.

Smakelijk en tot morgen.

Marc Fauconnier

De Standaard Weblog om 18:16 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

15-8-06

Hemelvaart met de koersfiets (en terug)

Ik moest vanmorgen even nadenken welke feestdag het nu precies is vandaag. Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart, dus. Laat ik het vandaag dan maar over de hemel hebben. In al zijn betekenissen.

Dat is in de eerste plaats de plek waar mijn vader nu al meer dan een jaar vertoeft, als ik mijn opvoeding mag geloven. Hij heeft hem in ieder geval dik verdiend, zijn hemel, al was het maar omdat hij vele generaties studenten enthousiast gemaakt heeft voor zijn vak, de communicatiewetenschap. Daar hebben we in de reclame nog steeds geniet van. Carola, de Managing Director van LG&F is zo een ruwe diamant die mijn vader heeft afgeleverd (Intussen is ze wel geslepen).

De hemel voor een reclamebeest als ik situeert zich misschien wel op het podium van het 'Palais du Festival' in Cannes. Daar worden elk jaar de 'oscars' van de reclame uitgedeeld. Dit jaar wonnen we er vijf met de LG&F-Group, wat echt wel uniek is voor een Belgisch bureau. I Do, ons Direct Marketing bedrijf won zelfs de 'Grand Prix' met een mailing voor de krant De Tijd. (foto op het podium in Cannes)

Ik weet het, het is een klein wereldje en we wentelen wat graag in creatieve successen waar buiten de reclame geen mens van wakker ligt. Maar er is ook een economische dimensie aan die Awards. En die houdt mij vooral bezig. Ze zullen het niet gauw toegeven, maar adverteerders werken graag met een creatief succesvol bureau. Niet in het minst omdat die creatieve prijzen ons nog harder doen werken. En hen de kans geven om met de beste mensen te werken. Niet alleen in de creatieve afdeling trouwens.

De hemel in mijn vrije tijd situeert zich tegenwoordig ter hoogte van het zadel. Ik ben weer fanatiek aan het fietsen. Zondag nog in de Vlaamse Ardennen (de Koppenberg zonder een voet op de grond te zetten, jawel), vanmorgen nog de hoofdstad rondgereden langs het parcours van 'De Gordel'. Die verbetenheid heeft alles te maken met twee belangrijke afspraken.

Midden september organiseert LG&F voor klanten en medewerkers een beklimming van de Mont Ventoux. 25 martelaren, waaronder Lance Bourlon van Studio 100, Fausto Coenen van de VRT en Eddy Frederix van de Nationale Loterij zullen zich aan de kale reus van de Provence wagen. Ik vermeld ook Floyd Ghewy van LG&F, mijn occasionele trainingspartner, die zich voorlopig nog iets sneller dan ik naar boven werkt op de Vlaamse molshopen. Hij heeft nog iets meer poeier (lees creatine) in zijn gebeeldhouwde dijen. Maar we hebben nog een maand te gaan en ik train
zoveel mogelijk achter zijn gat.

Einde maart rij ik samen met mijn vriend Philippe voor de tweede keer de 'Cape Epic', een mountain-bike marathon in Zuid-Afrika (www.cape-epic.com). Zeven etappes leiden ons over 920 kilometer off-road en 16 verticale kilometers hoogteverschil. Ik stop hierbij een foto van mezelf tijdens m'n eerste Cape Epic, op enkele kilometers van de eindstreep. Ziet u die hemelse blik achter de glazen van mijn zonnebril ?

Tot slot, de hemel op aarde. Althans volgens Bill Smith, de CEO van Eristoff, de vodka voor mensen die eerlijk hun gedacht zeggen. Het tweede spotje in de reeks 'the best of LG&F'.

Tot morgen.

Marc Fauconnier

De Standaard Weblog om 20:22 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

14-8-06

Over Mieke, Guido en de reïncarnatie van Verdi

Ik blog voor de allereerste keer. Omdat De Standaard het mij lief gevraagd heeft voor één zuinig weekje. Bloggen zit niet in mijn genen, vrees ik. Zelfs mijn ergste puberale kwellingen heb ik nooit aan een dagboek toevertrouwd. Ik begrijp niet waar die miljoenen bloggers de tijd en de ambitie vandaan halen om hun doen en laten met de wereld te delen. Nou ja met de wereld, het aantal bloggers overtreft stilaan het aantal lezers van blogs, denk ik. Vele blogs hebben maar één lezer, namelijk de auteur zelf. Waardoor een blog weer gewoon een dagboek wordt, een uitlaatklep met helende werking. Alles komt terug.

Ik heb bewust gekozen voor een blogweekje tijdens de komkommerperiode. In de hoop dat ik de lezer (hallo, is er iemand ?) niet te vaak moet lastigvallen met het overvolle agenda van een cliché-CEO die van ontbijtmeeting naar werklunch draaft en tussendoor nog snel een conference-call afwerkt. Misschien heb ik deze week wel wat tijd om een paar gedachten te delen met u, in het slechtste geval met mezelf.

Vorige week zijn er twee mensen te vroeg zijn gestorven, die beiden veel betekend hebben voor mijn vak, de reclame. Zaterdag werd Mieke Verhelst begraven, de baas van Roularta Media. De charmante vrouw waaraan Rik De Nolf blindelings de werving van zijn reclame-inkomsten kon toevertrouwen.

Ook zaterdag werd bekend dat Guido Depraetere zijn strijd heeft moeten opgeven. Guido heeft Vlaanderen uit de reclame-middeleeuwen gehaald, hoewel dat als programmamaker zeker niet zijn eerste bedoeling was. Tot laat in de jaren 80 moesten wij onze creativiteit ventileren in massa's posters (Het koninkrijk België is tenslotte één groot affichagenetwerk) en advertenties voor kranten en magazines. Het papier kwam onze oren uit. Voor TV-spotjes keken we met veel afgunst naar de exploten van Martine Bijl voor Hak en Cora van Mora op de Nederlandse televisie.

En toen kwam VTM en stortten we als hongerige wolven op het TV-medium. VTM was een dankbare drager voor onze reclamefilmpjes. Mike en Guido zijn er -zoals niemand voor en na hen- in geslaagd om een coherent zendergevoel neer te zetten: warm, familiaal en kleurrijk. Ik had 15 jaar geleden het voorrecht om de base-line 'VTM kleurt je dag' te slijten aan Guido Depraetere en Piet Anthierens, de toenmalige commerciële directeur. Piet twijfelde, maar Guido zei meteen 'dat is 'm' en ik ben er hem nog steeds dankbaar voor. Dankbaar ook omdat hij met VTM het startschot gegeven heeft voor een generatie van Vlaamse reclame-ondernemers, waar ondergetekende zich ook toerekent.

Tot slot een klein hoofdstukje auto-promotie, noem het gerust stoef. Ik toon deze week elke dag een LG&F-reclamefilmpje. Samen vormen ze zowat het beste dat we gemaakt hebben. Ik begin vandaag met onze Verdi-film voor Klara. Klassiek Leeft, als het moet zelfs via reïncarnatie.

Marc Fauconnier

De Standaard Weblog om 18:08 | Link | 7 Reacties | 2 TrackBack

4-8-06

Vakantie in Italië breekt aan

De dag vandaag bestond uit zeer veel telefoonverkeer met Italië. Vandaag was immers voor 99% van de collega's daar de laatste dag voor de vakantie, en dan is het nodig om nog veel dingen af te stemmen. Want de komende drie weken ligt het openbare leven in Pontedera stil. En dat blijft enorm lastig, want in een Italiaanse firma gaat nogal eens iets verkeerd (bijvoorbeeld op logistiek vlak). Het is voor ons de komende drie weken "fingers crossed", want herstelmogelijkheden zijn er vaak niet.

Dus was het vandaag volop bevestigingen vragen voor beloofde transporten, controleren of bijvoorbeeld artikelnummers waren aangemaakt zoals beloofd (zonder artikelnummers kunnen wij geen stukken bestellen die nodig zijn om transportschades aan scooters te repareren), et cetera. Want wij kunnen onze klanten niet vragen om drie weken geduld te hebben voordat zij hun product ontvangen, omdat in Italië vakantie wordt gevierd. Ik blijf het nog steeds vreemd vinden dat in Zuideuropese landen men internationale ondernemingen sluit gedurende de vakantie ... naar mijn mening is dit een achterhaald syteem. Anyway, we hopen er maar het beste van.

Voor mij is dit de laatste bijdrage. Ik kreeg de mogelijkheid om u ook in het weekend op de hoogte te houden van mijn week, maar als gevolg van een aanstaande verhuizing bestaat mijn weekend uit klussen en schilderen ... en laat dat nu niet bepaald mijn specialiteiten zijn. De kans dat ik dan wat chagrijnig ben is groot, en dan is het niet verstandig dat ik mij kan afreageren via deze CEO-blog. Dus heb ik vriendelijk bedankt voor de mogelijkheid.

Bedankt voor het lezen, en ik hoop u allen te mogen begroeten als (toekomstige) klant, bijvoorbeeld tijdens het jaarlijkse Auto en Moto Salon in Brussel.

Ik wens u allen veel goeds toe !

Met vriendelijke groet,

Marco Rikkers
Managing Director
Piaggio Benelux

De Standaard Weblog om 21:00 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Een stukje historie ...

Vandaag wil ik u graag virtueel meenemen naar onze fabriek in Pontedera. Pontedera ligt in de vallei van de Arno, gelegen in de driehoek Pisa - Livorno - Florence in het roemruchte Toscane. "Wat een heerlijke omgeving om naar toe te gaan" hoor ik u direct denken; en inderdaad is het een prachtige vakantiebestemming. Maar helaas kom ik meestal niet verder dan het vliegveld van of Pisa of Florence, en is het vaak een race tegen de klok om vliegtuigen te halen. Van die prachtige omgeving maak je dan niet veel mee.

Enfin, in Pontedera ontstond 60 jaar geleden het idee van de scooter. De fabrieken van Piaggio waren in de 2e Wereldoorlog plat gebombardeerd, omdat Piaggio in die tijd actief was in de vliegtuigindustrie (en dus moesten ze in tijd van oorlog uitgeschakeld worden door de geallieerden). Na de oorlog werd onder leiding van Enrique Piaggio een nieuw concern opgebouwd, dat zich ging toeleggen op individuele mobiliteit.

Na een aantal prototypes ontwikkelde uiteindelijk Corradino D'Ascanio het prototype MP6 ... de Vespa (het Italiaanse woord voor wesp). Uiteindelijk kwam het product onder de naam Vespa 98 op de markt, en werden er in massaproductie 2.000 stuks geproduceerd. In de jaren vijftig, hoogtijdagen voor de Vespa, werd zelfs een deel van de productie buiten Italië gedaan (o.a. in Jette bij Brussel). Per jaar werden er toen 171.000 Vespa's geproduceerd in de diverse fabrieken. In November 1953 rolde de 500.000ste Vespa van de band, en in Juni 1956 volgde het miljoenste exemplaar.

Inmiddels zijn we 60 jaar verder en is de Piaggio Group een beursgenoteerde onderneming, produceert het gemotoriseerde 2-, 3- en 4-wielers van de merken Piaggio, Vespa, Gilera, Aprilia, Moto Guzzi, Derbi, Porter en Ape op verschillende locaties in Italië, Spanje, India en China en is het één van de grotere wereldspelers in onze segmenten. Met nog steeds Pontedera in Toscane als hoofdzetel, en een eigen Piaggio museum om de historie te herbeleven. Mocht u op vakantie gaan naar Toscane is dit misschien een leuke bezienswaardigheid. Valt bijvoorbeeld prima te combineren met een bezoek aan Pisa, Lucca of Viareggio.

Tot blogs …

Marco Rikkers

De Standaard Weblog om 14:32 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

3-8-06

Inbetween days

Deze dag was, na een paar dagen gericht op de Belgische markt, volledig gericht op Nederland en meer specifiek Amsterdam.

Naast een kort bezoekje aan onze specifieke lifestyle dealer (recent overgenomen door nieuwe investeerders die wat extra aandacht verdienen) had ik vanmiddag branche overleg bij de RAI (Nederlandse tegenhanger van de Febiac). Daardoor was ik niet in staat om RTL nieuws te woord te staan, die vandaag een item brengen over de wederopstanding van Vespa. Gelukkig kon ik hen wel in contact brengen met twee dealers die prima in staat zijn deze trend te verwoorden.

Wat dat betreft hoef ik niet zo nodig op de voorgrond te staan ... ik regiseer liever alles van achter de schermen.

Overigens kom ik dankzij de merknaam Vespa wel regelmatig in contact met de spotlights. Door het "jetset" imago is het product aanwezig op vele speciale events. Voorbeelden hiervan zijn de Miljonairsbeurs in Amsterdam, de Amsterdam Fashion Week en om voor u dichter bij huis te blijven De Nacht van Exclusief.

Events waar wij natuurlijk graag mee samenwerken vanwege de uitstraling. En voor ons is het mooi meegenomen wanneer een BN'er of BV'er ongemerkt reclame maakt voor ons product. Vooral in de wekelijkse roddelbladen komen wij vaak in beeld. Om maar eens wat Nederlandse namen te noemen: Ruud Gullit, Marco Borsato, Katja Schuurman, Froukje de Both, Barry Hay (van de Golden Earring), bijna de complete selectie van Ajax ... allemaal ambassadeurs van ons product. In België hebben wij dat imago overigens een stuk minder ... dat zou best mogen veranderen. Interessante suggesties zijn van harte welkom.

Op het moment dat ik dit schrijf (18.30 uur) sta ik op het punt om naar huis te gaan. In de zomerperiode is het voor ons veel meer een periode van oogsten dan van zaaien. Dus relatief weinig wilde marketing ideeën, events en andere commerciële uitspattingen ... dat vindt veel meer plaats tussen maart en mei. We hebben immers toch een seizoensgebonden product, en dat bepaalt voor een groot gedeelte onze werkweek.

Tot morgen ....

Marco Rikkers

De Standaard Weblog om 18:45 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

2-8-06

Slecht weer ... veel geklaag

De dag begon met het doornemen van de post en een aantal administratieve plichtplegingen (aftekenen fakturen, autoriseren betalingen). Daarna op pad richting het Belgische Zwijndrecht voor een afspraak bij de VTB-VAB. Voor mij specifiek het Belgische Zwijndrecht ... ik ben namelijk opgegroeid in het Nederlandse Zwijndrecht (vlakbij Rotterdam). De VTB-VAB is een belangrijke contractpartner van ons; zij verzorgen de uitvoering van de Piaggio Assistance (de 24/7 pechverhelpingsservice die wij in België op al onze moto's leveren). Het betreft hier een halfjaarlijkse evaluatie, en het doet me deugd dat het interventiepercentage belangrijk is gedaald.

De belangrijkste vorm van storing blijft de batterij; veel consumenten denken er namelijk niet aan dat wanneer een scooter lang stilstaat (bijvoorbeeld gedurende de winter in de garage) de batterij regelmatig op te laden. Wanneer het dan mooi weer wordt en iedereen graag wil toeren ... dan volgt de deceptie. Platte batterij en weg plezier. Gelukkig bestaat er dan de Piaggio Assistance om de consument weer mobiel te krijgen.

Op de terugweg naar kantoor in een wegrestaurant kort geluncht. Overigens slecht weer onderweg en dus gelijk in de file.

Een voorteken voor de rest van de dag ... een aaneenschakeling van "brandjes blussen" en zogenaamde "slecht weer gesprekken".

Het tweede begrip behoeft enige nadere uitleg.

In Nederland dient vanaf 1 januari 2007 iedere bromfiets van een kentekenregistratie te zijn voorzien. Vanaf 1 september 2005 geldt dit al voor nieuwe bromfietsen, en voor het rijdende park is een conversieproces gaande dat voor 31 oktober 2006 moet zijn afgerond. Helaas komt het vaak voor dat de benodigde gegevens van de bromfiets niet of niet goed zijn af te lezen. Zeer vervelend voor de consument, omdat er in dat geval geen kenteken kan worden uitgegeven.

Dit kan worden opgelost door de combinatie van dealer en importeur, maar helaas hebben enkele instanties en media anders bericht. Consumenten zijn voorgelicht dat zij zonder meer de benodigde informatie telefonisch kunnen opvragen bij de importeur, en zijn daarom vaak teleurgesteld als blijkt dat dit niet het geval is. De kentekenregistratie heeft namelijk ook als doel een zuivering van het rijdende park, waarbij als gestolen gemeld zijnde bromfietsen of terecht komen bij de rechtmatige eigenaren of van de weg worden gehaald. Indien wij telefonisch, zonder enige mogelijkheid van controle, informatie verschaffen maken wij het wel heel makkelijk om illegale bromfietsen om te toveren in legale bromfietsen ... en dat valt dus niet altijd in goede aarde. En op een regenachtige vakantiedag neemt het aantal telefoontjes met deze strekking helaas enorm toe. Dus heb ik vandaag ons call center ondersteund en zelf de consument te woord gestaan.

Morgen staat een puur Nederlands dagje gepland, met een aantal afspraken in Amsterdam. In Amsterdam is het merk Vespa namelijk een ware "cult". Het is één van de meest trendy merken, en dat zie je terug in het straatbeeld (en ook in de roddelbladen, waar menig bekende Nederlander wordt gespot op een Vespa).

Tot morgen, tot blogs ...

Marco Rikkers

De Standaard Weblog om 19:59 | Link | 0 TrackBack

1-8-06

Nieuwe concepten

Na de administratieve plichtplegingen in de auto gestapt naar onze PR en marketing partners (PR-Ide en Hakuna Matata) in Brussel. In het najaar staan drie belangrijke productintroducties op het programma: de Piaggio MP3, de Vespa LXV en de Vespa GTV.

De laatste LXV en GTV zijn ontwikkeld ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van Vespa en zijn een combinatie van moderne techniek en nostalgie. Vanuit gans de Benelux is er al veel vraag naar.

Voor de introductie in september plannen wij momenteel een Vespa-party voor genodigden in Brussel, en natuurlijk moet daar nog het nodige voor worden geregeld. Hakuna Matata speelt hierin een centrale rol: David en Pierre zijn “Brussel-specialisten” en nemen ons erg veel werk uit handen.

De Piaggio MP3 is een revolutionair product: een innovatieve driewieler met twee voorwielen. Qua looks en rijeigenschappen een scooter, en dankzij zijn twee onafhankelijk overhellende wielen veel stabieler dan welke scooter dan ook. De MP3 is onlangs voor Italië en Frankrijk geïntroduceerd in Monte Carlo, en Piaggio wil in oktober een aantal Europese steden (“trendsetters”) aandoen. Ik ben van mening dat Brussel niet mag ontbreken in het rijtje van Londen, Berlijn en Barcelona, en heb bij de Europese marketingafdeling een aantal schaarse MP3’s geclaimd. Onze bedoeling is dat de Belgische consument vanaf de 2e helft van oktober kan kennismaken met deze bijzondere motorscooter.

De vergadering met Pierre en David begint traditiegetrouw met een lunch in restaurant Le Mess, vlakbij hun kantoor. Hoewel ik vaak in België ben, blijft een uitgebreide lunch wennen voor mij. De lunchbeleving in Nederland is immers totaal anders, en voor Nederlandse begrippen ben ik al een slechte “luncher”. Dus ondanks de mooie kaart kies ik wederom voor veilig en beperk me tot een salade, vergezeld van een glas San Pellegrino.

Tijdens de vergadering (met een spervuur van creatieve ideeën) een aantal concrete punten vastgelegd. Na de vergadering (die behoorlijk uitliep overigens, waardoor mijn beleefdheidsbezoek aan PR-Ide er bij inschoot) terug in de wagen naar Nederland. Via de GSM met Italië overlegd welke plannen wij zojuist hebben besproken (ons hoofdkantoor gaat volgende week voor drie weken dicht, en dus is het erg handig wanneer bepaalde processen onmiddellijk in gang kunnen worden gezet). Met kantoor een aantal dagelijkse issues besproken (er zijn veel medewerkers op vakantie, dus is het noodzakelijk de vinger aan de pols te houden of wij in deze drukke tijden geen grote steken laten vallen). Gelukkig verloopt alles redelijk tot goed.

Tot blogs …

Marco Rikkers

De Standaard Weblog om 17:42 | Link | 0 TrackBack

Laatste dag van de maand … een terugblik

De dag verliep toch iets anders dan ik me vanochtend had voorgenomen.

Naast de maandelijkse perikelen van lossen, boeken en laden ontbrak een aantal trucks (blijkbaar als gevolg van zwarte zaterdag ???). Een bijkomend probleem (en door ons misschien verkeerd ingeschat) zijn de vele vakantiesluitingen in ons dealernetwerk. Een aantal leveringen moest worden uitgesteld omdat het nu eenmaal moeilijk afleveren is aan een gesloten detaillist.

Als verantwoordelijke van een verkooporganisatie in de tweewielerbranche blijft het soms toch behelpen. We hebben consumenten die dolgraag hun scooter willen hebben, we hebben scooters voorradig in ons magazijn, en toch zijn we lang niet altijd in staat om vraag en aanbod bij elkaar te brengen als gevolg van een gesloten detaillist. Let wel, ik gun iedereen zijn of haar vakantie. Maar ik wil ook graag onze gezamenlijke klant bedienen. Dan veroorzaakt de kleinschaligheid van onze branche af en toe enig onbegrip. We moeten ons immers ook al behelpen met een leverancier die in de maand augustus drie weken haar deuren sluit, en dat levert ook niet overal begrip op (terecht overigens in mijn ogen). Enfin … een bewijs dat de 24/7 economie nog niet overal is doorgedrongen.

Deze avond op kantoor het diner genuttigd (de afhaalchinees, want het zat echt tegen) en om 21.00 uur de deuren van ons kantoor gesloten en naar huis gereden. De reisafstand van kantoor naar huis bedraagt slechts een zevental minuten (met de auto wel te verstaan, met de scooter nog korter), en normaliter word ik bij thuiskomst direct geclaimd door ons zoontje Sebastian (3). Vandaag hoef ik vanwege de late thuiskomst niet in korte tijd om te schakelen van "MD" naar papa (iets dat niet altijd meevalt na een drukke werkdag). Toch moet ik bij thuiskomst even gedag zeggen, hij doet namelijk vandaag erg zielig vanwege de waterpokken.

Morgen eerst een aantal rapportages (laten) opstellen en versturen naar de diverse verantwoordelijken in Italië, en dan op pad voor een aantal afspraken buiten de deur.

Tot blogs …

Marco Rikkers

De Standaard Weblog om 08:20 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack