De Standaard Online

28-2-06

Massage

Terug op om 7h15. Nu wel een leukere dag voor de boeg. Mijn vrouw heeft een massage met olie en warme stenen voor mij gereserveerd en een gezichtsverzorging (al eens nodig op mijn leeftijd). Een absolute aanrader…. Dit doe ik veel te weinig.

Om 11h30 terug op kantoor. Al het personeel is aanwezig om alles klaar te maken voor Parijs-Nice, Tirreno en de Driedaagse van West-Vlaanderen. Wij rijden op 3 fronten, wat eigenlijk teveel is. Ik bekijk mijn post, e-mails en bespreek nog eens de wedstrijd van zondag met mijn sportdirecteur Rik Van Slycke. Ik start ook het voorbereidend werk voor de “algemene vergadering” van de AIGCP - de vereniging van alle professionele  ploegen waar ik voorzitter van ben.

Het belooft een “woelige” vergadering te worden. Er is namelijk zeer veel gebeurd het afgelopen jaar en zoals iederéén wel weet staan de beste stuurlui aan wal. Ik kom thuis om 18h30, niet nadat ik nog een uurtje gewandeld heb om eens mijn “kop”  vrij te maken en ook omdat ik meer wil bewegen.

19 uur avondmaal met vrouw en zoon. Dit is heilig, mijn zoon is stipter dan een “zwitsers” uurwerk en eist dat we op een voor hem geëikt uur eten. Dan kan hij nog zijn programma’s volgen zoals Familie(scic) en Verschooten en co… hij is nog géén 10 jaar. Om 23.30 gaan slapen.

Patrick Lefevere

De Standaard Weblog om 23:43 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

De langste dag van de week

Vanmorgen om halfvijf wakker geworden met een hoofd vol ideeën, altijd blij als dit gebeurt. Mijn beste ideeën komen als ik ‘s nachts wakker word, een vat vol. Licht aan en schrijven. Een idee komt snel maar verdwijnt ook weer snel. Heb inmiddels al drie scenario’s om boeken te schrijven, nu nog de tijd vinden. Om zes uur even snel de jogging aan voor anderhalf uur sport. Zal het maar toegeven, naast mijn passie voor werken sport ik bijzonder graag en veel.

Om acht uur ga ik verder waar ik gisteravond gestopt ben. Het lezen van een businessplan is één ding, erin meegaan twee. Om halfnegen bel ik naar Bali, waar een vriend met vakantie is maar ook wat werk heeft meegenomen dat ik hem heb gegeven. Op de achtergrond hoor ik het water van het zwembad terwijl het hier buiten aan het sneeuwen is.

De realiteit van de dag haalt me in rond kwart voor negen als ik de eerste telefoontjes krijg van mensen die het artikel over Essent in De Morgen hebben gelezen en het nieuws op KanaalZ hebben gezien. Net zoals gisteren vrees ik dat ook vandaag in het teken zal staan van de gepubliceerde mogelijke fusie tussen Gaz de France en Suez. De reacties zijn positief vanuit alle hoeken. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat België morgen niet wakker wordt in een totale energiedictatuur? Welke ideeën kunnen hieraan bijdragen? Al wie dit leest, nodig ik uit om mee te denken. Wie een bruikbaar idee doorstuurt, krijgt een leuke verrassing van ons!

Een aantal kranten verwijst terecht naar het nationalistische denken van sommige landen dat zich na het “neen” voor Europa eerder dit jaar heeft gemanifesteerd. Zelf ben ik een groot voorstander van een Verenigde Staten van Europa. Denk dat de 20ste eeuw met twee wereldoorlogen genoeg heeft bewezen dat nationalistische belangen monsters creëren. De Franse reflex op een mogelijke overname van Suez door het Italiaanse Enel lijkt me een goed voorbeeld.

Mijn meeting van vanmiddag om twee uur wordt geannuleerd, een geluk bij een ongeluk want de vele telefoontjes verhinderen mij om door mijn werk en agenda te gaan. Vanuit Nederland en Frankrijk krijg ik ook verschillende vragen en reacties in de trend van “wat gaan we eraan doen”. De energiemarkt ontwaakt uit zijn monopolieslaap, waar het naar toegaat kon men al lezen. Nog meer en nog groter. Dit hoeft niet slecht te zijn, op voorwaarde dat Europa en de nationale regeringen duidelijke spelregels schrijven en ruimte geven voor nieuwe initiatieven.

Om één uur even de marketing manager binnengeroepen om te overleggen of we via de media kunnen inpikken. Belangrijk om aan onze klanten te laten weten dat Essent in België aanwezig is en bereid om een volwaardige speler te zijn naast de gekende moloch.

Tussen twee en vier kunnen doorwerken buiten wat telefoontjes met nog een verzoek tot interview voor de NOS (Nederlandse Omroep). Tot slot heb ik vanaf zes uur nog een werkdiner met een zakenrelatie.

Werkmotto: lead by example, vrij vertaald vraag niks aan een ander wat jezelf ook niet zou doen!

André Jurres

De Standaard Weblog om 18:08 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

27-2-06

Moedige man Tom

Opgestaan om 7h15, tijdens mijn ontbijt Het Nieuwsblad gelezen. Daarna in versneld tempo de  2 video’s van het weekend bekeken. Dit doe ik altijd, want zelfs een “winning team” maakt fouten.

Rond 10 uur vertrokken naar mijn bureel in Wevelgem waar ook onze “servicekoers” is. Dit is de opslagplaats waar alle materialen en wagens van de ploeg (Quik Step Innergetic, red.) zijn, zeg maar het hoofdkwartier. Van hieruit vertrekken de bussen, vrachtwagens, personenwagens en personeel naar de koersen. Ik werk hier samen met mijn vrouw Patricia, die het financiële in het oog houdt en Ro (Rozemie) die al de logistieke taken doet: vliegtuigtickets en hotels boeken, inrichters bevestigingen, programma’s van renners uittikken enz…

Droevig bericht

In de auto een paar telefoons gepleegd (jawel: op een veilige manier, met koptelefoon) en Ro gevraagd mijn e-mails binnen te halen... er waren er 165. Onmiddellijk vertrokken met mijn Italiaanse persattaché naar Balen, waar Tom (samen met Levenslijnboegbeeld Marc Dupain, foto VTM) en een filmcrew ons opwachtten voor de opnames van Levenslijn. 178km te gaan.

Ik laat Alessandro rijden en ik selecteer intussen mijn e-mails op mijn pc. Nog even de andere pers doorgenomen. Droevig bericht: een begrafenisondernemer belt mij dat een vriend van mij verongelukt is. Marc Meernhout, 53 jaar. Verdomme Marc, waarom had je gordel niet aan. Uit de auto gekatapulteerd. Stom. Hij was gek op koers. Wij waren buurjongens. Ik deed mijn eerste fietstochtjes met hem, zijn vader was in dienst bij mijn vader. Zij verhuisden naar Izegem, ik zag hem terug bij de profs, 3 jaar in hetzelfde team. En nu dit.

Tom is al present. Onze bus ook. Hij doet dienst als trailer. Moedige man Tom, chapeau. Van 13.30 tot 16 uur wanneer ik absoluut moet vertrekken, doet hij met de glimlach alle opnamen ettelijke malen over. Om 16 uur kan hij zijn teksten bijna niet meer uitspreken. Mond te koud.

Johan Museeuw

Ik rij naar het stadhuis van Kortrijk waar de mensen van “Dwars door Vlaanderen” mij opwachten voor een persconferentie van hun wedstrijd. Met enige vertraging begint die, de receptie duurt langer. Met burgemeester Stefaan Declerck en zijn schepen spreek ik over hoe zij de Tour de France naar Kortrijk en Waregem kunnen halen in 2007.

Om 20h30 nog iets gaan eten met Johan Museeuw, die er ook bij was. We praten wat bij over alles en nog wat. Rond 22H30 thuis. Ik ben eigenlijk sinds gisteren al een beetje ziek. Koud, sinusitis, enz… Maar ik mag niet ziek zijn nu. Nog eens naar Teletekst gekeken, het journaal, en om 23h45 gaan slapen.

Patrick Lefevere

De Standaard Weblog om 23:59 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

The Day After

Vanmorgen was het weer zover: wat een ongestoorde en rustige morgen had moeten worden, werd er één van vele gesprekken intern en extern over topic nummer één, de mogelijke fusie tussen Gaz de France en Suez. Dacht dit weekend dat het niet vaak gebeurt dat een economisch onderwerp het gesprek van de dag wordt. Opvallend is dat veel mensen een mening hebben, waaronder ikzelf, maar dat men vooral moet luisteren naar diegenen die niks zeggen. Een fusie wordt meestal gemaakt achter gesloten deuren. De aankondiging ervan door de premier in Frankrijk trok toch een glimlach op mijn gezicht.

Toch mooi zo’n liberalisering, vrije keuze, privé-partijen die met elkaar fusies opzetten, geen inmenging van de staat in het dagelijks bestuur. Kortom, een voorbeeld? Zeker niet. Europa zal blij zijn, de inkt van het rapport van Mevrouw Kroes is nog nat en bevestigt in bijna 200 bladzijden dat er in sommige landen nog niks is gebeurd om de energieliberalisering echt op gang te trekken.

Enfin, de hele morgen was voorzien om een strategische oefening voor te bereiden om ons bedrijf uit te breiden. De meeting werd dan ook een aantal keren onderbroken door telefoons. Om kwart over tien belde kanaal Z of ze even langs konden komen, afgesproken om 12u15 tot 12u30. Vlak daarvoor nog even gesproken met de geschreven pers.

Mijn zogenaamde scherpe tong wordt steeds vaker gevraagd en gebruikt om bepaalde onderwerpen toe te lichten. Tegelijk is deze sector ook nog niet gewend om transparant te communiceren. Hetzelfde gezien in de telecomsector die ook naar een liberalisering toeging en waar communicatie nog geen vak was. Onlangs nog mooi bewezen bij de beursgang van Telenet en de communicatie daarna over de jaarresultaten en verwachtingen.

Vandaag is één van die dagen dat mijn agenda in kwartieren lijkt ingedeeld en ik ieder kwartuur een verse gesprekspartner krijg. Vindt dit eigenlijk een goede oplossing voor tijdsbeheer, denken in korte eenheden. Een kwartier, half uur maar zeker niet langer.

Ondertussen maak ik kennis met onze nieuwe marketing manager. Annemarie heeft mij in 15 minuten haar levensloop verteld en we zijn even blijven stilstaan bij één van haar werkgevers, de voormalige Kamer van Koophandel of Voka. Blijkt dat mijn conclusie, dat de fusie van de Kamers nog niet veel heeft veranderd, juist is. We spreken af dat ze meewerkt aan alvast één zaak waar we alletwee een hekel aan hebben, niet op tijd zijn.

De volgende meeting vindt extern plaats waar ik kennis maak met een bedrijf dat interesse heeft om samen te werken. De meeting zal ongeveer een uur in beslag nemen en moet om 15u30 stoppen daar mijn volgende meeting om 16u00 begint.

Deze interne meeting gaat het vastleggen van het personeelsbeleid in functie van de verdere groei van het bedrijf. Vorig jaar alleen al zijn er meer dan vijftig nieuwe mensen bijgekomen. Daarbij komen nog de externe partners die een veelvoud aan wervingen doen om onze diensten in de markt te zetten.

Vanavond vanaf 18u00 eerst een uurtje sport om dan de avondlectuur op te nemen. Vanavond is het een businessplan waarover een vroegere collega mijn advies heeft gevraagd. Doe dit graag voor mensen die vroeger ook al met mij hebben samengewerkt. De dynamiek van een startende ondernemer of idee is eigenlijk ongeëvenaard. Mochten bedrijven in staat zijn om dergelijke dynamiek vast te houden bij hun mensen, dan zou onze economische groei van een ander niveau zijn en de motivatie om hard te werken steeds aanwezig.

Levensmotto : uit iedere dag alles halen wat erin zit.

André Jurres

De Standaard Weblog om 18:28 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

17-2-06

Angst voor griep

Vandaag mijn laatste bijdrage aan deze blog. Het was al en belooft nog een drukke dag te worden…

Tijdens de eerste meeting van de dag overliepen we samen met verantwoordelijken van de ICT-dienst van de spoorgroep de jaarplanning van de specifieke NMBS-projecten. We zullen in de loop van het jaar een aantal nieuwe programma’s in dienst nemen, andere software verbeteren, … In ieder geval: performantere ICT-toepassingen moeten in 2006 het leven van de NMBS-medewerkers makkelijker maken en bijdragen tot een verdere productiviteitsverbetering in alle lagen van het bedrijf. Een technische, maar nuttige en interessante bijeenkomst.

Nadien zat ik rond de tafel met een aantal personen over een zo mogelijk nog belangrijker dossier: hoe kunnen we komen tot een nog betere afstemming van de recruteringsbehoeften van de NMBS tijdens de komende jaren. Zoals u misschien wel weet, ligt de gemiddelde leeftijd van de NMBS-werknemer aan de relatief hoge kant. We zullen de volgende 3 à 4 jaar via de NMBS-Holding intensief jonge, gemotiveerde medewerkers moeten aantrekken om vele collega’s, die van een welverdiend pensioen gaan genieten, te vervangen.

Vanmorgen voelde ik me al maar flauwtjes, het is niet gebeterd en ondertussen begin ik ervoor te vrezen dat het griepvirus ook mij te pakken heeft…

Erg jammer, want deze namiddag staat een bezoek op het programma aan onze werkplaats in Salzinnes (bij Namen). Dit ‘atelier’ wordt straks immers in de bloemetjes gezet voor het behalen van de ISO-normen 9001 en 14001. Dat wil zeggen dat deze NMBS-werkplaats aan de strengste internationale standaarden op het vlak van kwaliteit en milieuzorg beantwoordt. Een algemene doelstelling van de hele NMBS, trouwens. De trein is uiteraard een erg milieubewuste keuze, en op het terrein (onderhoud, materiaalkeuze, …) wordt met veel respect voor het milieu gewerkt. En het spreekt voor zich dat de NMBS een dienstverlening van hoge kwaliteit aanbiedt. Meestal krijgt onze klant ook service van hoog niveau, maar we moeten erover waken en er alles aan doen om dat zo te houden en nog te verbeteren. Ook langs deze weg mijn welgemeende felicitaties aan de collega’s van de werkplaats van Salzinnes!

Het was een plezierige ervaring om een soort ‘online-dagboek’ te mogen bijhouden. Ik wens ieder van u een prettig weekend!

Marc Descheemaecker

De Standaard Weblog om 15:10 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack

16-2-06

Een Fait-divers als mijlpaal

De NMBS bestaat nu iets meer dan 1 jaar in haar nieuwe structuur. Tijdens een review-sessie met de mensen van de financiële directie vanmorgen hebben we dan ook de formele planning opgemaakt voor ons eerste officiële jaarverslag. Misschien een fait-divers in de lange geschiedenis van de Belgische spoorgroep, maar zeker en vast een mijlpaal in die van de ‘nieuwe’ NMBS.

Vanmiddag werd ik verwacht bij ‘Jobkanaal’, waarvan ik de voorzitter ben. Dat is een organisatie van ondermeer de Vlaamse werkgeversorganisatie VOKA die sensibiliseert rond de arbeidsmarkt voor allochtonen, 55-plussers en gehandicapten op de arbeidsmarkt. Dankzij een voorstel van Minister van Werk Frank Vandenbroucke krijgt Jobkanaal meer werkingsmiddelen ter beschikking van de Vlaamse regering. Daarmee hopen we, samen met UNIZO en VOKA en een nieuwe werkingsstructuur voor Jobkanaal zelf, meer dan 5000 bijkomende jobs per jaar te creëren voor mensen uit die zgn. risicogroepen. Een initiatief dat steun uit ondernemingsmiddens verdient!

Terug op de NMBS hebben we samen met de collega’s van de ICT-dienst van de NMBS-Holding en van de NMBS-Directie ‘Treinen’ een glaasje (fruitsap!) gedronken op het welslagen van het ‘Atlas’-project. Dit project won immers de gouden medaille in de prestigieuze ICT Trends-Award. Dankzij deze vooruitstrevende toepassing kan de NMBS via een geïntegreerd gps-systeem voortaan op elk ogenblik en waar ook haar rollend materieel lokaliseren. Bovendien zullen na de locomotieven ook de motorstellen met dit systeem worden uitgerust. Proficiat aan iedereen die bij dit project betrokken was!

In de laatste vergadering van de dag zaten enkele specialisten van B-Cargo, onze vrachtdivisie, en ikzelf rond de tafel met een belangrijke klant, een grote schrootgroep. Samen bespraken we de mogelijkheden om een aantal concrete oplossingen uit te werken voor enkele specifieke problemen m.b.t. de spoorontsluiting van de site van deze klant. Een erg constructieve babbel.

Nu wacht me nog een kleine halve meter post en rapporten. Het zogenaamde ‘paperless office’…

Tussendoor belde ook mijn zoon Thomas: hij wist te vertellen dat hij een aanbieding voor een transfer heeft aanvaard… Allicht betekent dit voor mij dat ik vanaf volgend seizoen nieuwe voetbalkantines in 3de Provinciale zal leren kennen. Een broodnodige ontspanning!

Marc Descheemaecker

De Standaard Weblog om 18:57 | Link | 0 TrackBack

15-2-06

Koude douche

Na een vroege, warme douche (6u00) in de badkamer, volgde een half uur later een koude door enkele krantenberichten. Het uitstekende initiatief van Vlaams minister-president Leterme om de IJzeren Rijn te promoten in Nordrhein-Westfalen werd voor een stukje overschaduwd door kritiek van een Duits chemieconcern in Leverkussen op B-Cargo, de vrachtdivisie van de NMBS.

De verbinding Antwerpen – Duisburg, over een stukje Nederlands, Belgisch en Duits grondgebied kan slechts perfect worden eens een volledige liberalisering is doorgevoerd.

B-Cargo verbetert haar prestaties maar er is nog één en ander te doen. Belgische treinbestuurders zijn binnen enkele dagen inzetbaar op het hele traject. Locomotieven zijn nu al inzetbaar op het Duitse net. De afspraken met Deutsche Bahn werden gemaakt. Op 28 mei vertrekt de eerste rechtstreekse chemietrein vanuit de Antwerpse haven naar het Ruhrgebied.

Kritiek

Het verschil met bijvoorbeeld de Nederlandse situatie is dat B-Cargo Belgisch is én blijft, en de vrachtafdeling van de Nederlandse spoorwegen aan het buitenland werd verkocht. Bovendien zijn ze ondertussen teruggevallen op de helft van de tonnages die B-Cargo vervoert. In België gaat B-Cargo de uitdaging van de liberalisering aan, in Nederland ging men ze uit de weg…

De herstructurering die enkele jaren bij B-Cargo werd opgestart werpt nu al haar vruchten af, maar is in een complexe wereld als die van de spoorwegen geen evidente operatie.

Tussen haakjes: de kritiek kwam van een Duits bedrijf dat slechts verantwoordelijk is voor een half procent van het vervoerde tonnage van B-Cargo!

VTM bracht me rond 11u15 – tussen het vergaderen door – een bezoekje, ze vroegen een reactie voor hun journaal.

De dag begon om 8u00 met een meeting met collega’s van NMBS-Holding en Infrabel over de mogelijkheden om het aanwervingsproces, van nieuwe medewerkers te verbeteren. Een onderwerp waarover de voorbije dagen toch heel wat te doen was.

Een uurtje later zat ik in bespreking over de bouw van een nieuw logistiek centrum in Wallonië.

Marseille

Om 12u00 afspraak op het kabinet van staatssecretaris Bruno Tuybens over enkele algemene beleidsmatige dossiers, maar met de nadruk op een aantal aspecten van de dienstverlening.

Daarna staat de wekelijkse meeting met de CEO’s van Infrabel – Luc Lallemand – en NMBS-Holding – Jannie Haek – op het programma. Elke week bespreken we daar de belangrijkste dossiers die de hele spoorgroep aangaan. Belangrijke meetings voor een optimale coördinatie en samenwerking tussen de drie bedrijven.

Ik neem me voor om vanavond, na de laatste vergadering, een telefoontje te doen naar mijn dochter Barbara in Marseille, die dan hopelijk hard aan het studeren is.

Marc Descheemaecker

De Standaard Weblog om 14:44 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

14-2-06

Valentijn op de werkvloer?

Vanmorgen zoals elke dinsdag een directiecomité achter de rug. Vandaag hadden we onder meer een uitgebreid gesprek over de kwaliteit van de dienstverlening. Een onderwerp waar onze staatssecretaris, Bruno Tuybens, veel belang aan hecht. Terecht.

Vier keer per jaar laten we een onafhankelijk bureau bij onze klanten peilen naar hun tevredenheid over de kwaliteit van de service die wij hen bieden. De decemberresultaten van dit onderzoek waren lichtjes beter dan die van de vorige peiling in oktober, maar blijven iets achter op december 2004. Dit alles is uiteraard bemoedigend voor onze collega’s, vooral in de treinen en in de stations: zij halen immers keer op keer de beste scores. Toch mogen de redelijke cijfers niet tot te grote zelfgenoegzaamheid voeren. Een aantal verbindingen blijft problematisch, en ook de properheid van een aantal treinen laat te wensen over.

De NMBS maakt in al haar geledingen werk van een voortdurende verbetering van die service. We hebben bijkomende hoogwaardige dubbeldekstreinen besteld om tijdens de spitsuren al onze klanten een zitplaats te kunnen aanbieden, we maken werk van een doorgedreven proces om de netheid in de treinen verder te verbeteren. De stiptheid is uiteraard belangrijk.

Valentijn of niet, om half vier word ik verwacht op een meeting waar de romantiek vanaf druipt: we zitten net als gisteren weer samen met de vertegenwoordigers van de vakbonden en Jannie en Luc, de collega’s gedelegeerd-bestuurders… Het belooft nog een intense namiddag te worden. Ik verwacht geen Valentijnskaartjes, maar wel een degelijk inhoudelijk gesprek.

Marc Descheemaecker

De Standaard Weblog om 15:19 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

13-2-06

Van ontbijt- naar lunchmeeting

De trein uit Serskamp van 6u49 was aangenaam vol, proper en perfect op tijd.

Na een hectisch weekend was ik vanmorgen dus al vroeg op kantoor. Er stond immers om acht uur een ontbijtvergadering op het programma met Edmée De Groeve, de voorzitster van de Raad van Bestuur van de NMBS. Dit soort meetings hebben we twee keer per maand om van gedachten te wisselen over een aantal dossiers die op de komende Raad moeten worden besproken. Een goede samenwerking tussen de Raad en het management is in een bedrijf als de NMBS bijzonder belangrijk. In elk bedrijf trouwens.

Na afloop van het onderhoud met Edmée, ben ik de rest van de voormiddag in bespreking met mijn stafmedewerkers. In die vergadering – die we in principe elke maandagvoormiddag houden – bespreken we allerhande operationele dossiers van de stafdiensten binnen de NMBS: strategische of  juridische aangelegenheden, de communicatie, de stand van zaken in participaties zoals IFB (een logistiek dienstverlener en terminaluitbater), de human recources binnen de NMBS, … Voor mij een belangrijke vergadering waarin op operationeel vlak een round-up wordt gemaakt van de voorbije week en wordt vooruitgeblikt op de komende dagen en die voor mij mee het Directiecomité van morgen voorbereidt.

Vanmiddag tussen 12u30 en 13u30 heb ik een lunchafspraak in een Brussels restaurant: een lichte maar lekkere maaltijd en een zakelijk gesprek met ons publiciteitsagentschap. Eén glas wijn slechts, want nadien terug naar het kantoor om een volgende meeting in te duiken, die wel uitloopt want met een uitgebreide syndicale delegatie en collega’s Jannie Haek en Luc Lallemand …

Tot morgen,

Marc Descheemaecker

De Standaard Weblog om 23:25 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

10-2-06

Vrijdag 10:00

Het was dan al een lastige vlucht, turbulent van het begin tot aan het eind, nu hangen er nog posters met Coveliers en De Winter in mijn gemeente. Kijk, echte vriendschap, het bestaat nog. Er poseert een dame tussen hen in. Maar die herken ik niet meteen. Mijn aandacht is nu gericht op een andere dame. Die er trouwens veel beter uitziet en meestal in beter gezelschap verkeert. Kris is blij mij te zien en dat mag ik ter plaatse ondervinden. Laten we stellen, beste vrienden, dat het goed met me gaat en dat u even niet meer van me gaat horen.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 16:51 | Link | 4 Reacties | 1 TrackBack

Donderdag 15:20

André (foto)heeft nieuwe productontwikkelingen gezien die onze klanten kunnen interesseren hier. Mooi. Onderweg. Opsturen. Afgeven. Helen is er al mee onderweg. We kunnen hier indruk maken met Belgische innovaties. Amerikanen zijn zo traag, vergeleken bij de gemiddelde Belgische ondernemer. Het schaalverschil is groot. En voorzichtigheid heerst. Achter elke hoek staat een advocaat klaar met een aanklacht.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 09:36 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

9-2-06

Kiekjes

Ikzelf met mijn echtgenote Kris.

Mijn zoon Matthias in New York.

De Standaard Weblog om 19:06 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack

Donderdag 10:00

Laatstejaars van de KUL op bezoek. Handelsingenieurs en TEW-ers. Goeie club. Enorm aandachtig. Eén en al oor voor David die en uiteenzetting geeft over de zin en onzin van massacommunicatie.  Ze hebben notie van marketing. Niet van communicatie. Vreemd.

Alles draait om communicatie tegenwoordig, als je de economische bladen leest. En deze mensen hebben er het begin niet van geleerd. Het zegt veel over de Belgische attitude. Allemaal savoir faire. De faire savoir, dat blijft nog altijd meer iets voor de Hollanders. Positieve noot is dat ze het antwoord kennen op de vraag wat een ei vandaag kost.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:58 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack

Donderdag

If your wife ask, I not gonna lie, zegt Vivian terwijl ze twee toasten, drie eieren en zes lappen doorbakken spek voor mijn neus zet. More coffee?

Ik volg een conversatie tussen twee Amerikanen. De ene zit uit de krant voor te lezen, dwars aan de lage toog, de andere zit voor zich uit te kijken aan een tafeltje. De andere heeft nauwelijks oor voor wat de ene zegt, maar dat schijnt niet te hinderen. Het gaat over zevenhonderd nieuwe regels. Hoe kan een cop daar nu aan uit, zeg nu zelf. Wie kan er nu zoveel regels onthouden. En dan nog toepassen ook. Dat zijn die intellectuelen op hun fancy kantoren die betaald worden per regel die ze bedenken, zonder rekenening te houden met het feit dat ze ook toegepast moeten worden.

Telefoon. Thomas Siffer. Het is dat uur van de dag. Lunchtijd bij de sossen. Of hij het nog volhoudt in de politiek. Bajaat. En of zijn boek een beetje verkoopt. ’t Is dat ik er over begin. Hij is nu aan zijn derde druk en ik mag altijd vermelden in mijn verhaal dat wij heel goeie vrienden zijn en dat het boek te vinden is op http://thomassiffer.be. Daar kunnen ze een gesigneerd exemplaar bestellen of is dat er wat over? Allez, salut. Hij moet naar Vandelanotte.

Blackberry

Van commerce gesproken. Site van De Standaard Online wordt blijkbaar druk bezocht. Veel mails met veel complimenten. Tijd om een linkje te leggen naar www.duvalguillaume.com. Laat de winkel maar draaien.

Joline (foto) heeft niks gebroken.

De film voor Artsen zonder Grenzen van Duval Guillaume Brussel gaat blijkbaar de wereld rond. Complimenten uit Toronto. De jongens van Creadvice, ons bureau dat gespecialiseerd is in consumer community building, doen vandaag officieel open in Parijs. En in België hebben ze de eerste eenentwintig briefings voor Belgacom gekregen. Goe bezig.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:58 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 19:00

Tien miljoen mensen op straat en ik loop Helen tegen het lijf. Ze belt haar echtgenoot en we eten in de Empire Diner. De Empire Diner is een feest op zich. Komt zo uit een prent van Norman Rockwell. Op de hoek van 11th en één, twee of drieëntwintig. Dinsdag speelt Arnie Warmbrand er gerestaureerde liefdesliedjes op de piano. Een aanrader.

Helen (foto) is vol van de meeting van deze namiddag. Je moet niet over het werk praten na de uren, zeg ik tegen Helen. Kan wel, zegt Kurt, de husband. Dit is New York. You talk a lot about work. Mensen leven hier enkel om te leven. De klant, zegt Helen, was zo gelukkig met het werk van Tom dat ze alsmaar mensen bijhaalden om te komen kijken. Normale reclamemensen worden daar heel zenuwachtig van, als de marketing manager er jan en klein pierke bijroept om over ideeën te oordelen. Maar wij zijn geen normale mensen. Wij hebben graag veel publiek.

En er is nog iets, zegt Helen. Maar dat moet confidentieel blijven. Iemand is getrouwd met iemand die werkt bij een groot likeurmerk dat op zoek is naar een nieuwe wind en onze naam is gevallen. Shit, zeg ik. André had gelijk. We hadden dat kantoor naast ons er meteen bij moeten huren. Waar gaan we iedereen zetten als dit zo door gaat?

Le Grainne café. Bij Vivian. Starbucks. Empire Diner. Plaats zat in NY. En binnenkort is het mooi weer. Ik stuur nog een sms naar Marc Borgions in Antwerpen. Hij heeft voor Tom de Bazooka-animaties gemaakt. Wereldklasse.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:57 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 18:00

Sms van Peter Ampe. Paul Servaes, copywriter bij Duval Guillaume Brussel is verkozen door de Belgische art directors en copywriters tot voorzitter van de jaarlijkse jury. Zij kiezen binnenkort wat naar hun mening de beste reclame van 2005 is geweest. Paul is een goeie keuze.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:56 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 16:00

You Guillaume? I’m David. Hi. Hi! Ik had hem groter verwacht. David Droga is een wereldwijd gerenomeerd reclamemaker. Hij is dit jaar net als ik voorzitter van de jury in Cannes. Hij doet drukwerk en film. Ik doe radio. We kennen elkaar niet maar zitten in dezelfde stad en Blackberry heeft ons hier samengebracht in Le Grainne café. Hier zat ik gisteren te werken met Tom. Een Frans café met alles erop en eraan. Inclusief vriendelijke bediening. Je vindt dat in heel Frankrijk niet.

David en ik praten over Cannes. Het Advertising Festival in Cannes is het grootste ter wereld. We praten over keuzes. Over wat bekroningen betekenen. Over het feit dat je het gevoel wil hebben dat een merk er wat aan heeft, aan die reclame. So much shit going around, zegt David. It’s the internet. Sponsored jokes, noemt hij het. Een gewaagd grapje gefilmd en het merk hangt er achter aan voor wie wil weten wie de grap heeft betaald. Radio wordt nog moeilijker. Mens hoe beoordeel je een Finse radiospot. Met hulp van de Finnen, zeg ik. Niemand verstaat Fins, buiten de Finnen.

David vertelt een verhaal van een spot die in een Afrikaanse awardshow de grote prijs won zonder dat iemand er iets van begreep. De jongen die techniek verzorgde verstond de taal en overtuigde de jury dat het het beste was dat er ooit in dat land was verschenen. Grote Prijs dus. Achteraf bleek dat die jongen de spot zelf had geschreven. Shit. Toch moet het kunnen, zeg ik. Als we nog geen manier kunnen vinden om elkaars radiospotjes te verstaan, hoe zou je dan willen dat politici elkaars godsdienst verstaan. We moeten ergens beginnen. Juist. Tijd. We nemen afscheid maar nemen ons voor elkaar vaker te zien. He has a new project. We zien wel.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:54 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 13:00

Helen hergroepeert de troepen om naar twee klantenpresentaties te gaan. Helen is wat in ons vak een account director heet. Zij zorgt ervoor dat wij begrijpen wat de klant zoekt, dat de klant begrijpt wat wij gevonden hebben en dat dat allemaal georchestreerd verschijnt. On strategy, on time en within budget. We hebben ontwerpen voor de nieuwe lekstok van Topps Sweets. En we hebben animaties bij voor Bazooka bubble gum.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:53 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 11:00

Jeroen Dewit belt. Ik dacht dat hij in Hongkong zat. Nee, dat was vorige week. Hij maakt nu foto’s in café De Markt. Voor Inbev. Jeroen is samen met Laurent Lejeune baas van Duval Guillaume Corporate in Antwerpen. Zij maken bedrijfscommunicatie en werken nu aan de opdracht de fusie van Interbrew en Ambev grafische eenheid te geven over de hele wereld. Tot en met de signalisatie van de brouwerijen. Mooie klus. David gaat een stukje eten met Jeroen. Bij Peter Michiels. Zeg Pieter Maaikels.

Isabel Peeters belt. Zij runt, samen met Klaus Lommatzsch, het bureau aan de Antwerpselaan in Brussel. Dat alles goed komt met de nieuwe logo’s voor Jori. West Vlaams bedrijf met de beste fauteuils ter wereld. Wie ooit in de Lufthansa business lounge heeft gezeten in Frankfurt, weet dat dat goed zit.

André Duval op het antwoordapparaat. Ik kan er weinig over kwijt want het gaat over centen en ook dat gaat goed. Goed genoeg om Jamie en Linda mee uit lunchen te nemen.

Filmpje 'Jamie happy to come'

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:53 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 10:00

Camilla komt binnen. Camilla is art director. Ze is Poolse en heeft in de beste agentschappen in Parijs en NY gewerkt. Nu heeft ze geen baan en ze is van plan te tekenen bij een very avarage place. Folders ontwerpen. No choice. Het is dat of stripdansen. Tenzij wij haar aanwerven. Please. Even later komt Linda. Jongedame uit L.A.  Ik vraag haar hoe oud ze is. Shit you can’t ask, komt David tussen. Laws in the US. Pardon? Ik zal dan maar schatten. Tweeëntwintig? Linda heeft een mooi boek. En ze is Amerikaanse. Klanten vragen vaak of we wel Amerikaanse creatieven in huis hebben. We zien wel. Tom beslist uiteindelijk toch.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:52 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Woensdag 8:45

Tom (foto) is kwaad. Nee, ik ben niet kwaad, zegt hij. Hij kan gewoon niet begrijpen hoe het kan dat hij twee weken geleden een afspraak boekt, negen uur in mijn agenda, om een kandidaat copywriter te zien en dat ik nu op hetzelfde uur een afspraak heb met een prospect. Hij kan er niet bij.

Tom, leg ik uit, kandidaten komen altijd een kwartier te vroeg en klanten een half uur te laat. Kwart voor negen is de kandidaat er. Jamie is goeie vent. Kwart over negen is de prospect er. We zetten ons rond de tafel en halen meteen Jamie erbij. Wat maakt het uit, hoe meer zielen hoe meer vreugde. We praten een uur en maken grote plannen.

We kunnen, als we willen, de branding doen van de jaarlijkse zeilrace rond het Vrijheidsbeeld. Op 4th July. Je moet het je voorstellen dat je tien jaar geleden de kans kreeg de New York Marathon naar je merk te noemen. Zoiets. Moet een true global brand zijn met te weinig centen om in NY te adverteren maar genoeg ambitie om in de kijker te komen. Komt in orde.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 18:51 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

8-2-06

Rioolputje

Woensdagochtend.

Een emmer fresh orange juice en een bad koffie. Goodmorning, zegt Vivian. Dank u, zeg ik. Voor mij een thee graag. You want tea, I’ll get you tea, roept ze. Nee, het was maar een grapje, zeg ik. Joke. No problem, mompelt ze. Whole weat toast. No butter.

Blackberry time. Boodschappen van thuis. Joline is gevallen met haar snowboard. Gebroken of niet, we weten het niet. Er was een rioolputje. Daar is ze over gestruikeld zegt Kris. Ofwel is Joline over de Meir aan het snowboarden, ofwel werden er riolen aangelegd onder de Oostenrijkse sneeuwpistes. We zien wel. Joline is negentien en heeft zich net ingeschreven om vrijwilligerswerk te doen in Ghana. Kindjes helpen Engels leren. Of riolen aanleggen. Het wordt uitkijken daar binnenkort.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 17:11 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack

Echte mannen dragen geen helmen

Dinsdag 19u

Cinema. Brokeback Mountain. Come to Marlboro Country, it’s soooo beautiful.

Dinsdag 15u.

Ah. Een opdracht. De US Navy dan nog wel. Ze willen films en posters om Amerikaanse soldaten te motiveren helmen te dragen. Moet kunnen, denken we. Als ze met de motor rijden, lezen we verder. Dat is al iets moeilijker. Soldaten zijn stoere mannen. Echte mannen dragen geen helmen.

Foto: David Simpson, general manager van DGNY.

Tom en ik trekken naar Café Le Grain. Op kantoor vinden de ideeën je niet, leg ik uit aan Tom. We bedenken een paar scripts. Tom Van Daele is art director en gaat er voor zorgen dat het werk van DGNY net zo geprezen wordt als dat van Brussel en Antwerpen. Tom is een talent. Drie generaties jonger dan ik. We lachen wat af. Het café zit vol aanleidingen tot ideeën. Reclame maken, het is een vrolijk beroep.
Filmpje 'David shows DGNY-office'

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 15:41 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack

Not too much coffee

Guillaume Van der Stighelen is samen met André Duval oprichter van DUVAL GUILLAUME, een van oorsprong Belgische reclamegroep met zes vestigingen en tweehonderd medewerkers. Guillaume is op dit ogenblik in New York voor de start up van een eerste vestiging buiten Europa.

Maandag

Hug hug. We bellen elkaar nog wel. Nee, we gaan nog geen zaken doen samen. Jammer, het was een mooi merk. Volgende keer dan. Nu naar 4th street. Vol de Nuit is een bar waar vanavond de Belgen in NY een pint pakken. Veel jongedames. Bijna iedereen die mij aanspreekt behoort tot de Belgische missie van de VN. Permanente vertegenwoordiging heet dat. Ik leer dat je met Verhofstadt wel pinten kunt pakken, dat De Gucht is wat je ziet en Michel heeft een hele entourage waar je bij hoort of niet terwijl De Decker een toffe is, vriendelijk voor iedereen.

Dinsdag

You’re back, zegt Vivian en ze giet een kan koffie leeg in een soepkom. Vivian is Boliviaanse en dienster in een diner om de hoek op Madison Avenue. Ze houdt me in de gaten. Not too much coffee, zegt ze. Not good for your heart. Dat heeft ze van mijn lieve vrouw Kris die hier tijdens de kerstperiode mee kwam ontbijten. Eggs bad for cholesterol. Ik krijg een droge tarwe-toast met jam. En een vers geperste sinaas.

Filmpje 'Meet Vivian'

You work too hard, zegt Vivian. It’s six in the morning. Ik work niet te hard, zeg ik haar. Ik schrijf maar een stukje voor een online krant. That’s working, zegt ze. Nee, zeg ik. You a bit hard headed, zucht ze. Your wife is right. What are you writing, vraagt ze. Ik wilde schrijven dat het zo leuk is in NY dat je ’s ochtends zo vroeg ergens kan gaan zitten en schrijven en gerust gelaten worden. Oh I get it, zegt ze, I get it.

Ze waggelt tot bij Hilda. Hilda is een zwaarlijvige Amerikaanse van Duitse afkomst die elke dag een nieuwe manifestatie opzoekt om te protesteren tegen Bush. Met opgestoken vlechten en al. Ze heeft me nog niet in de gaten. More coffee?, vraagt Vivian. Not good for you, zegt ze en ze giet bij. So what do you write? Ik probeer, zeg ik. Het is een soort dagboek. Online. About work?, vraagt ze. Ja, zeg ik. You see, zegt ze. Always work.

Ze willen weten hoe de week van een ceo eruit ziet, leg ik uit. What is a ceo? You ceo? Nee, zeg ik. Het berust op een vergissing. Een ceo is een Chief Executive Officer. Hoofd Uitvoerend Overste. Vroeger heette dat “baas”. You the boss? Nee. Maar ik vind het wel prettig dat ze het me vragen. Dat de mensen denken dat je de baas bent, dat is op zich al prettig voor je ego. Dat je daarbij kan zeggen dat je anderen betaalt om baas te zijn, dat is helemaal te gek. You crazy, zegt Vivian. Daar valt iets voor te zeggen, denk ik.

Ik bekijk de Blackberry. In België is de ochtend al voorbij. Geen enkel onaangenaam bericht. Integendeel. Een van de beste art directors van het land, die ons een jaar geleden heeft verlaten, wil terug komen naar Duval Guillaume. Dat doet deugd. Why you smile, vraagt Vivian, terwijl ze nog eens tot aan de rand vol giet. Work, zeg ik. Het wordt een mooie week.

Dinsdag 9:45 KPMG offices Park Avenue

130 studenten van de Leuvense universiteit worden verwacht om een panelgesprek bij te wonen van Belgen in NY. Initiatief van de FIT. Dat  staat voor Flanders, Invest en Trade. 35 komen er opdagen. Kater of jetlag. Of alle twee. Wat maakt het uit, pa en ma betalen voor de reis.

Sterke uiteenzettingen van de BACC – dat is de Belgian Chamber of Commerce en de FIT zelf. Topman en tax-specialist Luc van KPMG heeft zich vrijgemaakt en een zaal ter beschikking gesteld. Olivier is Limburger en Wallstreet wizzard. Thomas is van IBM. David Simpson is onze GM in NY en ook spreker – daarom ben ik hier. Tamara is directeur van BACC en Ellen is top-advokaat voor immigratiezaken. Straf gezelschap voor de vijfendertig overlevenden.

Leuke ochtend. Goeie bende, die vijfendertig. Zit muziek in. Olivier legt me tijdens lunch uit dat gewone mensen ook terecht kunnen bij zijn beleggingsbank. Met één miljoen dollar ben je al welkom.  Geruststellend.

Guillaume Van der Stighelen

De Standaard Weblog om 07:36 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack