Wat ik vreesde is uitgekomen.
De week vliegt. De Happening van zaterdag 25 april heeft heel veel reacties losgeweekt en dus was de nazorg navenant. Zelden ontvingen we zoveel dankbetuigingen en gelukwensen voor de fijne en perfecte organisatie.
Het doet deugd om de 3 maanden inspanningen met het VFB team naar die ene dag toe bekroond te zien. Het stimuleert om nog even door te gaan hoewel je lichaam om rust smeekt. Als je in Parijs-Roubaix in winnende positie over de kasseien dokkert dan voel je de pijn ook minder dan de sukkelaars die ergens achteraan bengelen.

Het protest op de algemene vergadering van FORTIS had ik ook ingeschat, maar niet zo tumultueus en zeker niet zo vijandig. Omwille van tijdsbesteding had ik gepast voor Gent. De VFB is maar een KMO en daarom worden de taken netjes verdeeld. Voorzitter Paul Huybrechts was er wel en afgaande op de reacties heeft hij een zeer gevatte tussenkomst gedaan. De houding van VFB in het FORTIS dossier wordt algemeen als wijs en realistisch omschreven. We hebben 7 maanden heel hard en eerlijk aan dit dossier gewerkt. Onze houding was heel consequent en steeds gemotiveerd en onderbouwd.
Voor een overzicht van het FORTIS dossier zie www.vfb.be maar wel eerst lid worden.

Natuurlijk is FORTIS een drama voor heel België. De ware impact zal pas later blijken. Maar de collectieve verarming die FORTIS samen met de bankencrisis in het algemeen teweeg gebracht heeft, heeft diepe sporen nagelaten ook bij de goede huisvader beleggers.

De FORTIS aandeelhouders zijn immers in belangrijke mate afkomstig van de generatie Belgen die in de jaren 70 en 80 belegden in EBES, UNERG en INTERCOM. De aandeelhouders van deze drie energiebedrijven die zichzelf beschouwden als obligatiehouders, zijn voornamelijk gelokaliseerd in respectievelijk Vlaanderen, Wallonie en Brussel. Deze regionale beleggers werden ingevolge de fusie in de energiesector gegroepeerd onder de Belgische vlag van ELECTRABEL. Meer België dan ELECTRABEL was niet denkbaar.
Toen SUEZ vervolgens in mei 2005 ELECTRABEL binnenhaalde ontvingen de ELECTRABEL aandeelhouders 590 € per aandeel ELECTRABEL, voor 90% uitbetaald in contanten. Met deze opbrengst belegden de spaarzame Belgen oa in de andere Belgische trots: FORTIS.
Meer België dan FORTIS was toen niet denkbaar. FORTIS dat was de Société Générale de Banque en de CGER of de ASLK en de Generale Bank. FORTIS was bovendien de trots van de Belgen want ze veroverden belangrijke verzekeringsmaatschappijen in Nederland. Was dat nouw effe wennen voor de Nederlanders, seg : die Belgen brengen de oranje floot tot sinken, zo ervaarden zij onze veroveringstocht.
De goede huisvader belegger had dus geen moeite om in zulke parel als FORTIS te beleggen. Het dividendrendement bood bovendien een mooie aanvulling op het schamel pensioen. Zo kwamen deze brave beleggers bij de bankaandelen terecht die algemeen als veilig bestempeld werden. Helaas zijn ze nu niet alleen hun dividend kwijt maar sommigen ook hun kapitaal. Bovendien hebben deze huisvaders geen potentie meer om door arbeid de geleden verliezen te herstellen.
Deze generatie is dus gedoemd om de levenskwaliteit op de oude dag enkele trappen te verlagen. Hoop op een gedeeltelijk herstel is er niet voor morgen maar hopelijk over enkele jaren. Op de beurs is hoop immers al 50% van je winst.

Begrijp je nu beter de frustratie en woede van de massa op de algemene vergadering. Een heel leven hard labeur en sparen is door grootheidswaanzin, rancune en hebzucht van enkelen verloren gegaan.
Zij kunnen zich enkel op bijeenkomsten zoals de algemene vergadering uiten waar ze dan in de collectieve frustratie meegesleurd worden en opgehitst door enkele leiders.

Begrijp me niet verkeerd. Ik tracht dit optreden niet goed te praten, ik probeer het alleen te plaatsen in een context en me in te leven in de gevoelens van de gedupeerde beleggers. Ik denk dat ik de polslag bij deze beleggers goed kan inschatten want ook ik ben een verliezer in het FORTIS dossier. Ik heb geen schroom om dit te schrijven. Je belegt ten slotte niet om geld te verliezen maar om je arbeid om te zetten in kapitaal en opbrengsten voor de oude dag. Ik zal tegen mijn pensioenleeftijd toch het boek van Karl Marx “Das Kapital “ eens moeten lezen denk ik als deze termen nog eens gebruik.

Overigens was ik behoorlijk geschrokken van de verslagen in de media over de algemene vergadering in Gent. Ik heb geen beelden gezien maar wel erover gelezen. Met een beetje historische verbeelding moest ik aan de Guldensporenslag denken. Niet dat ik er toen bij was, zo oud ben ik nu ook niet.
Ik moet mijn leger nog wel in de juiste slagorde opstellen maar mijn pionnen verplaats ik op mijn stratego bord van Kortrijk naar Gent en 11 juli 1302 laat ik op 28 april 2009 plaatsvinden. De liebaards van Gent en de Vlaamse boeren die in 1302 in opstand kwamen zijn nu vervangen door A.D.A.F. wat de afkorting is Agriculteurs et Détendeurs d’ Actions de Fortis. De rol van de Koning van Frankrijk is uiteraard weggelegd voor BNP Paribas. De lansen zijn vervangen door stemkastjes. Gelukkig vallen er op het elektronisch slagveld geen doden, maar toch bloeden er velen vooral letterlijk en vooral in hun portemonnee.

Modrikamen was uiteraard de Pieter de Coninck en de Jan Breydel van dienst, hoewel hij moeite had met zijn paswoord “voor vriend en vaderland” waarop hij door de mand viel. Zijn nederlaag in Gent was dus voorspelbaar. Hij had een kortgeding moeten inspannen om de algemene vergadering in Brussel op de Heizel te laten doorgaan. “Pour mon ami et notre patrie” en FORTIS was niet verkocht aan BNB Paribas. Dat een advocaat van zijn niveau zo stom kan zijn. Hij zal het zijn ganse leven beklagen.

De Walen willen FORTIS Belgisch houden, de Vlamingen strijden om FORTIS aan de Fransen te verpatsen. De geschiedenis staat op zijn kop en ook België.
Wie neemt de rol van Hendrik Conscience op zich om deze moderne versie van de Leeuw van Vlaanderen te schrijven ? Je hebt nog tijd tot 2545.
L’histoire se répète toujours.
Après nous le déluge.
Albert II is bij deze gewaarschuwd. Wat zou hij met zijn FORTIS aandelen gedaan hebben ? Is hij op die bewuste vrijdag 3 oktober 2008 ook even langs geweest bij het FORTIS kantoor van Laken of heeft hij ermede gebeld ? Of wilde hij alleen het zakgeld van zijn schoonzuster veilig stellen ?

Ondertussen is het FORTIS aandeel 2 dagen geschorst geweest op de beurs. Ook dit is een aantijging op het eigendomsrecht want de aandeelhouders hadden geen mogelijk om hun schamel bezit te verzilveren en dit gedurende 48 uren.

Als de Fransen over enkele jaren hun derde grote vis in België komen vangen zal ik ook verslag uitbrengen. Of zijn de visquota intussen overschreden ? Of gaat Albert Frère alles opkopen of België terugkopen in Frankrijk ?
En wat gaan de Fransen dan nog kunnen kopen in België ?
Hebben wij na de energie- en de banksector nog iets dat van nationaal belang is en dat de interesse van de Fransen kan wekken ? De biotech sector heeft vooral clusters in Vlaanderen, dat ligt al iets moeilijker voor Frankrijk.
Het Ministerie van Defensie is nog nationaal en komt volgens mij in aanmerking. Maar onze F16’s staan in Afghanistan...

...ook in slechte beurstijden blijft beurs en economie heel boeiend.
Alles wat onvoorspelbaar is trekt aan.

29 april 2009
Fonne Hendrickx
Gedelegeerd bestuurder
VFB- Vlaamse Federatie van Beleggingsclubs en Beleggers

Zaterdag 25 april 7u45. Ik arriveer aan Metropolis. Gewoonlijk bereik ik mijn einddoel bij de VFB vlag.

Dit jaar steelt Intervest de show met hun luchtballon.

Ik begroet de VFB-medewerkers. Eén van hen wordt 46 jaar vandaag. Haar cadeau is een dag hard werken en heel veel gelukwensen in ontvangst nemen met een ruiker bloemen er bovenop.

Al met een eerste blik bemerk ik dat ik dat de Hollywoodzaal er heel netjes uitziet. MIKO trakteert de VFB-leden al meer dan 20 jaar. Na een heerlijke kop MIKO koffie ben ik helemaal wakker en klaar om het congres in gang te trekken. Alles is minutieus gepland. Om 8u10 is het verzamelen geblazen in het Seminar Center waar ik de laatste briefing doe. Zoals steeds zien onze hostesses er zeer stijlvol uit. Het merendeel hen doet deze job reeds voor de achtste keer. Het zijn licentiaten kine van de KUL en goede vriendinnen van mijn dochter.

Één van de organisatiegeheimen is met een vaste ploeg te werken, samengesteld uit medewerkers en leveranciers die 200% gemotiveerd zijn. Afgaande op de lofbetuigingen en gelukwensen hebben we nu de quasi perfectie bereikt. Er was geen enkele valse noot. De Happening klonk als een symfonie.

Ik heb me dus enorm geamuseerd. Het was een plezier om onze organisatiemachine te aanschouwen. De meer dan 30 bladzijde communicatie naar leveranciers, standhouders en medewerkers, enz… hebben effect gekend. Ikzelf heb 738 mails verwerkt. Mijn collega’s minstens evenveel schat ik.

Om 9u15 gaat de belleman rond tussen de stands in de Hollywoodzaal. Met een zware koperen bel worden de aanwezigen aangespoord om zich naar de congreszalen te begeven. Die bel is een souvenir die ik bewaar van 30 jaar Effectenbeurs van Antwerpen. Deze bel symboliseert het begin en het einde van de beurszittingen.

Na de bel mochten de wisselagenten geen transacties meer uitvoeren. Met deze bel werden ook de leden van de Beurscommissie aangespoord om zich naar de vergaderzaal te begeven. Ik heb dus aan deze bel ook bij VFB een grote waarde gegeven.

Voorzitter Paul Huybrechts opent het congres. De zalen 8 en 9 zitten op dit vroege uur behoorlijk vol.

De opening is een plenum, dwz live in zaal 8 en projectie in zaal 9. Hoewel er nog plaatsen vrij zijn in zaal 8, verkiezen heel veel leden toch in de projectiezaal 9 plaats te nemen. Onze leden maken er dus geen punt van om de presentaties via scherm te volgen. En gelijk hebben ze. Op deze Happening hebben we voor de eerste maal gebruik gemaakt van de digitale projectoren van BARCO. Onze leverancier omschreef deze technologie als de Rolls Royce van de projectoren. We hebben het verschil ten opzichte van de vorige congressen duidelijk bemerkt. Ook hier hebben we de top bereikt dankzij de technologie van een Vlaams beursgenoteerd bedrijf.

We hebben dus programma’s die in plenum gaan, maar onze leden kunnen het grootste deel van de dag kiezen tussen de deelprogramma’s die lopen in de zalen 8 en 9. De hoofdzaal is zaal 8 met 745 plaatsen. In zaal 9 hebben we 427 plaatsen. De regel is dat het beursbedrijf met de grootste beurskapitalisatie in zaal 8 presenteert.

Om 15u50 startte in zaal 8 Fortis met Karel De Boeck en in zaal 9 Danny Reweghs en Alain Deneef van Inside Beleggen met een mandje beleggingstips. En wat stelden we vast ? Zaal 9 zat overvol. Zelfs de trappen waren ingenomen. Zaal 8 daarentegen was maar voor een ruime helft gevuld.

Wij concluderen daaruit dat de VFB-leden de FORTIS bladzijde willen omdraaien. Ze zijn de FORTIS soap beu. Ze willen verlies ombuigen in winst. Dus verkozen ze de beleggingstips boven een nieuwe episode over Fortis. Dat is voor mij het belangrijkste signaal dat onze leden op de VFB-Happening uitgestuurd hebben.

Om 9u15 werd het congres aangevat en na 16 presentaties werd precies om 17u het congres afgesloten. Je kan uw klok gelijk zetten op onze programmatie. Anders dan de andere jaren zijn onze leden ook graag op de DUVEL en VEDETT receptie gebleven. Om 18u05 was de VEDETT op en om 18u25 ook de DUVEL. Ook hier plannen onze leden schitterend want ze wisten dat om 18u30 de receptie beëindigd werd en dus boeken toe.

Vandaag ben ik uitgewaaid en heb ik de batterijen terug opgeladen met de traditionele fietstocht met de vrienden en de vrouwen. Fietsen op zondag is heilig. We hebben 75 km gepeddeld om via de Lilse Bergen in Vosselaar de amateurskunsten te bewonderen. De week kondigt zich nog heel druk aan met de nazorg van de Happening, de algemene vergadering van FORTIS, een sollicitatiegesprek, raad van bestuur, afsluiten redactie van de VFB-Nieuwsbrief enz….tot dan en de week zal weerom te kort zijn.

Fonne Hendrickx, afgevaardigd bestuurder VFB – Vlaamse Federatie van Beleggingsclubs en Beleggers

Ik weet niet hoe jullie zijn, maar ik heb ’s morgens geen ochtendhumeur. Zeker vandaag niet. Hoe kan het ook anders, ik werd terug wakker met Liesbeth Imbo – weliswaar op de radio. Het is telkens afwachten welke vrouwenstem mij door de ochtend loodst. Als routinedier zou ik perfect model kunnen staan. Op de dagen dat ik in Antwerpen werk, rol ik – al hoef je dit natuurlijk niet te letterlijk te nemen – tegen 05.15u uit mijn bed. Ook zo vandaag.

En ja hoor, toen ik om 06.00u de autostrade opreed was ook Liesbeth weer op de afspraak. Zoals gewoonlijk onderbrak ik ook vandaag even kort onze éénzijdige LAT-relatie omdat ik om 06.20 de middengolf (MW) opzoek. Op BBC World krijg je daar immers op dat uur een korte update van de financiële markten. Is zeker een aanrader. Als je daarna teruggaat naar Liesbeth of Annelies heb je net terug het nieuws en de krantenkoppen en je bent meteen weer bij. Bij het binnenrijden van Antwerpen rest er dan nog exact voldoende tijd om een schijf uit de Germyns Top 100 door te knallen. Want ja muziek, het is ook een deel van mijn leven.

 

Niet dat ik zelf ooit enige ambitie gehad heb om een muziekinstrument ter hand te nemen. Mijn laatste poging werd in de kiem gesmoord toen ik blokfluitverbod kreeg in de middelbare school. Mijn gebrek aan partituurkennis en ritme deden zelfs onze metronoom uit de maat lopen. Al zou het ook wel kunnen zijn dat onze muziekleraar het niet kon appreciëren dat mijn buurman en ik te veel tegen elkaar te vertellen hadden. Niet dat ik er toen erg om maalde, bij U2 en Duran Duran speelden ze immers ook geen blokfluit.

Maar goed, erg zwaar werd er thuis niet aan getild. Als ik soms zie hoe hard sommige ouders hun best doen om hun kinderen te modelleren naar een ideaalbeeld, kruipt de schrik mij op het lijf. Zelf ben ik de fiere vader van een zoontje van 3 en een dochtertje van 9 maanden. Ik maak me geen illusies, deze fase is wellicht nog de makkelijkste, maar toch. Toen ik laatst het boek van Carl Honoré las (‘Slow kids’), sluit dat nauw aan bij de visie die ik hierop heb. Ik vind voor mezelf dat het niet fair is te willen dat mijn zoon perfect de trompetperformance van ‘Freddie Freeloader’ (van jazzlegende Miles Davis) kan naspelen of dat mijn dochtertje de Belgische Diana Krall zou worden. Laat hen maar hun eigen weg gaan. Ik beschouw het enkel als onze taak als ouder om hen waarden bij te brengen en hen de zekerheid te geven dat we achter hen staan. In het verleden zag ik al meermaals mensen die opgebrand waren op het ogenblik dat ze hogere studies wilden aanvatten. Het verwachtingspatroon van sommige ouders zadelt ongetwijfeld al heel wat kinderen op met de nodige stress. Al wil ik allerminst de pretentie hebben om te beweren dat ik de opvoedwijsheid in pacht heb.

Zelf heb ik het geluk van weinig tot geen stress te kennen. Ik heb mezelf immers ooit ingeprent dat dit alleen maar ten koste gaat van mijn productiviteit. Als je alles doet wat je kan, je uiterste best doet om alle ballen hoog te houden, je met jezelf eerlijk kan zijn. En als je zegt dat je er alles aan gedaan hebt, dan is stress overbodig. Soms moeten we ermee kunnen leven dat we niet alles onder controle hebben. We kunnen alleen maar het beste van onszelf geven. Als dat niet volstaat hebben we onszelf niets te verwijten. Dan kunnen we onszelf ’s avonds rustig een single malt (doe mij maar de Highland Park 12yrs) uitschenken en samen met vrouw en kinderen de dag besluiten. Niet te lang echter, want de volgende dag zijn Liesbeth of Annelies er terug.

 

Het wakker worden in hotels went toch maar niet. Ook al doe ik mijn best om toch steeds terug te vallen op dezelfde grote hotelketens om enige herkenning te hebben. Je kent ze vast wel – die low-cost hotels waar de wastafels en douches identiek zijn, of je nu in Brugge, Parijs of Rotterdam bent.

Ik vind het knap dat er mensen zijn die amper nog besef hebben van locatie en tijdzone en daar perfect schijnen mee om te kunnen gaan. Uit mijn ervaring kan ik alleen maar zeggen dat het enorm slopend is. Naast mijn activiteiten in België ben ik immers 2 dagen per week in Parijs om mijn Franse collega’s te helpen ook daar de online beleggersmarkt open te breken (waar we overigens aardig lijken in te slagen).

Mochten er meteen mensen denken dat het een soort wekelijkse citytrip is, dan moet ik hen ontgoochelen. Meestal is het voor dag en dauw van thuis uit met de auto vertrekken om tegen 07.00 hr de Parijse périphérique op te kunnen rijden. Net zoals in België vind ik het immers fijn om steeds vroeg op kantoor te zijn. Die momenten van relatieve rust voor de hectiek van de dag losbarst, bieden je nog even de kans om een aantal zaken door te nemen en de mailbox op te schonen.

Ook ’s avonds heeft het werken in de ‘Lichtstad’ weinig romantiek. Na een ganse dag van campagnes uitwerken, klanten bedienen, personeelsissues behandelen, financials doornemen, enz. ben je al blij als je tegen 22.00hr nog een warme maaltijd kan krijgen in het hotel.

Ik ben er mij van bewust dat Parijs als bruisende stad zoveel meer te bieden heeft, maar helaas primeert het werk.

Anderzijds is het ook een gigantische ervaring om in het buitenland aan het werk te zijn. Niettegenstaande Frankrijk zo dichtbij is, zijn de gebruiken en gewoonten toch zo anders. Om mij zo goed mogelijk in de situatie te kunnen inleven verplicht ik mijzelf ertoe om vanaf het overschrijden van de grens ook alleen maar naar Franse radiozenders te luisteren en lokale kranten te lezen (om maar niet de Franse wijn te vergeten).

Maar ook de mensen zijn hier anders, al durf ik niet te beweren dat de ‘Parisiens’ een perfecte weergave zijn van de Fransman ‘en province’. Ten opzichte van de modale Belg zijn deze mensen stukken mondiger en qua taalvaardigheid en ‘gesticulatie’ moeten ze amper onderdoen voor de Belgische politicus.

We hebben als Belgen echter een goed excuus. Moesten ook wij de 35-urige werkweek doorvoeren dan bleef er extra tijd om ons te vervolmaken in (non)verbale expressie. Begrijp me echter niet verkeerd, ik reken mij alvast niet tot het kamp van de voorstanders.

Nog één opmerkelijk feit wat ik vanmorgen van mijn collega’s doorkreeg wil ik jullie alvast niet onthouden. Als we de Nederlandse pers mogen geloven is er goed nieuws op komst. Gisteren werden door de Adviescommissie Toekomst Banken – de Commissie Maas – de conclusies gepubliceerd van een heus onderzoek.

Wellicht de belangrijkste daaruit is dat ‘de banken terug gaan luisteren naar de klanten’. En? … Vraagt u zich wellicht af. Wanhoop niet, ook ik had dezelfde reactie. Ik dacht namelijk dat dit net de taak was van elk bedrijf.

Blijkbaar waren mijn collega’s een andere mening toegedaan in het verleden. Dat ze het toch nog inzien – mits tussenkomst van een commissie weliswaar – is toch wel positief te noemen. Anderzijds stel ik mij de vraag of het inzicht niet iets te laat komt. Ik ken namelijk ook heel weinig mensen die toch nog getrouwd zijn met een vriendin die hun ooit de rug heeft toegekeerd.

Bij BinckBank hadden we al iets eerder in de gaten dat onze klanten net ons belangrijkste reden van bestaan zijn. Ongetwijfeld zal dit niet los staan van onze 97% klantentevredenheid. En voor die andere 3% heb ik al een paar jaar mijn persoonlijk emailadres op onze site staan. (vgermyns@binck.be) Als ze mij contacteren zoek ik steeds samen met hen naar oplossingen.

In elk geval ben ik benieuwd of ik vannacht beter zal slapen met de wetenschap van de goede voornemens van mijn vrienden/collega’s.

Groot was mijn verbazing toen ik gisterenmiddag één voor één de e-mails zag binnenkomen van mensen die de eerste dag van mijn Blog gevolgd hebben. Dit geeft nogmaals aan dat we de kracht van de pen niet mogen onderschatten. Uit studies blijkt dat we extreem veel geloof ontlenen aan de mening van columnisten, journalisten, enz. Soms vraag ik mij af of deze mensen zelf beseffen hoe belangrijk hun redactioneel werk wel is?

Anderzijds blijkt uit dit feit ook hoe een nieuwe vorm van voyeurisme zich van ons meester maakt. Een trend die resulteert in een wildgroei aan realityshows met een groot ‘het leven zoals het is’-gehalte. Blijkbaar houden mensen er enorm van om te zien hoe andere mensen leven. Waar dit fenomeen vandaan komt, en of het er misschien altijd geweest is kan ik niet zeggen, maar mensen van mijn generatie zullen zich ongetwijfeld de hilarische Jambers-afleveringen herinneren. Met een microfoon in de aanslag ging hij op zoek naar de meest bizarre sujetten uit onze samenleving. ‘Wie zijn ze?’, ‘Wat doen ze?’ en vooral ‘Wat drijft hen’. Toen al bleek dergelijke informatie voldoende om de mensen het gemis aan de Dallas-donderdagavond te doen vergeten.

Welnu, vooral de vraag ‘Wat drijft hen?’ lijkt mij de meest interessante. Uit de grond van mijn hart hoop dat ik dat iedereen het geluk heeft elke dag te mogen doen wat hij/zij graag doet. Of u nu acteur, vertaler, landbouwer of huisvrouw bent, het lijkt me een hels bestaan als u dit moet doen tegen uw zin. Ik denk echter dat - in tegenstelling tot vroeger - nu heel wat minder mensen zouden willen ruilen met mijn job. Ik kan u echter geruststellen, ik geniet nog elke dag met volle teugen van wat ik doe. De reden daarachter is heel eenvoudig – het gaat allemaal over consequent zijn. Elke dag druk ik dit mijn collega’s op het hart.

Misschien is een korte toelichting hier wel op zijn plaats. Als je er een aantal woordenboeken erop naslaat, dan kom je volgende verklaringen tegen: “beginselvast”, “trouw aan zijn principes”, “volhardend”, “zichzelf gelijkblijvend”, “stelselmatig”, enz. Elk van deze woorden kan perfect gerelateerd worden aan de waarden van ons bedrijf (BinckBank). Dat wij niet één van de vele slachtoffers zijn van de kredietcrisis en hier alleen maar sterker uitkomen is het rechtstreekse gevolg van dat consequent zijn.

Wij hebben ons als doel gesteld om de particuliere belegger dezelfde instrumenten te bieden als de institutionele belegger en daar zijn we blijven aan vasthouden. Dit betekent dan ook dat wij enkel systemen bieden, geen advies en geen beheer. Dus bij ons ook geen gigantische afwaarderingen en massa’s ontevreden klanten. Je zou van minder een ‘drive’ krijgen om het nog beter te willen doen.

Ook op reclamevlak blijven we diezelfde consequente stijl aanhouden. Sommigen onder jullie herinneren zich wellicht de radiospots met de ‘wenende bankdirecteur’ of de ‘laat mijn broek los’. Wel, in Nederland hebben we afgelopen weekend ook onze nieuwe commercials uitgerold. Kijk zelf maar. Gewoon consequent zijn. Zo simpel is dat.

• 2 Reacties

Toen men mij vroeg om deze Blog gedurende een week te onderhouden stelde ik mij meteen een aantal vragen. ‘Waarom ik?’ ‘Wat heb ik inmiddels bereikt om mijzelf te legitimeren mijn ideeën met iedereen te delen.’ Wellicht heeft dit te maken met mijn West-Vlaamse bescheidenheid. Dat zit ons namelijk in de genen.

Daar waren we gisteren nogmaals getuige van. De uit klei gevormde jongere versie van flandrien Briek Schotte – ons aller ‘Volderke’ - zorgde immers voor een gedroomde apotheose met zijn tweede opeenvolgende zege in de Ronde van Vlaanderen. Gezien wij door ons dialect niet de koningen van het woord zijn (het is je wellicht niet ontgaan dat wij van ondertiteling voorzien worden als we op televisie spreken), zien wij onszelf genoodzaakt om het doen via daden. En wat voor daden … waar we gisteren op de hoogdag van de Vlaamse kermis weer mochten van genieten was wonderbaarlijk.

De ochtend liet ook niets anders vermoeden. De lichte mist met een doordringende zon die mij tegemoetkwam toen ik met mijn zoontje het ontbijt ging halen gaf al aan dat er magie in de lucht hing. Op die dag zou er alweer geschiedenis geschreven worden.

Rond de middag steeg de koorts. Samen met een paar familieleden en vrienden trokken we er op uit om te zien hoe onze gladiatoren zich over de bonkige kasseien en steile hellingen een weg naar Meerbeke vochten. Terwijl zij zich moesten beperken tot vloeibaar voedsel en speciaal ‘geprepareerde’ bidons, zondigden wij ons aan de voor die dag obligate pak friet met een versgetapte pint. Geen VIP gedoe. Ik zou het mijzelf als voorstander van lage kosten niet kunnen vergeven. Bij BinckBank doen we daar niet aan mee. Wij proberen onze klanten elke dag een VIP behandeling te geven en vinden het niet netjes om dat slechts op één dag per jaar te doen.

Het moet als marketeer van zo’n wij-sponsoren-alles-en-rekenen-het-rustig-door-aan-onze-klanten- bedrijven niet makkelijk zijn. Telkens proberen uzelf te overtreffen om net als bij de Romeinen via ‘brood en spelen’ de klanten de dagelijkse problemen te laten vergeten. Wist Juvenalis veel dat hij duizenden jaren na zijn dood de marketingmensen hiermee zou van dienst kunnen zijn. Maar ook de politici spelen hier handig op in. De lachende gezichten van deze heren deed bij momenten vermoeden dat ze het trainingsschema van Stijn De Volder gekregen hadden om te weten hoe ze moeten pieken naar 7 juni.

Inmiddels thuis waren wij getuige van de triomftocht van onze held. Het schijnbare gemak waarmee hij op de Muur de concurrentie achter zich liet sloeg ons met verstomming. Als je deze kerel ziet kan je niet anders dan respect hebben. Deze wedstrijd bezorgt mij elk jaar kippenvel. Mijn excuses aan Ilse Demeulemeester en Lien Van De Kelder, maar dit is echt wel Vlaanderens mooiste.

Vincent Germyns

• 0 Reacties

Daarnet sloot ’s lands grootste bouw- en woonbeurs haar deuren na een geslaagde vijftigste editie. Maar liefst 333.000 bezoekers vonden de afgelopen dagen hun weg naar BATIBOUW. Dit is hetzelfde bezoekersaantal als vorig jaar, en dat in volle crisissfeer! We blikken dan ook zeer tevreden terug op de afgelopen dagen van de beurs.

Zowel de professionelen uit de sector als particulieren met bouw en/of herinrichtingsplannen trokken de voorbije dagen massaal naar de hallen van Brussels Expo om er de nieuwste producten en diensten uit de bouwsector te ontdekken. Uitschieter was het thema “betaalbaar wonen”. Exposanten pakten uit met innovatieve en creatieve producten en ideeën om bouwen renoveren zo betaalbaar, of op z’n minst zo rendabel mogelijk te maken.

Daarnaast noopt de crisis meer (ver-)bouwlustigen tot zuinigheid. “Bezint eer ge begint” is de boodschap; een goede informatieronde is dan zeker aan de orde. Wie in deze tijd een grote investering wil doen, vergelijkt grondiger tussen verschillende aannemers en materialen. Voor een dergelijk “vergelijkend onderzoek” is BATIBOUW the place to be!

Ook de maatregelen die zowel de federale als de regionale overheden namen om de bouwsector een duwtje in de rug te geven, hebben zeker meegespeeld. Zo was er het verlaagde BTW-tarief op een schijf van 50.000 euro, welke vlak voor BATIBOUW werd afgekondigd. Daarnaast zijn er nog steeds tal van royale premies en fiscale voordelen te rapen voor energiebezuinigende maatregelen. Hierbij kan ook nog eens de buitengewoon lage hypothecaire rente en de uitzonderlijke promoties op materialen bovenop worden opgeteld. Al deze factoren tesamen maakten dat het voor mensen met bouw- of verbouwplannen hoe dan ook, le moment suprême was om eraan te beginnen.

Ik durf niet te zeggen dat BATIBOUW de crisis heeft opgelost, maar ik ben wel fier op de positieve boodschap die we samen met onze exposanten en bezoekers gedurende elf dagen hebben kunnen uitdragen. BATIBOUW in eerste instantie, maar ook beurzen in het algemeen, zijn uitstekende communicatietools in crisistijden. Beurzen bieden namelijk een platform voor face-to-face contact tussen fabrikant en consument, waar kritische vragen kunnen worden beantwoord met interactieve demonstraties en een sterke overtuigingskracht.

Tot volgend jaar!

Geert

Deze BATIBOUW-dag stond voor een groot deel in het teken van onze befaamde prijsuitreikingen. In de namiddag ontvingen we federaal minister van Klimaat en Energie Paul Magnette die de ECO-award kwam toekennen aan deze exposant die het meest milieuvriendelijke product voorstelt of de meest opvallende nieuwe ecologische productiemethode hanteert. In alle sectoren van de economie is milieu en duurzaamheid een centraal gegeven geworden. Ook in de bouw wordt er op grote schaal aandacht aan besteed.  Ik ben bijzonder blij dat het Ministerie van Energie en Klimaat het belang van BATIBOUW als forum en ontmoetingsplaats voor de gehele bouwsector inziet.

Om bedrijven aan te moedigen tot duurzaam bouwen, organiseert BATIBOUW jaarlijks het ECO-parcours. De deelnemende exposanten (te herkennen aan de groene lamp) hebben alle gemeen dat ze door hun filosofie, productiemethodes of aanbod bijdragen aan milieuvriendelijke en/of energiebesparende producten. Bezoekers aan BATIBOUW kunnen aan alle ingangen van de beurs een folder vinden waarin deze ondernemingen die zich door hun milieuvriendelijkheid onderscheiden, zijn aangeduid. Het jonge team van Ecoworks, met zijn groengevels, rietvelden, groendaken en zwemvijvers , ontving dit jaar de felbegeerde ECO-award.

En dat was nog niet alles; tijdens de plechtigheid op BATIBOUW viel tevens een stad in de prijzen. Leuven ontving van minister Magnette eveneens een award omdat de stad als winnaar uit de bus kwam bij de interactieve roadshow “Turtles on the Road”: de interstedelijke wedstrijd rond het thema energiebewustzijn, opgezet naar aanleiding van de vijftigste editie van BATIBOUW. Ook deze roadshow werd georganiseerd in samenwerking met het Ministerie van Klimaat en Energie.

Op dit moment kom ik net terug van de uitreiking van de Belgian Building Awards. Een feestmoment dat met de jaren is uitgegroeid tot dé gelegenheid bij uitstek om de sector op een voetstuk te plaatsen. En vanavond was dat niet anders. Presentatrice van de avond was de sympathieke Marlène de Wouters. Er werden felbegeerde prijzen uitgereikt: voor mooie architectuur, snelgroeiende bouwondernemingen en innovatieve materialen. Het blijft een nobel doel van de Belgian Building Awards om architecten en aannemers – elk zo verschillend – samen te brengen.

Specialeke dit jaar was de komst van Santiago Calatrava, een Spaans toparchitect onder meer bekend door de fabuleuze Opera van Valencia alsook in ons eigen land door het station Liège-Guillemins. Net voor die laatste verwezenlijking ontving ook hij vanavond een prijs: de Golden Building Award, uitgereikt ter gelegenheid van BATIBOUW’s jubileumeditie. Ik denk dat ik niet de enige was die genoten heeft van de bijzondere ervaring om deze briljante architect te mogen ontmoeten.

Moe maar voldaan kijk ik uit naar de komende dagen en het verdere verloop. We zijn uiteraard ook allen benieuwd naar de bezoekerscijfers : heeft BATIBOUW in volle crisissfeer standgehouden? Is de baksteen in de maag sterker dan de crisis ? Een antwoord op deze vragen ben ik u schuldig tot het einde van de beurs (zondag).

Ik hou zeker en vast u op de hoogte !

Geert

Het eerste weekend van de beurs zit er bijna op. De voorbije dagen mochten we meer bezoekers verwelkomen dan op hetzelfde moment vorig jaar. Voor definitieve cijfers is het afwachten tot volgende week, BATIBOUW gaat immers nog een volle week door! Ik kan nu al wel zeggen dat ik een tevreden man ben: de standen van onze exposanten schitteren meer dan ooit, professionele en particuliere bezoekers vonden al massaal hun weg naar de beurs en ook de persaandacht is dit jaar bijzonder groot!

Gisterenavond vierden we samen met de exposanten de 50ste editie van BATIBOUW. Het was voor mij een onvergetelijke avond, ik hoop dat dit voor onze genodigden evenzeer gold! Voor de gelegenheid werd Paleis 5 van Brussels Expo omgetoverd tot een waar “Cirque du soleil”. Een hondertal acrobaten en artiesten zorgde voor spectaculaire animatie terwijl de feestgangers genoten van exquise hapjes en overvloedige drankjes. Er werd uitbundig gefeest tot in de late uurtjes. Ik denk dat ik niet de enige ben die vanochtend met een licht slaaptekort en vooral een zware stem aan de slag ging. Het enthousiasme van de talrijke bezoekers haalde ons er vandaag gelukkig weer snel bovenop!

Elke exposant feliciteerde ons met de geslaagde ommekeer in de sombere berichtgeving van de laatste weken en maanden. We hebben de afgelopen dagen met z’n allen bewezen dat het geen zin heeft de pootjes te laten hangen en in een neerwaartse spiraal riskeren terecht te komen. Positief denken is duidelijk de boodschap. Want inderdaad, er zíjn wel degelijk manieren om de kosten van je droomproject te reduceren. En inderdaad, investeren in je woning loont: het is een zekere investering op lange termijn.

BATIBOUW bewijst eveneens dat een publieksbeurs wel degelijk nog van deze tijd is. Rond 2000 had iedereen de indruk: nu gaan beurzen het moeilijk hebben, want tegenwoordig kan je alles vinden op het internet. Maar beurzen blijven belangrijk, zeker in tijden van crisis. Hier heb je dat eerste, directe contact tussen consument en fabrikant, soms met een extra korting erbij. Ik zie mensen hier wrijven over bakstenen. Hier worden keuzes gemaakt. Hier wordt beslist over de kleur van de muur of de vloerbekleding. Internet of zelfs een prachtige advertentie blijft tweedimensionaal; een beurs is driedimensionaal. BATIBOUW  is hét moment van de bouwsector, het heeft een symbolische waarde. “Als we niet op Batibouw staan, bestaan we niet meer en denken de mensen dat we failliet of overgenomen zijn”, heb ik exposanten al horen zeggen. Men schrapt liever regionale beurzen dan de “nationale trots” achterwege te laten.

Ik verheug mij erop om onze positieve boodschap de volgende dagen verder te mogen uitdragen. We hebben nog leuke momenten voor de boeg, zoals de uitreiking van de Belgian Building Awards komende woensdag. Voor de gelegenheid zal toparchitect Santiago Calatrava – ontwerper van onder meer de prachtige opera in Valencia alsook het Belgische station Luik-Guillemins – een bezoekje aan onze beurs brengen.

Ik kijk er alvast naar uit u over het verdere verloop van onze beurs te berichten!

Geert