30-11-07
In het slechtste geval
Woensdag gaf Ben Tiggelaar zijn cursus 'MBA in 1 Dag'. Wij stuurden onze fotograaf Stefanie Deleu. Ze maakte enkele mooie portretten en een aantal sfeerbeelden. Tiggelaar vertelde onder andere wat bedrijven moeten doen als het allemaal misloopt. Ondertussen projecteerde hij een fictief voorbeeld, en Stefanie fotografeerde dat. Vervolgens koos de fotoredacteur die foto. De eindredacteur plaatste de foto zonder verdere duiding in de krant. En toen dachten onze lezers dat het volledig misloopt bij Brussels Airport. Ben Tiggelaar heeft een nieuwe case voor zijn cursus hoe alles kan mislopen en Brussels airport onze nederige excuses.
EH om 13:51 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
28-11-07
2007
And the winner is : het agentschap Epa. Zij stuurde als eerste haar selectie op van de beste foto's van 2007. Hopelijk voor hen gebeurt er niets spannends meer in december ( zoals een nieuwe regering bijvoorbeeld). Zo'n jaaroverzicht is natuurlijk vooral veel kommer en kwel. Volgende foto viel mij in het bijzonder op. Deze kippenkweker uit Bangladesh huilt omdat zijn dieren besmet zijn met het H5N1 Virus. De kippen,die nu enkel nog de slachtbank wacht, nemen het blijkbaar veel filosofischer op.
EH om 17:26 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
26-11-07
De trukendoos
Richard Lambert , voorzitter van het Britse CBI , nodigde Premier Gordon Brown uit als spreker op hun jaarlijkse congres. Fotografen proberen allerlei om de foto's toch boeiend te maken. De truk met de bril, de truk met de handen, met de micro's en met de achtergrond zijn bekende fenomenen. De truk met de flessenhals daarentegen lijkt me relatief nieuw. foto's afp en reuters (oa de flessenhals)
EH om 17:55 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack
23-11-07
Ooggetuige : foto's van deze week
EH om 18:38 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
22-11-07
Het kind in mij
Vandaag was het Thanksgiving Parade in New York. Grote opblaasbare poppen en duizenden figuranten paraderen door de straten van New York. De tientallen foto's die ons worden aangeboden beroeren het kind in mij. Langs de kant van de weg lijkt het me eerder een trage tot saaie stoet, maar hier achter mijn scherm is het in ieder geval genieten.
O ja, zelf hou ik het meeste van Shrek ( mijn andere vriendjes zijn Snoopy, Kermit, Scooby Doo, Kitty, het konijn van Jef Koons en Pikachu) foto's reuters,ap, afp
EH om 21:41 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
21-11-07
Het mes
In Berlijn liep daarnet deze gijzelingsactie zonder kleerscheuren af, maar het leverde wel indrukwekkende foto's op (reuters,afp,ap)
EH om 19:24 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Uitsmijter (2)
Kom, nog eentje om het af te leren. Een Chinese politieman toont eens hoe flink hij is. Mogen we het uitproesten? Jazeker, de collega's achter hem doen het ook. De patser.
Marc Reynebeau om 18:06 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack
Uitsmijter
De herfst mag vandaag nog relatief mild zijn, het is toch veel te koud naar mijn smaak. Daarom bekijk ik met een mix van afgunst en verlangen een foto van de zonnige kant van de wereld, de Stille Oceaan. Er poseert een kunstenaarsduo op, Aloï Pilioko en Nicolaï Micoutouchkine. Beiden zijn Fransen, de ene is thuis daar in Nieuw-Caledonië, de andere is van Russische afkomst. Ze moeten de Gilbert & George van de Pacific zijn. Ze poseren voor hun werk. Ze versmelten haast geheel met de kunst die ze produceren. Kan je nog meer bereiken in het leven? De foto komt me goed uit als uitsmijter van mijn dagje fotobloggen. En niet alleen omwille van de warmte die eruit komt gestraald. Tientallen foto's heb ik zien passeren, uit de hele wereld, een minieme selectie uit wat de fotodienst van de krant elke dag weer ziet passeren. Ik benijd die fotomeisjes en -jongens. Hen dus ook al dus. Er zijn dagen dat ik lijd onder het verlangen om elders te willen zijn, zoals vandaag. Dankzij de foto's ben ik dan toch een beetje elders geweest. Overal meer bepaald.
Marc Reynebeau om 17:48 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Tijdloos klassiek
Voor verschijnselen als Paris Hilton is het een groot geluk dat meneer Daguerre ooit op de idee kwam om de fotografie uit te vinden. Hoe had la Hilton anders een zin in haar bestaan kunnen vinden? Hoe had ze überhaupt kunnen bestaan, als het niet was op fotopapier? Het popje is naar China gevlogen voor het MTV Style Gala (ja, hoe verzinnen ze het) en heeft zich daar iets van de Chinese designer Lu Kun laten aanmeten. Alles is vorm, alleen maar schijn, imitatie, cliché en perfect inwisselbaar voor iets anders. In die zin zijn het onderwerp van de foto en de vorm ervan, in pose en belichting, perfect aan elkaar aangepast. Tijdloos klassiek, zeggen we dan omdat we beleefd willen blijven. De jurk lijkt me een maatje te klein, want daar knelt iets ter hoogte van de borsten. Maar Paris geeft geen krimp. Zou ze, behalve niets denken, ook niets voelen?
Marc Reynebeau om 17:37 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Perceptie
De postmodernisten zijn altijd weggehoond toen ze beweerden dat de wereld niet echt bestaat, maar zich alleen voordoet als voorstelling, als beeld, als interpretatie. Deze foto van paus Benedictus XVI tijdens de wekelijkse audiëntie op het Sint-Pietersplein in Rome levert daarvan het ultieme bewijs. Zelfs de gelovigen (ik veronderstel toch dat het gelovigen zijn) zijn er niet in geïnteresseerd om de kerkvader te zien, hem te bekijken, zijn verschijning te aanschouwen. Haast allen willen ze hem alleen als beeld bewaren, niet eens in hun eigen geheugen, maar wel op de geheugenkaart van hun fototoestelletje. Ze zullen er later wel eens naar kijken en wat ze dan zullen zien, is per definitie gemedieerd, bemiddeld door een medium, vanuit het standpunt dat ze toevallig hadden ingenomen. Ze hadden ooggetuige van de passage van de paus kunnen zijn, maar het enige wat ze ervan zullen overhouden, is een perceptie.
Marc Reynebeau om 17:15 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Tous ensemble
In de buurt van Rijsel houden de stakende spoorwegmannen (het lijken me allemaal mannenhanden te zijn) een stemming over de vraag of ze de staking tegen de regeringspolitiek zullen voortzetten of niet. Het is dus 'ja'. Elke hand vertelt een ander verhaal. Iemand steekt een vinger op, iemand die duidelijk wil meetellen: hier staat er eentje. Rechts steekt er een hand helemaal boven uit. Ofwel is de eigenaar ervan langer dan zijn collega's, ofwel wil hij geen twijfel laten bestaan over zijn enthousiasme. De gehandschoeide handen zijn van mensen die een beetje kouwelijk zijn aangelegd, of misschien willen ze voorbereid zijn op een lange strijd in bittere kou. Het treffendst zijn natuurlijk de vuisten links. Zelfs van een administratieve verrichting als een stemming maken ze een ondubbelzinnig politiek statement.
Marc Reynebeau om 17:05 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Hulp van boven
Het leven zoals het vandaag weer was in Bagdad. Een gemengde Amerikaans-Irakese patrouille loopt door de Dora-wijk. Enfin, de Amerikaan is moe en gaat er even bij liggen. De autochtoon, al is hij, vergeleken met de Amerikaan, maar beschermd door een uitrusting uit de Aldi, moet alert blijven. Het ergste in het sektarische geweld is nu voorbij. Dat is toch wat men denkt. De plaatselijke bevolking rekent blijkbaar toch niet te zeer op hulp en bescherming van de soldaten. Als al het andere heeft gefaald, kan het Mariabeeld misschien voor soelaas zorgen.
Marc Reynebeau om 16:51 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Verstrikt
Het strikje is weer helemaal terug bij PS-voorzitter Elio di Rupo. Deze zomer heeft hij zich een paar keer vertoond zonder dat handelsmerk. Alsof hij het boetekleed had aangetrokken. Maar nu is het weer serieus en moet het strikje er weer bij. Deze middag is hij gaan vertellen dat hij toch wil meedenken over een staatshervorming. Als die maar wordt losgekoppeld van de regeringsvorming, natuurlijk. Want als ze niet willen dat hij daar zaken mee heeft, wil hij daar geen zaken mee hebben. Als anderen zich verstrikken, moeten ze daar maar hun plan mee trekken. Hij strikt zijn strikjes ook alleen. Zoals altijd is di Rupo absoluut niet geïntimideerd door de batterij camera's die zich op hen richt. Hij veinst zelfs dat ze er niet zijn door ervan weg te kijken en onverstoorbaar verder zijn uitleg te doen. Hij doet dat altijd alsof wat hij zegt de evidentie zelf is, een waarheid waarvan het hem verbaast, zo geven zijn licht opgetrokken wenkbrauwen te kennen, dat niemand anders er al op gekomen is.
Marc Reynebeau om 16:33 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Mens en dier
Het dier links stelt een zeeschorpioen voor, die 390 miljoen jaar geleden zou hebben geleefd. Althans, dat denken ze aan de universiteit van Bristol, na onderzoek van een fossiel dat ze in een Duitse mijn hebben aangetroffen. Het moet een beest zijn geweest dat men niet graag 's nachts in een donker steegje zou tegenkomen. Misschien is deze, op basis van dat fossiel gereconstrueerde en dus hypothetische zeeschorpioen maar een nieuwe, wetenschappelijk iets meer verantwoorde versie van de angstdromen die in de jaren vijftig vorm kregen in zoveel Amerikaanse horror-films.
Maar eigenlijk is het niet dat dier dat me trof, wel de man ernaast. Die moet alleen aanschouwelijk maken hoe groot de zeeschorpioen wel niet moet zijn geweest. Voor de rest is het beeld van die man ook een fictie, want ten tijde van deze voorhistorische beesten was van de mens nog lang geen sprake. Het valt mij op dat die lui van Bristol het niet konden laten om van die man een soort bodybuilder te maken. Of een alien uit diezelfde Amerikaanse films. Alsof je maar beter geen maatje te klein was naast die zeeschorpioen, zelfs al sta je alleen op een tekening naast hem. Die man zou ik trouwens al evenmin graag 's nachts in een donker steegje ontmoeten.
Marc Reynebeau om 16:05 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Papier hier
Ergere rampen dan een keer water in de kelder zijn me nooit overkomen. Toen heb ik inderdaad een boek moeten weggooien dat daar nat was geraakt en niet meer te redden viel. Maar wat gebeurt er als het hele land onder water komt te staan en geen snipper papier meer droog blijft? In Bangladesh weten ze daar alles van. Op de foto zijn schoolkinderen bezig met het laten drogen van hun boeken en schriften. Dit is het soort foto's waar ik een beetje week van wordt. Dat kinderen zo in de weer kunnen zijn om dan toch naar school te kunnen gaan. De leergierigheid, de toewijding. En dat het leven hoe dan ook moet doorgaan, dat de moordende overstromingen die drang niet kunnen stoppen. De foto lijkt me wat snel te zijn genomen, haast in het passeren. Geen tijd om te poseren. Daar leent de situatie zich ook allerminst toe. Alles is nederig, de kinderen, het papier op de grond, de urgentie om dat papier weer droog te krijgen. De rechtop staande fotograaf kijkt vanzelf een beetje neer op het tafereel. Het beeld vervult me met deernis.
Marc Reynebeau om 15:32 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Marc is bijna terug
Marc Reynebeau om 12:29 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Zwart zegt genoeg
Soms dringt het naturalisme zich vanzelf op en vertelt het zwart het belangrijkste van wat er op de foto te zien is. Het onderwerp is: een vrouw voedt haar kinderen. Ze is een Palestijnse vluchtelinge in Nahr el-Bared, in de buurt van de Libanese stad Tripoli. De gevechten van enkele maanden geleden tussen het Libanese leger en de extremisten van Fatah Islam die zich in het kamp hadden verschanst, hebben ruim tweehonderd doden geëist, soldaten, extremisten en burgers en van het kamp zelf een hoop puin gemaakt.
Voor wie het geweld heeft overleefd, gaat het leven verder, in nog lastiger omstandigheden dan tevoren. Om die omstandigheden te benadrukken, zegt het zwart genoeg. Het beeld wordt er alleen maar schrijnender op.
Marc Reynebeau om 12:03 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Nieuwjaar bij de Yi
Bij de Yi, een etnische minderheid in China, is het al nieuwjaar en bij die gelegenheid mag er eens flink worden geschranst. Het varken is al geslacht. Een man loopt er voorbij - het is de vader van de man in wiens huis dat varken daar tegen de muur hangt - maar om hem was het de fotograaf niet te doen. Hij staat er dan ook maar vaag op, als een schim die zich snel uit de voeten maakt, als wil hij niet gezien worden, omdat hij niets met het tafereel te maken wil hebben.
Maar zo is het niet, want ook hij zal straks zonder gewetensprobleem van het varken smullen. Door de man tot een veeg te herleiden, maakte de fotograaf het contrast met het varken, waarop hij had scherp gesteld, des te groter. Des te meer aandacht kan gaan naar de akelig scherpe en diepe snee over de hele lengte van de rug van het geslachte dier. Slachten, doodmaken dus, is een zeer concrete en fysieke daad, waar ook de vleeseters onder ons liever van wegkijken, alsof ze het niet willen weten waar hun kotelet precies vandaan komt. In China zijn ze aan zulke maniertjes nog niet toe.
Een reden te meer om het varken scherp en de man ietwat flou te tonen. Tussen beiden bestaat geen interactie, ze hebben met elkaar niets te maken, zeker niet emotioneel. Het enige waar de man aan denkt, is aan de kotelet. Het dode beest maakt hem niets uit, want zo is het leven.
Marc Reynebeau om 11:03 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Vallei van de vrede
Iedere rechtgelovige sjiiet in Irak wil begraven worden in de Wadi al-Salaam ('vallei van de vrede') in Najaf, bezuiden Bagdad. Najaf is een heilige stad voor de sjiieten, omdat Ali ibn Abi Talib daar begraven ligt, de eerste sjiietische imam. Enkele miljoenen van die rechtgelovigen kregen er al postuum hun zin, waardoor deze vredesvallei tot een van de grootste begraafplaatsen ter wereld uitgroeide.
Het lijkt wel een miniatuurstadje, vanuit de hoogte bekeken, vreedzaam, met twee passanten als enig teken van leven op het pad dat doorheen de Wadi loopt. Het is vreedzaam omdat er zo weinig mensen zijn. De lage zon werpt akelige schaduwen over dat pad. Een foto uit Irak ziet er alleen maar vreedzaam uit als er een begraafplaats op te zien is.
Marc Reynebeau om 10:13 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Bommotorfiets
Het was bij ons geen groot nieuws dat vorige week een bom ontplofte bij het Filippijnse parlement in Quezon City. Maar de lokale politie zat niet stil. Ze is trots op haar werk en wil dat aan de media laten zien. Dat is bij ons niet anders. Als de politie een grote drugsvangst doet, stalt ze die doorgaans vieze, ingetapete pakketjes ook zorgvuldig uit, met discrete plaatjes met haar logo ertussen, om goed aan te geven wie met zoveel succes over onze veiligheid waakt.
Bij de aanslag in Quezon City gebruikten de terroristen een motorfiets. Na de bomauto, nu ook de bommotorfiets. Politieman Alfonso Logan toont hoe hij en zijn collega's zorgvuldig alle onderdeeltjes van het ontplofte tuig bij elkaar sprokkelden en tegen een bord reconstrueerden. Maar blijkbaar vonden ze niet alles terug, zoals de spatborden, het zadel en de benzinetank. Om de verbeelding van de toeschouwer niet op de proef te stellen, hebben ze die er dan maar op het bord bijgetekend. In ware stripverhaalstijl gaven ze met uitslaande vlammen ook aan waar de bom precies ontplofte, met daaronder, veronderstel ik, een replica van de bom zelf, nog zo'n vies pakketje.
De verhoudingen zijn niet helemaal geslaagd op deze foto. Die semi-actiefotostijl past wel bij de sfeer van wat er te zien is. Let ook op die vreselijk ongezellige tegelvloer. Aan terrorisme is hoe dan ook niets gezelligs.
Marc Reynebeau om 09:37 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Rode Duivels
Vandaag spelen de Rode Duivels in Baku tegen de nationale ploeg van Azerbeidzjan voor de kwalificatie voor Euro 2008. Het is vergeefse moeite, het zal er voor de Belgen alleen op aankomen om in relatieve schoonheid te eindigen. De fotograaf heeft daar niet veel vertrouwen in. Op de foto die hij nam van een trainingssessie van de Rode Duivels, toont hij verdraaid veel gras, waardoor de spelers wel heel kleine mannetjes lijken, veel te klein om wat voor kunstjes ook op dat gras ten beste te kunnen geven. Het gras zal altijd winnen. En dan is de tegenstander nog niet op het veld verschenen!
Marc Reynebeau om 09:20 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Thanksgiving
De verleiding is groot om de combinatie van president Bush met een kalkoen te laten uitlopen op vileine, maar ongetwijfeld ook wat goedkope grappen. We laten ze dus maar achterwege en volstaan met de vaststelling dat de president zich toch niet helemaal op zijn gemak voelt bij het dier. (Bush: 'Hm, jij ziet er een lekker diertje uit.')
In principe ziet het er voor een kalkoen niet te best uit op Thanksgiving, de nu pas voorbije feestdag - bedoeld als dankzegging voor de oogst - waarop kalkoenen traditioneel massaal in de pot belanden. Maar deze gevederde vriend, May genaamd (alle verdere details erover zijn te vinden op de website van het Witte Huis), brengt het er beter van af. Het beest wordt officieel aangeboden aan de president, die het even officieel 'gratie' verleent. Het zal de rest van zijn dagen doorbrengen in, echt waar, Disneyland, in Orlando, Florida, waar het, even echt waar, in eerste klasse naartoe wordt gevlogen.
Of de kalkoen het als een echt cadeau beschouwt om daar te moeten voortleven, is niet bekend. Misschien had het dier zelf wel voor de korte pijn gekozen, maar om zijn mening is natuurlijk niet gevraagd.
Marc Reynebeau om 08:57 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
tricolore vlaggen
De enige vlag die ik bezit is een papieren Congolees vlaggetje aan een stokje dat ik ooit in Kinshasa heb opgeraapt op straat. Het staat als een wat deerniswekkend souvenir in een pot tussen de potloden op mijn werktafel. Aan mijn gevel geen vlaggen. Veel landgenoten denken daar tegenwoordig anders over, al zijn ze dat eigenlijk niet gewend. Toen het bij de vorming van de regering plots scheef begon te lopen, verschenen de eerste tricolore vlaggen aan de balkons van appartementen in de iets hogere prijsklasse in het Brusselse. Reken maar dat de foto's daarvan bij de jaaroverzichten straks, wanneer het stof is gaan liggen, niet zullen ontbreken. Want er kwamen net foto's van in de krant omdat het beeld zo ongewoon is. (Media doen niet in het gewone, wel in het ongewone, zoals u weet.)
Zelfs het buitenland verbaasde zich daarover. Een radiostation uit de Verenigde Staten, waar ze toch wel iets gewend zijn qua vlagvertoon, belde mij enkele weken geleden om te vragen waarom die Belgische driekleur zo massaal is opgedoken. Uit angst denk ik. Omdat mensen plots beseften dat er met de politiek wel degelijk iets wezenlijks op het spel staat. Al vreesden ze ten onrechte dat het voortbestaan van België op het spel stond. Want dat heb ik die Amerikanen ook gezegd, dat België niet zal verdwijnen. Ze schenen moeite te hebben om dat te geloven, omdat dit hun verhaal wat minder interessant maakte (ik zei het al, het moet ongewoon zijn).
Vlaggen aan gevels zijn een beetje saai, maar dit is een mooie, een Belgische naast, aan een appartement in hetzelfde prijssegment, een Vlaamse. Het mooie is dat dit kan, dat deze twee buren het geweten willen hebben dat ze er verschillende opinies op nahouden, maar dat belet hen niet om als buren naast elkaar te blijven wonen. Kortom, dit is democratie. Het mooie is dat die buren elkaar niet naar de strot vliegen of elkaars schedel inslaan of het appartementsblok etnisch willen zuiveren. Dat zou een decennium geleden in Joegoslavië niet mogelijk zijn geweest.
Marc Reynebeau om 08:24 | Link | 3 Reacties | 0 TrackBack
20-11-07
Marc Reynebeau op Café Foto
Woensdag blogt Marc Reynebeau op Café Foto. Marc schrijft iedere week het tekstje bij de 'Ooggetuige' in de weekendkrant. Nu bekijkt hij het aanbod aan foto's op woensdag.
Tim Ricour om 15:56 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
HLZHI Legerdienst in Rusland
Tim Ricour om 13:07 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
19-11-07
Beam me up
Tim Ricour om 14:21 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
G-spot
Een fan van de Green Bay Packers eist alle aandacht tijdens een wedstrijd tegen Carolina Panthers. 
Tim Ricour om 14:18 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
16-11-07
Bangladesh
Tim Ricour om 15:35 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Bericht van Wouter Van Vooren (wvv)
stel dat jullie niet weten wat geschreven op de jullie blog: Vanavond opent tentoonstelling in Zolder met nadien optreden van oa Buscemi. Nadien trekt de tentoonstelling rond op 5 dec opent ze in de centrale bibliotheek van Leuven, in februari passeert ze in Boechoutmaar voelt u vooral niet verplicht. Foto's zijn gemaakt voor vzw Mama Alice België.
Tim Ricour om 13:48 | Link | 4 Reacties | 0 TrackBack
15-11-07
Ook voor Leterme, slaapwel vanwege de fotoredactie.
Tim Ricour om 21:08 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
tiritomba slaapwel
Tim Ricour om 20:53 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Gekist
Even vreesde ik het ergste. Het lijkt wel of het kind in een kistje wordt gelegd. Gelukkig wordt deze peuter gewoon eventjes gemeten bij het plaatselijke Kind en Gezin (foto reuters).
EH om 18:17 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
HLZHI Guantanamo
Deze feature werd ons aangeboden door Epa.
Tim Ricour om 16:47 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Sneeuw in Europa.
Tim Ricour om 16:18 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
14-11-07
Conclusie
Non Stop bloggen bleek niet zo eenvoudig als gedacht. Vergelijk het met een all you can eat-buffet of prestatieseks. Het lijkt geweldig tot je in bij het midden beseft dat meer niet beter is. Het aanbod foto’s is immens, maar ook hier betekent kwantiteit geen kwaliteit. Het aantal thema’s bleef relatief beperkt. Vooral in eigen land was er vandaag blijkbaar weinig te beleven.
En dan was er nog het technische probleem Typepad. Om onduidelijke reden kreeg ik het lettertype en de spaties niet onder controle. Ik ben geen techneut en mij maakt het niet zo veel uit in welk type mijn teksten op de site komen. Maar de verandering en vooral de oncontroleerbaarheid ergerde me mateloos.
Volgende week is Marc Reynebeau aan de beurt, en later waarschijnlijk nog Peter Vandermeersch en heel misschien Michiel Hendryckx. Ik ben blij dat ik me even tussen de groten heb mogen wagen. Ik heb mijn best gedaan en hopelijk haalde ik iets meer lezers dan reacties.
An Nelissen om 19:31 | Link | 7 Reacties | 0 TrackBack
Sport
Ik ben geen grote sportfan noch – kenner. Waarschijnlijk gaan die twee dingen samen. Wat ik wel kan appreciëren zijn sportfoto’s. Om onduidelijke reden leveren sportmanifestaties vaak erg mooie beelden op. Foto van een gewonde Robinho werd ons aangeleverd door AP.
An Nelissen om 17:44 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Eigen materiaal
Agentschapsbeelden zijn doorgaans goed. Meer niet, minder ook niet. We betalen eens per jaar voor een abonnement en dan mogen de hun foto’s zoveel gebruiken als we zelf willen. Daarbovenop sturen we ook nog geregeld zelf fotografen op pad. Vooral voor interviews is dat noodzakelijk omdat de agentschappen daar gewoon niet aanwezig zijn.
Maar ook voor evenementen waar dat wel het geval is, sturen we vaak zelf iemand. Die beelden vormen namelijk de meerwaarde ten opzichte van onze concurrenten. Met eigen fotografen kan en moet je het verschil maken.
Van onze freelancers verwachten we dan ook een beetje dat ze een heel eigen stijl hebben. Katrijn Van Giel en Koen Bauters (en eigenlijk iedereen waar we geregeld mee samen werken) hebben dat goed begrepen. Niet iedereen houdt van hun stijl en van hun verwerking, omdat ze nogal extreem is. Maar ik ben alvast een fan.
Foto van Mika, gemaakt door onze sterfotograaf in spe Koen Bauters.
An Nelissen om 16:29 | Link | 5 Reacties | 0 TrackBack
Verboden te fotograferen
Fotograferen wordt steeds meer aan banden gelegd door allerlei wetten en regels. In stations, vlieghavens en allerhande bedrijven mag het niet. Foto’s zouden een gevaar kunnen betekenen, voor de veiligheid , voor de privacy of voor de intellectuele eigendommen.
Waarschijnlijk zijn deze voorzorgsmaatregelen (deels) terecht en noodzakelijk. Maar de gewone (pers)fotograaf wordt hiermee steeds meer beperkt in zijn werk, ook al heeft hij (of zij) enkel als doel de waarheid vast te leggen.
Deze affiche hangt aan de afsluiting van de beruchte Guantanamogevangenis. Het fotograferen van het bord zal waarschijnlijk een misdrijf op zich zijn. Toch vormt het, in mijn ogen geen gevaar voor de veiligheid. Het enige wat het beeld bewijst is de achterdocht van de Amerikanen.Foto Epa.
An Nelissen om 16:08 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Iedereen fotograaf
Concurrentie schrikt me niet af. Ook ben ik een grote fan van digitale fotografie en van goedkope prijzen. Toch moet ik toegeven dat ik me soms een beetje ongemakkelijk voel als ik tijdens een evenement omringd word door een horde amateurfotografen. Niet hun aanwezigheid of foto’s storen mij, wel het gevoel dat zij mij geven. Plots voel ik me namelijk een overenthousiaste fan, een van de vele.
Op reis is deze afkeer nog groter. De klassieke fotomomenten zijn zelden aan mij besteed. Waarom zou ik een foto maken op die plaats als ten minste duizend mensen voor mij precies hetzelfde gedaan hebben. Onbewust geloof ik dat de waarde van iets schuilt in zijn uniciteit.
Foto van de paus en een groep koks werd gemaakt door het agentschap Reuters.
An Nelissen om 15:24 | Link | 1 Reacties | 0 TrackBack
Vrouwenbenen
Model Lily Cole staat naast de persverantwoordelijke van Marks en Spencer, of hoe een gewone vrouw afsteekt tegen de norm. De fotograaf was zonder twijfel van het mannelijk geslacht. Foto Reuters.
An Nelissen om 14:41 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Kunstfoto’s
Als fotografe zou ik wel meer mooie foto’s in de krant willen krijgen, alleen om hun esthetische waarde. Spelende kinderen in de zon vinden mijn serieuze collega’s terecht een beetje te vrijblijvend voor een krant als De Standaard. Maar op de blog moet het toch kunnen? Foto AP. 
An Nelissen om 14:33 | Link | 2 Reacties | 0 TrackBack
Onduidelijk
Alle persfoto’s komen ons fotosysteem binnen met onderschiften. Maar dat is nog geen garantie voor meer duidelijkheid.
‘Former Khmer Rouge leader Khieu Samphan (C with hat), attends at a village in Pailin, Cambodia, 14 November 2007. Khieu Samphan whose arrest by a UN.-backed genocide tribunal arrives at Calmette hospital in Phnom Penh for medical treatment after suffering a stroke. EPA
Komt de man nu aan in het dorp of in het ziekenhuis? En wat is het probleem met zijn broek?
An Nelissen om 14:21 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Treinstaking in Frankrijk
Foto’s zijn nooit objectief. Ze maken altijd een uitsnit van de werkelijkheid en tonen hierdoor slechts een deel van het verhaal. Als fotoredacteur word ik vaak verplicht te kiezen voor een welbepaalde invalshoek, al is het maar omdat er geen plaats is voor verschillende beelden. De treinstaking in Frankrijk is daar een mooi voorbeeld van. In het fotoaanbod zitten veel erg verschillende beelden, van protestacties tot verkeerschaos tot idyllische lege stations. Welk beeld en dus standpunt zou u kiezen? Foto’s Reuters en AP.
An Nelissen om 14:01 | Link | 5 Reacties | 0 TrackBack
Kleine acties, groot effect
Greenpeace is een specialist in het bespelen van de media. Zij hebben als geen ander begrepen dat je niet altijd met veel volk moet zijn om de kranten (en televisie) te halen. Een creatieve en visuele actie met een duidelijke boodschap in een nieuwsarme periode: meer heb je niet nodig.
Deze keer ben ik minder overtuigd. De actie vond plaats in Tsjechië, als protest tegen de installatie van een nieuwe Amerikaanse militaire basis. De enorme hersenen klagen de hersenspoeling aan van de Verenigde Staten. Mij was deze boodschap jammer genoeg niet meteen duidelijk. Misschien haalt het beeld de plaatselijke kranten, maar in De Standaard zal het hoogstwaarschijnlijk niet te zien zijn. Foto Reuters. 
An Nelissen om 13:42 | Link | 0 Reacties | 0 TrackBack
Onderlinge concurrentie
Ongelukken lijken onvermijdelijk, zowel op de weg als op zee. Maar dat nu in Rusland gebeurt, is misschien toch geen toeval. Milieuactivisten beweren dat de moderne westerse landen aan de basis liggen van de milieuvervuiling, en dat zal wel waar zijn. Toch valt het me bij ieder verre reis op hoe ver wij hier, in België, staan op gebied van recyclage, milieubehoud en -veiligheidsmaatregelen.
Als natuur- en dierenliefhebber doen beelden van milieurampen me altijd een beetje pijn. En ik kan er moeilijk naast kijken. De foto’s van de besmeurde vogels stromen massaal binnen. Onze drie grote agentschappen AP, EPA en Reuters hebben de ramp in beeld gebracht. Op geen enkele foto zijn de concurrerende fotografen te zien. Toch is de kans groot dat ze tegelijkertijd op het strand aanwezig waren. Allen hebben een vogel op de voorgrond gefotografeerd. Zou het hetzelfde dier zijn? Hebben de opruimers een dier geselecteerd als model? Of liggen daar nog steeds zo veel besmeurde dieren te sterven? 
An Nelissen om 13:00 |