Poëzieavond

  • Gepost op dinsdag 29 december 2009 om 23:18
  • door De Standaard Online
Elke maandagavond verzamelt in een donkere kroeg, diep in de catacomben van een keurig hotel in Damascus, een stoet van Syrische bohemiens, oude keurige dichters en opvallend veel jongeren, in een mist van sigarettenrook. De volgende vier uur wordt poëzie voorgelezen, en arak (anijsalcohol) gedronken, om de stembanden te smeren.

Er is de oude man in pak die in zweverige Arabische volzinnen de zon en de aarde bezingt, de jongen in T-shirt die nerveus over zijn eerste ongelukkige liefde komt stamelen, de jonge communist die de val van de Sovjet-Unie komt betreuren. Er is Shakespeare, een Syrische student die zijn bijnaam kreeg door zijn voordracht van sonnetten. Op het einde van de avond zingt een Iraakse een treurig lied, of speelt een Koerd met zachte ogen oude liederen op zijn gitaar – zijn bijnaam is Stalin.

En tussendoor is er de gastheer, de Syrisch-Koerdische schrijver Lukman Derky. Met zijn lange zwarte haren, leren jekker en kwansuize humor is Lukman zowat de Syrische Arno Hintjens. ‘We zijn vier jaar geleden begonnen met Beit al Kassid (‘het Huis van de Dichter’). Eerst op een andere plaats en alleen op uitnodiging: we lieten alleen mensen binnen die een sms van mij konden tonen’, zegt hij. ‘Nu hebben we elke maandag zo’n honderd bezoekers en we horen poëzie in vijf talen.’

Problemen met de autoriteiten zijn er niet, zegt Lukman. ‘Vroeger kwam er wel eens een agent in burger langs, maar die gaven we dan iets te drinken en op het einde van de avond ging die altijd tevreden weg. Ons gaat het om de schoonheid, weet je.’

‘Tot ik een pistool tegen mijn hoofd zet’, beëindigt een Londense Syrische net haar strofe over hoe de wereld zich altijd met haar zaken bemoeit.

Poëzie is nog rock-’n-roll in Syrië. En sigarettenrook. En arak.


 

Comments

 David Stes zei op 30 December 2009 om 08:44

Paar weken geleden was er hier in Brussel nog een mooie film La longue nuit, Hatem Ali van 2009 over de Syrische scene. Portret van Syrische dissidenten, intellectuelen en kunstenaars, journalisten
en politici, niet ingekapseld door het Syrische bewind en bijgevolg allen veroordeeld tot lange jaren in de gevangenis.

 Marieke Van Cauwenberghe zei op 30 December 2009 om 14:21

dag Jorn, geweldig dat je Bayt al-qaseed ontdekt hebt.
ik ben arabiste en heb vorig jaar ook in Damascus gewoond, de maandagavonden van Lukman vond ik echt interessant. Hij heeft enkele kritische boeken geschreven in het Arabisch en sommige van zijn kortverhalen zijn vertaald naar het Engels. De moeite om te lezen! En verder, de gitarist Stalin heet wel degelijk Stalin met zijn voornaam. (hij heeft het me getoond op zijn paspoort.) Ik hield zelf ook een blog bij en ik heb een stuk geschreven over Bayt al-qaseed. Als je geïnteresseerd bent, kan je me contacteren via e-mail. (marieke.vancauwenberghe@gmail.com)
Het beste nog in Syrië, Marieke

 bruno zei op 30 December 2009 om 18:12

Dag Jorn,

Ik las je bericht vandaag op de trein in de Standaard. Ik kom net uit Damascus en ik was nu maandag geleden op deze poezieavond in hotel Fardous Damascus met Syrische vrienden.Prachtig artikel! Als je naar Saudi Arabie reist, kom ons Belgen zeker bezoeken. Groeten! bruno

The comments to this entry are closed.

OVER DEZE BLOG

Jorn De Cock reist vier maanden door het Midden-Oosten, van Beiroet naar Bagdad. Hij tekent onderweg de grote en kleine feiten van elke dag op. Beiroet-Bagdad loopt in samenwerking met het Fonds Pascal Decroos

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs