De tijden van de kruisvaarders

  • Gepost op woensdag 30 december 2009 om 21:43
  • door De Standaard Online

Gek hoe een hoop stenen van een mens weer een jongetje kunnen maken. De Krak des Chevaliers, gelegen in de bergen nabij de Syrische stad Homs, is de ultieme kruisvaardersburcht. Ze ziet eruit alsof ze nog altijd wordt verdedigd door Hospitaalridders, belaagd door sultan Baibars in de vallei.

Het jongetje heeft weliswaar een knauw gekregen, van een boek: ‘Les croisades vues par les Arabes’ van de Libanees Amin Maalouf. Waar nu de Krak staat, zochten in januari 1099 de inwoners van het dorp Ma’arra hun toevlucht binnen de wankele muren van een oudere burcht. In Ma’arra hadden de ‘Franj’, zoals de Arabieren de Franken noemden, niet alleen de gebruikelijke slachting aangericht, maar ook hun slachtoffers opgegeten – een feit dat in de 19de eeuw spoorloos verdween uit onze geschiedenisboeken.

De Franj waren plots de Levant binnengevallen en vernielden daar eeuwenoude hoogburgen van cultuur. Toen ze in juli van 1099 Jeruzalem bereikten, zo schrijft Maalouf, bouwden ze niet meteen belegeringstorens, ‘maar begonnen ze eerst met een processie rond de muren, geleid door priesters die blootshoofds baden en zongen; dan gooiden ze zichzelf tegen de muren, zonder ladders, als gekken’. ‘Het blinde fanatisme’ verbaasde de verdedigers.

Toen de muren waren gevallen, brachten de indringers ‘een week door met moslims af te slachten’, meldde een kroniekschrijver. ‘De Joden hadden zich teruggetrokken in een synagoge en werden door de Franj levend verbrand.’ Als de geschiedenis een spiegel zou zijn, zou ik nu beelden van 9/11 en Al-Qaeda zien. Mannen met baarden en moordlust in naam van God.

Bij de ingang van de Krak des Chevaliers wordt 15 lira (25 eurocent) gevraagd van Syrische bezoekers en 150 van buitenlanders. Voor een keer stoort het me niet. Ik betaal mijn aflaat, voor het jongetje dat die kruisvaarders echte kerels vond.


 

Comments

 David Stes zei op 31 December 2009 om 08:42

De vergelijking tussen kruisvaarders en Al-Qaeda lijkt me niet helemaal logisch. Een meer voor de hand liggende vergelijking is mogelijk tussen de kruisvaarders en de Amerikaanse invasie in Irak of tussen de kruisvaarders en de invasie van de Sovjet-Unie vroeger in Afghanistan bv. om 2 recente voorbeelden te noemen. Voor zover ik weet waren de deelnemers van de kruisvaarders namelijk edelen zoals onze goede oude Godfried van Bouillon of de fameuze Richard I Leeuwenhart die met een groot gigantisch conventioneel christenleger daarginds actief waren en de guerrillatactiek van een tegenstander moesten ondergaan die veelal in de minderheid was ... Zoals trouwens vaak het geval is bestond het grote leger van die kruisvaarder-edelen allicht uit een groot deel huurlingen en avonturiers.

 Patrick zei op 31 December 2009 om 15:34

Zelden zoveel onwaarheden gelezen als in bovenstaande 25 regels. Er is geen beginnen aan om dit te weerleggen. Maar één voorbeeld:

PLOTS waren de Franj de Levant binnengevallen

In 1071 werd Jeruzalem ingenomen door de Turkse Seldjoeken. Kerken en synagogen werden in brand gestoken. Pelgrims werd het moeilijk gemaakt de Heilige Stad te bezoeken. Dat was de aanleiding tot de kruistochten. Zo "plots" ging dat allemaal niet.

Tien eeuwen ontwikkeling later beschouwen we het gedrag van de kruisvaarders als barbaars. Maar het was "gebruikelijk"! En we kunnen moeilijk oordelen over geschiedenis met de inzichten van tegenwoordig. De aanslagen van Al Qaeda zijn barbaars en die worden in deze moderne tijd gepleegd.

 Jan Verlinden zei op 31 December 2009 om 17:50

test

 Jan Verlinden zei op 31 December 2009 om 18:18

volledig akkoord met bovenstaande reactie van Patrick. Zelfs Amin Maalouf (The crusades through arab eyes) is in zijn boek genuanceerder, vb wat betreft Ma'arra wordt als verklaring ook de mogelijkheid vermeld van hongersnood in de rangen van de steeds door een gebrek aan proviand geplaagde kruisvaarders (a terrible famine racked the army in Ma'arra, and placed it in the cruel necessity of feeding itself upon the bodies of the Saracens(blz 39)). En inderdaad "De Franj waren plots de Levant binnengevallen", dhr De Cock mag er niet vanuit gaan dat zijn lezers geen benul van geschiedenis hebben en nog nooit gehoord hebben van Constantiople, Clermont-Ferrant ed. De komst van de kruisvaarders (op vraag!) had een lange voorgeschiedenis en het woord 'plots' is dan ook misplaatst. PS(1) wat betreft de val van Jerusalem in 1099, weet dhr De Cock dat de eerste kruisvaarders op de muren van Jerusalem twee ridders uit Doornik waren, welke hierdoor geruime tijd in gans Europa beroemd werden?

 Jan Verlinden zei op 31 December 2009 om 18:21

PS(2)het woord 'kruisvaarders' is meer gebruikelijk dan 'kruisvaders' :-)

 Jorn zei op 31 December 2009 om 19:57

het doet deugd dat geschiedenis zoveel reactie oproept. Alleen jammer om steeds weer vast te stellen dat op het internet elementaire regels van fair debat blijkbaar niet voor iedereen gelden.
@David Stes: geen enkele historische vergelijking is perfect, vandaar de "als-"zin. De uwe is zeker wel interessant.
@Patrick: "plots" slaat op de indruk die de bewoners (en zelfs hun leiders) hier hadden, maar hun mening is blijkbaar van geen tel. Als u 9/11 wilt verklaren, kunt u teruggaan tot de neergang van het Ottomaanse rijk en via de 20ste eeuw en Afghanistan uitkomen bij 9/11, maar ziet u daarom de New Yorkers als dommeriken omdat ze op 11/9/2001 niet in een schuilkelder zaten en alles van ver zagen aankomen?
@Jan Verlinden: als u die bladzijde van Amin Maalouf herleest, ziet u dat hij vooral suggereert dat er meer aan de hand was dan honger. Dat wij nog altijd een romantische visie hebben op de kruistochten, bewijst uw Doornikse fierheid.
Bij deze wens ik u allen een prettig 2010.

 Jan Verlinden zei op 31 December 2009 om 21:18

@Jorn toch even opmerken dat Maalouf, zoals u zegt, enkel suggereert dat er in Ma'arra meer aan de hand was dan enkel honger en wel veelvuldig schrijft over de hongersnood bij de kruisvaarders tijdens het beleg van Antiochië (although the defenders in the besieged city [Antiochië] had abundant supplies, the Franj were vulnerable to starvation. Hundreds had died already, and most of their mounts had been slaughtered for food.), na de inname van Antochië door de kruisvaarders en de daaropvolgende belegering door Karbuqa (after conquering Antioch, thr Franj went without food for twelve days. The nobles devoured their mounts, the poor ate carrion and leaves), en het was een groep kruisvaarders afkomstig van Antiochië die onmiddellijk na de overwinning op Karbuqa naar Ma'arra trok, waar ook strijd moest geleverd worden (one sentence by the Frankish chronicler Albert of Aix, who took part in the battle of Ma'arra:

 Jan Verlinden zei op 31 December 2009 om 21:26

[vervolg]"Not only did our troops not shrink from eating dead Turks and Saracens; they also ate dogs!). Dus hongersnood of meer?, ik zeg hongersnood. Nu is het tijd om te gaan vieren en wens ik ook u een prettig 2010. PS ik lees uw bijdragen over het MO altijd met veel interesse en heb ook de meeste van de aangehaalde landen/plaatsen zelf bezocht en heb enkel lof voor deze landen en hun bevolking.

 Eddy Daniels zei op 1 January 2010 om 12:05

Ter informatie: bij Amin Malouf kan je ook het reisverslag lezen van de Spaans-Arabische Ibn Jobair die op zijn tocht naar Mekka verbluft is door de manier waarop de landbouw wordt uitgebaat in de 'Frankische' gebieden bij Tyrus en de vrijheid die de autochtone boeren er genieten, wat hij als een verklaring ziet voor de veel hogere efficiëntie dan in de naburige ‘Arabische’ gebieden. De moraal van Malouf is dan ook niet dat de christelijke ridders barbaren waren die eeuwenoude 'hoogburgen van cultuur 'vernietigden, maar een open groep vormden die gretig de invloeden van het Oosten in zich opnam, terwijl de Arabische cultuur zich volkomen in zichzelf opsloot, in een lange stagnatie gedragen door inerte rancune. Malouf is dan ook een christelijke Arabier, en behoort dus tot de groep die eeuwenlang de zaak nog enigszins overeind heeft gehouden in een cultuur die nooit bij machte is geweest iets uit zichzelf voort te brengen (de Gouden Eeuw van Bagdad was het werk van christelijke Nestorianen en eerder laat-Hellenistisch dan Arabisch). Daarbij is het interessant om weten dat de negentiende eeuwse historiografie niet - zoals Jorn De Cock suggereert - de geschiedenis heeft vervalst, maar integendeel de Arabieren hun geheugen is gaan teruggeven. Het is maar onder invloed van o.a. Jules Michelet dat de imams zich sindsdien beklagen over 'de' kruisvaarders (de naam werd overigens pas uitgevonden in de Renaissance, daarvoor sprak men over ‘pelgrims’), en in die interventie hun eigen culturele onmacht projecteren. Een laatste grap bovendien: de kruisvaarders vormden hoegenaamd geen overmacht, maar een minieme minderheid, met zeer onaangepast krijgsmateriaal (rijd maar eens in een stalen maliënkolder in de Syrische woestijn). Als zij zo spotgemakkelijk bijna twee eeuwen lang een bruggenhoofd in de Levant wisten te bezetten, dan kwam dat slechts omdat de Arabische cultuur op dat moment al onmachtig was om (als vandaag) zijn eigen oorlogen uit te vechten, en de Turkse (en Koerdische) huurlingen nog niet goed genoeg georganiseerd waren om de fakkel volledig over te nemen. Overigens zullen omstreeks 1240 ook de Mongolen door de streek razen, als een mes door boter, doorheen Mesopotamië, de oudste en rijkste landbouwstreek van de planeet, dan al verregaand verloederd door vijf eeuwen mohammedaanse lethargie.

 Toon Van den Abeele zei op 3 January 2010 om 12:24

Toch wel eens opmerken dat Baibars achteraf (dertiende eeuw)ook helemaal niet zachtzinnig omsprong met steden die verzet boden. Dat er in het Libanese Tripoli (tweede stad van Libanon) qausi geen christenen meer wonen is daar een gevolg van. In het oosten was het nu eenmaal de gewoonte om steden die verzet boden tegen een belegering naar hartelust mochten geplunderd worden. De kruisvaarders hebben daar werkelijk niets nieuws geïntroduceerd. Zelfs Maalouf moet toegeven dat Libanon onder het kruisvaardersbestuur het er helemaal niet zo slecht stelde. De christelijke bevolking kon eindelijk terug naar de steden, weg van de bergen naar waar ze tijdens de zevende eeuw gevlucht waren. Na de herovering van Baibars waren deze bergen terug een toevluchtsoord voor andersdenkenden, niet alleen christenen maar ook Druzen.

 Carine Vissers zei op 5 January 2010 om 00:07

Jorn De Cock reist eerder rond als een toerist die niet verder kijkt dan zijn neus lang is, dan als journalist. Bovendien lijkt hij selectief blind en negeert hij een stuk van de geschiedenis.
Als hij niet vooringenomen en wél eerlijk zou zijn, dan zou hij er moeten aan toevoegen dat Syrië het geboorteland is van het christendom. Voor het eerst werden de christenen er 'christenen' genoemd. Paulus bekeerde zich op weg naar Damascus. De christenen in Syrië beschouwen Syrië als een christelijk land dat vanaf de 7de eeuw werd geïslamiseerd. Momenteel zijn ze een nog minderheid van zo'n 10% , orthodoxen en katholieken. De Kerk in Syrië stamt uit de eerste eeuw, na de komt van de islam werden veel kerken omgebouwd tot moskeeën. Damascus was toen een christelijke hoofdstad, maar de islamitische invallers maakten er van de kathedraal een moskee. Christenen in Syrië hebben nu minder rechten dan moslims: evangelisering is verboden en moslims mogen zich niet bekeren. Het merendeel van de Syrische bevolking is NU moslim. Christenen mogen hun geloof niet uitdragen. Christenen met een moslimachtergrond hebben vaak te maken met afwijzing door familie en vrienden. Zij zijn geheime gelovigen en mogen hun overtuiging niet openlijk tonen. Net als in de rest van het Midden-Oosten (de bakermat van het christendom) verlaten vele autochtone christenen het land, onder druk van de discriminaties, achterstelling en zelfs vervolging in landen met een moslimminderheid.
In Jordanië ziet De Cock een kerk en een moskee in dezelfde buurt en leidt daaruit af dat alles koek en ei zou zijn. Maar Jorn De Cock doet de moeite niet om iets te onderzoeken, loopt rond met een blinddoek en heeft nauwelijks achtergrondkennis over de landen die hij bezoekt.
Ook in Jordanië is het verboden voor een moslim om de islam te verlaten. Het overheidsbeleid staat evangeliseren onder moslims niet toe. Er is druk op buitenlandse christenen. Zo moesten sommige voorgangers het land verlaten wegens ‘missionaire’ activiteiten. Veel moslims die christen worden, houden hun geloof zoveel mogelijk verborgen voor de buitenwereld. Christenen in Jordanië zijn geheime gelovigen minder rechten dan moslims. Het gehele Midden-Oosten kent al jarenlang een exodus van christenen, die in het Midden-Oosten het leven moeilijk worden gemaakt door de moslimmeerderheid.


The comments to this entry are closed.

OVER DEZE BLOG

Jorn De Cock reist vier maanden door het Midden-Oosten, van Beiroet naar Bagdad. Hij tekent onderweg de grote en kleine feiten van elke dag op. Beiroet-Bagdad loopt in samenwerking met het Fonds Pascal Decroos

Zoeken op deze blog





Vlaamse blogs